As 100 películas imprescindibles...

American Movie

2007-11-11T21:28:00.006Z

(Chris Smith, 1999)

Estamos ante un dos documentais máis fascinantes que vin sobre o cine (dentro do cine). A película narra a odisea de Mark Borchardt, un director-productor-actor do máis particular, que loita por sacar adiante un film independiente sen un puto duro, pero con todo o corazón. Esa é a obra mestra que ten na cabeza, “Northwestern”, e loitará contra todo para materializala.
Ás veces, a película semella un falso documental, porque a historia está tan ben contada, e os personaxes son tan surrealistas que nada parece ser real, pero que eu sepa, este tipo existe, e aí estaba o tal Smith para retratar a súa idea de America mediante o seguimento deste cinéfilo patolóxico, sempre entusiasmado polo que fai, e incapaz de caer na normalidade da puta vida adulta.
Ao principio vaise describindo toda a preparación do film (reunións, localizacións, retoques de guión, castings...), pero pouco a pouco, decatámonos de que se está retratando a un verdadeiro perdedor como calquera de nós. Un ser anónimo e perdido no cú do mundo (Wisconsin, nada menos), un tipo quijotesco que se gana o cariño do espectador aos 5 minutos, polo mal que parecen irlle as cousas. Tan chungo sale todo que a peli non se pode facer por falta de cartos, polo que Mark, sempre positivo e ambicioso decide rematar o seu corto de terror “Coven” para financiar a verdadeira visión que lle quere mostrar ao mundo.
A existencia de Mark durante eses dous anos nos que tenta rematar a peli vaise contando polas bocas dos seus achegados, incluidos os seus fillos de 5 ou 6 anos (que son fans de “Apocalypse Now”), os seus pais que o consideran un puto freak, os seus mellores amigos, e en especial, o tipo máis entrañable que poida aparecer nunha pantalla, o seu tío Bill, ao que Mark pretende sablear para financiar a peli. Este vello filósofo transformado en productor executivo que vive nunha caravana ao máis puro estilo Wisconsin, regálanos os mellores momentos da peli, con frases para o recordo (...agora mesmo non recordo ningunha). Outros moitos secundarios completan o delirante entorno de Mark... Habería que mencionar tamén ao seu mellor colega, Mike, un tipo igual de arruinado que Mark, que parece vivir noutro mundo por todos os ácido que se meteu no corpo, pero que lle bota unha man ao cineasta en todo o que pode. Por certo, el é o encargado da banda sonora do documental, uns punteos da súa guitarra, que van desde o clasicismo máis esquisito ata descarados plaxios de Black Sabbath.
A peli, que a priori mostra unha historia deprimente sobre o fracaso, é tan bizarra que se converte nunha especie de comedia entolecida, na que a todo o mundo parece que lle falta un tornillo, e ten momentos de verdadeiro cachondeo nos que se rascamos un pouquiño, aprendemos cousas sobre a amizade, a xuventude, a sociedade que impide a realización dos nosos soños, e eso que chaman o “soño americano”, que tanto nos estamos esforzando por importar aquí.
Peliculón, sen dúbida. Humilde, emocionante e divertida.

A fuga de Alcatraz

2007-11-11T21:24:00.006Z

(Don Siegel, 1979)

Baseada nun feito real, e rodada no mítico presidio que tivo entre os seus muros a xente como Al Capone, ou o tipo este que coidaba paxaros (Burt Lancaster en “El hombre de Alcatraz”), esta película supón a cota máis alta que acadou o espectacular tandem Siegel- Eastwood, e esto non é dicir pouco. Lembrade por exemplo títulos tan básicos como “Harry o sucio”.
Que se pode dicir de Siegel? Pois que foi un puto mestre, non só como director, senon como un dos mellores montadores da historia (Non é casualidade ese ritmo que teñen as súas grandes películas). O tipo criouse na sala de montaxe e non tardou en empezar a dirixir, primeiro excelentes series b, e despois brutais peliculóns.
De Eastwood, xa mellor non falar. Non vamos a discutir a súa talla como director, porque é evidente, pero como actor, e partindo de que sempre fai o mesmo personaxe, coa mesma cara, e a mesma mala hostia, nesta película póñenseche os pelos de punta. O seu personaxe apenas fala (en Alcatraz os tipos vivían 23 horas en celdas de 3 metros cadrados), pero cada movemento que fai, cada vez que manga algo para axudar na súa fuga, ou mira a un dos seus compinches, o espectador entende todo o que hai que entender, e máis.
Como saberedes os que vistes esta peli, nin dios se fugara nunca antes do penal, ata que no 62, o cerebrito Frank Morris (Eastwood) e dous colegas o conseguiron. Nunca se supo nada deles, pero na miña opinión merecen estar disfrutando agora dunhas boas jaipiriñas baixo o sol dunha praia paradisíaca.
Eso é o que pretende Siegel. Facernos sentir simpatía por estos “criminais” que o único que queren é ser libres (Ese crisantemo é todo un símbolo), e describirnos un pouco como era a vida na carcel máis dura dos USA, pero sen pararse en chorradas, lugares comúns do xénero carcelario (do que sen dúbida este título é un dos máximos expoñentes) e detalles que non veñen ó caso. No que sí se para é neses personaxes sólidos como rocas, e uns diálogos escasos, pero excelentes. Aquí non falamos de Stallone ou Van Damme intentando sair dunha cutre-carcel a hostia limpia... Os presos que rodean a Frank lévanse ben, os gardas non son os típicos cabróns, e ata o estereotipo de violador que quere petarlle as cachas a Clint ten a seu carisma.
O que quere contarnos Siegel, cun ritmo excitantente pausado e narrativamente perfecto é a fuga en sí. Mentres devoramos palomitas e estamos absolutamente metidos na película, queremos que estos tipos se marchen de Alcatraz. Pero por suposto, en toda boa peli ten que haber un bo malo... Como non... O Alcaide. Odiamos a ese tipejo que sabotea a creatividade de Clint (e por extensión de tódolos presos, incluido o entrañable artista), e mólanos verlle a cara de tonto que lle queda ó final, preguntándose como cojones fixeron estos tipos para escavar un tunel en roca pura e marcharse nadando da illa de Alcatraz sen morrer conxelados ou afogados. O moi gilipollas é vencido, e sentímonos de puta madre. Perdoade se vos jodín o final a quen non a viu, pero creo que era evidente. De tódolos xeitos, credeme... Non vos jodín o suspense, que durante toda a película non deixa que apartemos a vista da pantalla.
Peliculón. Sen dúbida, o canto de cisne do tipo de cine que se fixo en Hollywood nesa gran década tan experimental e fascinante... Despois virían os arrepiantes anos 80s.

A Muller do Cadro

2007-11-11T21:23:00.002Z

(The Woman in the Window, Fritz Lang, 1944)

Xa sei, xa sei... Fritz Lang... Un dos grandes non pode faltar nesta estúpida lista que confecciono de vez en cando, non..? O carallo é escoller unha soa peli del... Unha da súa etapa alemana? ("M, o vampiro de Dusseldorf" (31) quizáis...? "Metrópolis" (27)??)... Quizáis algo da etapa USA, despois de mandar tomar polo cú con dous collós a Goebbels?... Sí, para o meu gusto, creo que sí... A etapa na Metro dou grandes obras mestras do xenio. Moitas desas pelis son maravillosas, incribles, irrepetibles. O Hollywood actual non se parece nada a eses incribles anos 40, onde podías disfrutar da beleza de Gene Tierney (quizáis a muller máis guapa da historia da civilización) , á Bergman ou a Dietrich; e do incrible talento de colosos como Spencer Tracy, Henry Fonda ou James Cagney, por citar uns poucos. Eran máis que actores e actrices... Eran deuses!! Nada que ver cos "deuses" de hoxe: Ben Affleck? Tom Hanks? Will Smith? Kidman?... Oh, deus... qué época máis deprimente nos tocou vivir...
...Pois evadámonos un pouco. Que lles den polo cú as Julias Roberts e os Matt Damons que nos martirizan hoxe en día con interpretacións ridículas, e sumerxámonos no ano 44. Imos entrar nunha peli de Fritz Lang. Un típico exemplo de film noir americano feito por europeos. E a pantalla énchese con duas das figuras máis especiais do momento: Joan Bennet (Guapa, guapísima e musa dos mellores autores: Walsh, Minelli, Preminger, Whale e por suposto, Lang) e o titánico Edward G. Robinson (o mellor gangster da historia, podía facer de tipo duro ou de sensible engañado, asejún lle saíse dos güevos, que foi mezquinamente abandonado por Hollywood nos 50 a causa da fiebre anticomunista).
"A muller do cadro" é unha desas películas tan típicas de Fritz Lang na que se retrata á muller fatal, un tema tan recurrente na historia da arte, que nos fai pensar en rencorosos artistas co corazón destrozado por mulleres-vampiro. Joan Bennet prácticamente vampiriza a Robinson, un bonachón que cae rendido ante tal beleza. Evidentemente, como calquera tío faría, Robinson convértese nun pelele calzonazos en mans desa malvada cachonda, e de paso métese en líos moi graves.
A película atrapa, ten un ambiente que nos fai soñar, escapar desta puta e vulgar realidade de merda, e tamén nos fai pensar. Non falo de misoxinia, por suposto... Falo do excelente retrato do ser humano (home ou muller), da sociedade, e da realidade-fantasía na que vivimos.
Cabe destacar o polémico final, que os estudios obligaron a cambiar. Digamos que Lang quería outro final menos "conservador", ainda que o desenlace que quedou para a posteridade é bastante orixinal e novedoso para a época.
En fín. Peliculón perfecto. Se eu tivera un canal de TV, emitiría esta película todas as semanas, ata que alguén desquiciado de tanto vela me pegase un tiro.

P.D: Se vos gustou a peli, deberíades ver "Laura" de Preminger (un dos malos de Batman: a serie dos 60) e "Perversidad" do Propio Lang, moi similares en argumento, concepto e orixinalidade.

A Cousa

2007-11-08T16:23:00.004Z

(The Thing, John Carpenter, 1982)

Carpenter... É ridículo reivindicar a un artista deste calibre... Salvando as distancias, é como reivindicar a Velazquez, pero ainda queda moita xente que se queda coa capa superficial do seu cine, sen darlle a debida importancia á profundidade que encerran as súas obras, xa sexa dende un punto de vista cinematográfico, artístico, ou directamente humano. Por suposto, hai unha boa parte da crítica que o respeta, e mesmo o venera. Pero da igual... A quén lle importa o que diga un crítico...?
Sempre disfrazadas de "serie B", cine que sen dúbida mamou e amou, as súas películas teñen esa atractiva inxenuidade que mestura sátira, fantástico, terror, épica, política e cine en estado puro, que nos fan ver a grandeza que existe en contar unha historia coa imaxe en movemento, e de paso, ilustran a caricatura que en realidade é a nosa vida. Todo mesturado cun sentido do humor incrible.
Repasemos só algún cumio da súa obra, e corrámonos de justo: "A noite de Halloween" (78), obra mestra, pionera do novo terror, e unha verdadeira lección de uso do primeiro plano e da música (do propio Carpenter) como eficaces elementos expresivos. "A Néboa" (80), de novo cunha cachondísima Jamie Lee Curtis, "1997: Rescate en NYC" (81), co que será o seu actor fetiche Kurt Rusell e outra obra mestra cun dos mellores guións da historia do cine. "Golpe na pequena china"(86) infravalorada comedia de artes marciais, chea de mala hostia e diversión. "O pobo dos malditos" (95), remake da excelente peli de terror de Wolf Rilla, na que salen eses inolvidables (e espeluznantes) nenos rubios causando o terror nos adultos... etc, etc,etc...
Outro remake inolvidable é "A cousa", baseada na peli do mestre Howard Hawks.
Hai que situarse: Unha estación científica na Antártida, aillada, rodeada de miles de kms. de neve. Uns tipos viven nela dende hai unha temporadiña, incluido un alcolizado Kurt Rusell. De súpeto, aparece un can, perseguido por uns noruegos entolecidos. Algo malo debe ter o animal... Efectivamente. Non tardaremos en decatarnos de que un alieníxena pode tomar a forma do que ten ao seu carón. E surxe o pánico, e con el a desconfianza... Calquera dos tipos que están aí aillados no medio da nada pode ser a cousa... Uns desconfían de outros, as cousas vanse das mans, e non tarda en morrer xente, xa sexa polo alien, ou polos seus propios compañeiros, nun estado de histeria e paranoia.
Como vedes, Carpenter explora a psicoloxía do ser humano, e fai un brilante estudio do medo, pero ao mesmo tempo, non escatima en efectos especiais, que son realmente impactantes (ese ano o oscar aos FX levaríaos E.T., un alieníxena que en nada se parece á Cousa...) e as escenas de acción serán de lo mejorcito de toda a puta historia do cine. Todo rodado co clásico ritmo de Carpenter, da lugar a un excelente film no que se refire á tensión narrativa. O director xoga coa historia, acentuando o que lle interesa mediante poderosas elipsis, a iluminación e esa desestabilizante música (esta vez de Morricone), para que nin o espectador sepa quen carallo pode ser o bicho hijoputa.
Outra vez, Carpenter sérvese do seu xénero preferido para falar amargamente do ser humano. Ao contrario que E.T. (película que tamén me encanta, faltaría máis) descríbenos como animais aillados, sós, desamparados, e sen poder confiar uns nos outros, por moito que pensemos o contrario, pero ao mesmo tempo (como o bicho) necesitados de perpetuar a nosa repugnante especie. "A cousa" ven sendo un excelente e irónico retrato do ser humano como fillo de puta, contado da mellor forma posible por un auténtico mestre do xénero.
Do 1 ao 10, doulle un 11 (e quédome corto).

Clerks

2007-11-08T16:19:00.002Z

(Kevin Smith, 1994)

Ópera prima de Kevin Smith que costou menos de 30000 $ (!) e que rápidamente se converteu nunha obra de culto, pasando á historia como unha das xoias do cine independiente dos 90's.
Clerks fala dun día na vida de Dante, un frustrado caixeiro do típico badulaque americano (onde prácticamente sucede toda a peli), e dun colega algo fillo de puta que "traballa" no videoclube do lado. Dante vese obrigado a traballar no seu día libre e polo ultramarinos pasa todo tipo de fauna e suceden as situacións e diálogos máis delirantes, que son presentados cun ritmo e unha brillantez acojonantes. Dende logo, o excelente guión é o que fai da película unha gran película, porque a fotografía en B/N é deliveradamente cutrísima (dunha maneira deliciosa), non hai maquillaxe, nin iluminación, nin gilipolladas dese tipo... Só un puñado de actores (colegas do Smith) rodando polas noites cunha cámara atopada na basura, no lugar onde traballaba polo día o propio Smith, recitando os diálogos máis políticamente incorrectos e divertidos dunha época tan mojigata nese sentido como os 90's...
Os actores non son unha maravilla (ainda que conseguen que os queiramos con loucura), pero os seus personaxes son inmortais. Dante é un odioso pesimista que se queixa durante case toda a peli, e non para de darlle voltas á cabeza por todo. Sen embargo, déixase embaucar nas máis surrealistas situacións polo seu colega do videoclub, Randall, un tío totalmente oposto a el. Optimista, tolo e impulsivo. Un cóctel de personalidades que falan dos temas máis triviais coa mestría dun filósofo (xenial o diálogo da estrela da morte de Star Wars), e se complementan cos secundarios máis divertidos do cine, destacando Jay e Bob o silencioso (o propio Smith), dous traficantes de maría, que salerían en case todas as películas posteriores do director, todas bastante irreverentes e divertidas (eu destaco "Persiguiendo a Amy" (97) e "Mallrats" (95)).
Tamén é moi destacable a impresionante banda sonora... Xa sabedes... Eran os 90 e o "indie" e o jrunje estaban de moda... así que na peli sonan varias de Alice in Chains (impresionante o tema adicado a Chewbacca), Bad Religion ou Corrosion of Conformity...

En fín... Como dín na peli:

Dante: E dís que lle chupaches a polla a 36 tíos?
Veronica (moza de Dante): Sí
Dante: Incluíndome a mín?
Veronica (moza de Dante):Mmmmm... incluíndote a tí?... 37
Dante: (desesperado) ¡A miña moza chupou 37 pollas!
Un cliente que pasa por aí: Seguidas?

Touro Salvaxe

2007-11-08T16:15:00.010Z

(Raging Bull, Martin Scorsese, 1980)

De novo Scorsese. De novo DeNiro e Pesci. Estamos a falar da mellor película de boxeo da historia do cine, baseada na vida do mítico Jake La Motta, un verdadeiro jañán que chegou a estar no máis alto da categoría de pesos medios nos anos 40, e que caeu en picado na decadencia e no abandono por culpa do seu caracter sicótico e violento. Un guión así só podería estar escrito polo grandísimo Paul Schrader ("Taxi Driver"), que se interesou de inmediato pola historia interior do boxeador, chea de contradiccións que mesmo rozan o espiritual... E por suposto, o protagonista tiña que ser Bobby De Niro, unha auténtica besta da interpretación neses anos, disposto a xogarse a saúde por crear un papel convincente. Dende logo, acadouno con sobresaínte, pois o seu Jake La Motta é un dos mellores papeis da puta historia do cine.

Scorsese volveu a facer outro retrato dun individuo de complexa psicoloxía, co seu estilo habitual, que nesa época era dunha calidade acojonante, pero esta vez cunha incrible fotografía en branco e negro dun Michael Chapman en estado de gracia, que da lugar a planos e movementos de cámara do máis orixinal. As secuencias de combates son absolutamente impactantes e variadas... 9 pelexas mostradas de formas diferentes, con maravillosos trucos visuais que impiden que nos aburramos. Dende logo, a montaxe mereceu o oscar que levou, pois moitas veces parece que esteamos encima do puto ring.

Pero, como todos saberedes, o máis lexendario desta obra mestra é o sacrificio que fixo De Niro para encarnar ao bruto boxeador... O fillo de puta engordou uns 30 kgs. nun par de meses!!! Decídeme sinceramente se os babosos que pululan na actualidade por Hollywood farían eso... Definitivamente non me imaxino a Matt Damon, Ben Affleck ou o agora íntimo de Scorsese, Leo DiCaprio facendoo... Dudo moito que cortasen siquiera os seus pelos de anuncio de champú... Pero ao gran De Niro daquela época só lle importaba poñer o seu personaxe ao servicio do film, ainda que iso conlevase graves problemas para a súa saude...
O rodaxe planeouse asín: as 10 primeiras semanas, rodáronse os espectaculares combates, para os que Bobby aprendeu boxeo directamente de La Motta, copiando o seu estilo e poñéndose cachas. As seguintes 10 semanas deron lugar ao rodaxe das secuencias dramáticas da peli, centrándose na relación co seu irmán Joey (Pesci) ou nos celos sen sentido cara Vicky (unha fermosísima Cathy Moriarty)... A partir de aí, empezou a bacanal de comida para o actor: Foise a Europa e púxose a comer descontroládamente, ignorando as advertencias dos médicos, e volveu obeso coma un elefante para rodar algunha secuencia... Despois marchouse outra vez, e esta vez sí volveu irreconociblemente deformado para facer as escalofriantes secuencias finais do film. Nunca un sacrificio dou un resultado tan brillante. A De Niro debémoslle que esta película sexa un dos pilares do séptimo arte. Unha mención merece Joe Pesci que tamén cambiou o seu aspecto para o film, pero no seu caso foi adelgazando, e consegiu parecer máis vello e desmellorado ó final da peli.
A que sí que flipou cos métodos do meticuloso actor foi a Moriarty que debutaba con esta perla do cine, e tíñase que enfrontar cada día a esta forza da natureza, mentres Martin Scorsese disfrutaba como un anano e frotábase as mans coas en maravillas que estaba grabando. De Niro, como sabedes, é un gran improvisador, e constantemente sorprendía a Moriarty con frases que non estaban no guión ou con movementos e xestos desconcertantes. A pobre rapaza apenas podía darlle a réplica, e non tiña máis remedio que quedarse en branco sen decir nada, e aguantar o tipo como podía (algo que por outro lado é normal no papel dunha adolescente casada cun bruto italo-americano ultramachista que non ten dereito a contradecir ao seu home) . Pero dá igual... Co guapa que está na peli, o espectador namórase de inmediato da súa fría beleza... Do que sí non se librou a nena era dunha boa ración diaria de hostias reais que lle propinaba Bobby, disposto a facer o traballo o máis realista posible. Digamos que cada vez que Scorsese gritaba "acción" nunha das esceas de violéncia doméstica, o actor daba o mellor de sí mesmo... O pobre Pesci tamén acabaría como o rosario da aurora nas súas escenas co coloso. Pesci sí sabía improvisar con mestría, pero non podía evitar acabar co corpo morado, pero feliz de que toda esa leña servise a unha boa causa: a realización da mellor película desa década.
En fin... Qué máis podo dicir...? Poderíanse encher gigas e gigas con anécdotas e análisis sobre esta peli... O mellor que podo facer é volver a vela por enésima vez e descubrir asombrado que cada vez que a vexo me mola máis...

O quimérico inquilino

2007-11-08T16:14:00.005Z

(The Tenant/Le Locataire, Roman Polanski, 1976)

Non sei, pero dame a impresión de que Polanski tivo algún tipo de problema cos seus veciños. Só hai que fixarse nesta película, ou en outras obras mestras como "Repulsión" (65) ou "A semente do demo" (68), para darse conta da peculiar idea que tiña de vecindario este excelente director.
Un tipo que sufriu unha vida de lo más jodido: foi xudío na II guerra, Charlie Manson matou á sua muller embarazada influenciado polo album blanco dos beatles, foi acusado inxustamente de corrupción de menores por un xuiz psicópata e tivo que fuxir de USA... Sí... Esto explicaría en boa medida o tono escuro e enfermizo das súas películas.
Nesta, por exemplo, respírase un ambiente malsano que acojona amazo, pero tamén se lle engade un humor negrísimo que lle da un toque máis chungo, se cabe. Protagonizada polo propio Polanski nun papel que pon dos nervios, a peli vai dun inquilino algo gilipollas que alquila un apartamento nun edificio onde vive unha xente do máis rarito. Este argumento enlaza directamente con "A semente...", onde, como recordaredes, os veciños eran uns simpáticos satánicos que volvían tola á pobre Mia Farrow, con localizacións no tristemente célebre edificio Dakota en NYC (onde mataron a Lennon, e viviron seres tan malignos como Aleister Crowley e Yoko Ono...), pero no caso desta peli, o edificio está en París e os veciños non son exactamente satánicos. O que sí son é acojonantemente divertidos (por exemplo os terroríficos Melvyn Douglas e Shelley Winters, á que quero como a unha nai...) e farán o posible por volver tolo ó protagonista (impagables escenas nas que xa lle empeza a vir a tolemia). Pero peor ainda son os "amigos" do pobre home, uns juerguistas de carallo, que dan lugar ás esceas máis divertidas da peli.
Polanski está xenial, tanto diante como detrás das cámaras, así como no guión, pero hai que ter en conta que a historia está baseada nunha excelente novela do surrealista francés Roland Topor, un deses tolos que formou o Grupo Pánico xunto a Jodorowsky e Fernando "El milenarismo" Arrabal.
Así pois, esta é para min a mellor película do director, que xa é dicir... Lembremos que este tío fixo, ademáis das anteriormente citadas, a enorme "Chinatown" (74), a hitchcockiana e ochentera "Frenético"(88), a por momentos brillante "Lunas de Hiel" (92), a pequena xoia "A morte e a doncela" (94), rodada por certo, na costa da morte, a indiscutible peliculón que é "O Pianista" (2002), entre moitas outras... Pero para min, "Le Locataire" sempre será a máis especial polo seu incrible humor, pola época na que se fixo (Gran ano: Taxi Driver, O primeiro dos Ramones, O niño do cuco, a despedida de The Band, "Rocks" de Aerosmith, Marathon Man...etc) e sobre todo porque é un peliculón diferente, único e xenial.

Harold & Maude

2007-11-08T16:13:00.003Z

(Hal Ashby, 1971)

Esta é probablemente a película co humor mais negro que vin na puta vida, pero ó mesmo tempo é máxica, romántica, orixinal, rara, fermosa, adiantada ó seu tempo (ainda hoxe parece innovadora) e absolutamente anarquista...
Harold é un rapaz obsesionado coa morte que simula todo tipo de suicidios, finxe as mortes máis delirantes do mundo, ten un cohe fúnebre e vai a todos os funerais que pode. Nun deles, atopará á súa alma xemela, unha vella divertidísima e entolecida, que pasa de calquera autoridade, sociedade ou orden establecido. Se necesita un coche, roubao. Se unha norma lle toca as pelotas, sáltaa... Ela é libre. Harold fascínase por ela, e... por suposto, o inevitable amor entre un adolescente (o actor co careto mais deliciosamente freak do mundo) e unha vella de 80 anos (unha punk de pés a cabeza) non tardará en xurdir...

Incrible argumento, verdade? Se a isto lle sumamos as interpretacións dos protagonistas (Bud Cort e Ruth Gordon), dos secundarios (ese militar loco, ese psiquiatra, esa nai de Harold buscándolle moza ó chaval, esas mozas que escapan correndo... JAJAJA! a escena na que Harold se corta a man cando lle presentan a unha aterrorizada rapaza é do máis divertido que vin nunca...) e un guión non apto para un público adulto no seu sano xuizo (por suposto, os críticos con estas características non a soportan) da lugar a unha das películas mais únicas da historia...

Queredes mais? OK... Dirixe ese tolo jipi drojadicto barbudo-melenudo chamado Hal Ashby, que no futuro nos deleitaría con outras obras sorprendentes ("O último deber" (1973) con Jack Nicholson... "Shampoo" (1975)... "Esta tierra es mi tierra" (1976), biobic do cantante Woody Guthrie, "Being There" (1979) con Peter Sellers...). A foto é de John A. Alonzo (o que fixo tamén a desa obra mestra de Polanski chamada "Chinatown" (74) e a de "Scarface" (83) de De Palma, con Pacino todo enfarlopado...). E por suposto, hai que citar a máis que correcta música de Cat Stevens... Ese antiguo jipi que agora é taliban perdido.

Eu quédome con dúas escenas inolvidables: O incrible plano xeral do cementerio, e a intensa escena na que Harold lle da a Maude o seu regalo de cumpleanos... e ela o tira a un río... "Así saberei sempre donde está..." dí a entrañable vella... Fantástico, non?

Así é Harold e Maude... Unha loucura de culto que moitos críticos detestan, e que a min me apasiona ver de vez en cando para subirme a moral. Unha marabillosa historia de amor sobre a morte, e sobre todo, a vida... Un peliculón, vaia.

Cabeza Borradora

2007-11-08T16:10:00.002Z

(Eraserhead, David Lynch, 1977)

Rumoréase por aí que esta primeira longametraxe de Lynch costou só 10000 $, algo absolutamente inaudito, e ó mesmo tempo fascinante. Unha vez rodada (tardou como 6 anos en acabala), converteuse pouco a pouco nunha película de culto nos cines de arte e ensaio (o propio Kubrick afirmou que era unha das súas películas favoritas), e abriulle as portas a un director absolutamente marciano cun estilo personalísimo e claramente anti-comercial, que no futuro nos deleitaría coas estranas e fermosísimas obras mestras que todos temos en mente.
Pero o caso é que en 1971, unha película así de experimental e freak era impensable, algo só apto para os circulos artísticos máis herméticos. Eso a un tipo como Lynch, non lle importou demasiado. Sacou pelas debaixo das pedras, vendeu periódicos, pediulle cartos a todos os seus colegas e familia, e con moitísimo esforzo, conseguiu sacar adiante este proxecto que chegou aos nosos días como unha obra de culto interesantísima e apaixoante (como, por outro lado, son todas as súas pelis).
David Lynch, 100% americano, excelente fotógrafo, sublime pintor e escultor, e sorprendente deseñador de muebles (en moitas das súas pelis salen as súas creacións... Por exemplo na salvaxe "Lost Highway" (97), a casa na que vive o matrimonio Arquette-Pullman, é a súa propia casa, con esas lámparas, esa iluminación xenial...). Pero ante todo é un dos mellores directores das últimas décadas. O seu cine non é dixerible para todos (ainda que ten casos como as marabillosas "The Elephant Man"(80) e "The Straight Story "(99) que se poden clasificar como películas "normais"), e non sempre é doado de ver. A verdade é que ou o odias con todas as túas forzas ou o amas con loucura (ainda que ás veces non te enteras de nada...!). Cando, por exemplo, gañou en Cannes por "Corazón Salvaxe", levantou ampollas entre algún crítico, que creía que esta peli era unha especie de broma ou algo así... (Je, je... mola cabrear a algunha xente...) En todas as súas pelis, o surrealismo e os soños están moi presentes. As veces todo se volve delirante. Sempre hai como unha violencia latente nun submundo, e sempre hai moito, moitísimo sentido do humor, todo mesturado cunha elegancia impresionante, e normalmente, cunhas bandas sonoras excelentes (dende Elvis ata Nine Inch Nails).
Na súa primeira película de hora e media, que é a que nos toca, dánse todas estas características e moitas máis que asociamos directamente con Lynch. Cunha fermosa foto en branco e negro que nos situa nunhas paisaxes industriais degradados (ver algunha das fotos do director), e cun son inquietante que nos acompaña durante toda a peli (algo que tamén se repetirá nas súas futuras obras), preséntasenos ao protagonista Henry Spencer (interpretado polo borracho, extravagante e malogrado Jack Nance, habitual de Lynch, que naquela época andaba con ese incrible peinado!), un tío rarísimo, que certo día se atopa cunha vella amiga, Mary X, que o invita a cear na casa dos seus pais (impagables as escenas da cena da familia X). Ata aí todo ben, pero Mary da a luz a un bebé prematuro deforme (Madre mía... impacta ver a este bebé... O propio Lynch nunca explicou cómo fixo semellante criatura, pero os ruxe-ruxes dín que o fixo cun feto de vaca (!) embalsamado...! Ja,ja,ja...), véndose Henry obrigado a casarse con ela. Comezará a vida familiar dos freak-pais da criatura, un ser que non para de chorar e que dá como un pouco de noxo, algo que algún estudioso pensa que é unha visión da paternidade do propio Lynch, que nos anos de rodaxe tivo a súa primeira filla. Os dous pais cuidarán de semellante enxendro, ata que Mary, que xa non aguanta máis os abandona tras só unha noite de convivencia, deixando a Henry cun marronazo de collóns. A peli, xa surrealista de por sí, vaise volvendo cada vez máis escura e entolecida, ata que chega a un final acojonante que non vos vou desvelar a quen non vira a película (tampouco estou seguro de se sería capaz de contarvolo...)
En fín. O caso é que a peli impacta pola súa orixinalidade e intensidade (ainda que ten referentes evidentes como "Un can andaluz" de Buñuel (29) ou a obra de Kafka), e é tan particular e única, que merece a pena verse. Hai infinidade de lendas sobre o seu rodaxe (o carácter hermético de Lynch que nunca explica nada das súas loucuras, e o reducido equipo de rodaxe que traballaba no tempo libre, fan que o misterio sexa maior), e xa non se sabe se son realidade, ou forman parte do universo de pesadelo da propia película. O director afirmaba que esta era a súa "Historias de Filadelfia" particular, pois viviu nesta cidade unha temporada e quixo reflexar as angustias, medos e tormentos que sufriu aí. Dende logo conseguiuno. Esta peli acojonoume e, o mesmo tempo marabilloume como poucas.

Este foi o inicio do tío que despois nos deleitaría con delicatessen como "Blue Velvet" (86), "Corazón Salvaxe"(90), a serie de TV "Twin Peaks" (90-91), e a súa precuela cinematográfica "Fire Walk with me" (92), ou a belísima "Munholand Drive" (2001), ademáis das pelis citadas anteriormente. A única peli que non me convenceu foi a súa última ida de olla, "INLAND EMPIRE" (2006), no que o nivel de loucura e confusión xa é, na miña opinión, excesivo.
Remato, coas sabias palabras dun Jack Nance trastornado experto en foguetes en "Corazón Salvaxe":

"O meu can ladra un pouco... Mentalmente, vós imaxinádesvos ó meu can, pero, eu non vos dixen o tipo de can que teño... Ó mellor imaxinádesvos a Toto, do "Mago de Oz"... Pero podo dicir algo: O meu can está sempre conmigo... GUAU!"

O Apartamento

2007-11-08T16:04:00.001Z

(The Apartment, Billy Wilder, 1960)

Billy Wilder, Jack Lemmon, Shirley MacLaine, Fred MacMurray I.A.L. Diamond no guión, Adolph Deutsch na música (sí... o de "Lo que el viento se llevó"...). Sigo, ou quedou claro a importancia desta puta peli...? Arrasou en todos os putos premios, encandilou ó público, e ainda hoxe en día existimos uns cuantos fanáticos desta fermosa comedia romántica (Atención: xa sei que este xénero pode sonar chungo... Despois de vivir esas repugnantes "comedias románticas" dos 90's protagonizadas pola asquerosa Meg Ryan e diversos mongólicos máis é comprensible ter fobias... Pero os 50-60's eran outros tempos... E unha peli de Billy Wilder NUNCA decepciona...). O amor, dende logo é un dos temas principais da película (ademáis do capitalismo feroz, da explotación laboral, o acoso sexual, a figura do perdedor, a erótica do poder...), pero non é o amor empalagoso típico da películas... É... mmm... como o diría...? Real...? Divertido, tráxico, estrano, doloroso...
A mala hostia do tándem de guinistas Wilder-Diamond dou lugar a unha lista espectacular das comedias máis corrosivas da historia do cine... Fagamos unha selección: mmm... TODAS! Unha das miñas preferidas é esta obra mestra na que Wilder dirixe a Lemmon (ALELUYA!) facendo dun gris (e parvo) empregado-androide dunha empresa de seguros, obsesionado por ascender, e polo tanto, deixando o seu pisito de solteiro aos seus xefes para que se "reunan" coas súas amantes. Por suposto, o prometido ascenso nunca chega, e o que é peor... Lemmon namórase (nos ha jodido!) da preciosísima Shirley MacLane, amante do seu xefe, ascensorista da empresa, e usuaria do apartamento.
Como vedes, a trama vaise enredando e enredando, a medida que se suceden os gags máis divertidos do mundo, e todos caemos rendidos ante o simpático patetismo do protagonista, e a beleza pelirroxa de MacLane, a hijoputez dos xefes, a sorpresa dos veciños de Lemmon (que pensan que é un juerguista 24h non stop, cando en realidade é un pobre prigado que espera acatarrado na fría rúa neoyorkina a que os seus xefes acaben coas súas amiguitas, mentres lle vacían o mueble bar, que ainda por riba ten que repoñer el...) O meu personaxe preferido: O médico... Jaja! menudas hostias mete...!
Ahhh... A primeira vez que a vin encantoume. A segunda emocioneime. A terceira non podo describir o que sentín... E cada vez que a vexo, vou descubrindo cousas que me fan crer que a vida é máis e máis maravillosa... Jeje... Para eso vale o cine (e a música, e os libros...). Para mentirnos a nós mesmos un pouquiño...
Dicir que é a mellor peli de Wilder non é unha gilipollez... Dicir que é a mellor película da súa década, non é unha esaxeración... Dicir que é perfecta non é estúpido en absoluto. De feito, voulle botar güevos e afirmar que esta é a mellor comedia xamáis rodada!!!
Anos despois o mega-equipo Wilder/Diamond/Lemmon/MacLane repetiría (pouco despois de rodar Wilder a súa enésima obra mestra, a enloquecida crítica a Coca-Cola "Uno, Dos, Tres..."(61)) con "Irma La Douce" (63) na que se nos conta a divertidísima historia de amor entre una puta e un policía, esta vez, ambientada no París de principios de século. (outro despliegue de perfección).
Se non vistes estas películas citadas, e as demáis que completan a filmografía do xenio (insisto... TODAS son XENIAIS), a qué cojones estades esperando...? Aposto unha mariscada a que non volveredes a ser os mesmos despois de semellante revelación.

E para pechar, unha cita do libro de Wilder (que vos recomendo encarecidamente) "Nadie es perfecto":

"Todo é demasiado longo, menos a propia vida e o propio pene..." (Referíndose a que tivera que acortar "A vida privada de Sherlock Holmes" (1970) máis de unha hora por presións do estudio)

Exotica

2007-11-08T15:58:00.003Z

(Atom Egoyan, 1994)

O canadiense-armenio Atom Egoyan é un dos autores que mellor captan as emocións do ser humano, en especial as máis chungas. As súas películas non son doadas, pero son absolutamente maxistrais, e dunha fermosura sobrenatural. Calquera outro director que fale de temas tan peliagudos como os de Egoyan (a dor, sobrelevar o día a día, a ausencia dun ser querido...) facturaría soporíferos e pedantes metros de metraxe, só aptos para o espectador máis enteradillo, pero o cabrón de Atom, coa súa elegancia, a súa sutileza, e o seu tono misterioso e sensual, consegue facer verdadeiras obras mestras, que enamoran pola súa autenticidade.
É o caso de "Exótica", a súa peli máis popular que conta a historia dun grupo de xente variopinta, en torno a un club de striptis (durante o visionado, descubriremos as sorprendentes conexións entre todos eles). Tódolos actores están excepcionais, dende a cachondísima Mia Kirshner, movendo ese corpo hipnotizante enfundado en uniforme de colexiala (nunha das escenas máis quentes da historia do cine) coa música de Leonard Cohen (?); ata ese Elias Koteas, DJ e animador (?) implacable do club, e posuidor dun dos caretos máis particulares do último cine mundial. Mención tamén para o protagonista, e eixo central da peli, o inspector de facenda encarnado por Bruce Greenwood, que oculta secretos, desexos e recordos.
O guión do propio Egoyan é maxistral polo moito que suxire... Dobles, triples, múltiples lecturas para que un espectador desperto as interprete dende o seu propio interior. Por suposto, como toda polémica obra mestra, dividiu á crítica. A mín, dende logo, encantoume. Eses xogos coa narración, eses ambientes lynchianos-cronembergianos de suxerente escuridade mesturada con colores vivos (gran foto a das pelis deste home), esa música (Mychael Danna), eses dialogos, eses personaxes con diferentes cicatrices na alma... E ese final (posiblemente, o máis criticado). É unha desas pelis que che van dando información a cuentagotas, e ao final, todo encaixa dun xeito marabilloso (Ben feito, Atom... Que o espectador se lo curre un pouco tamén...). É unha desas pelis que se pode volver a ver otra vez (e outra, e outra...) para ir pillando máis e máis detalles que enriquecen o conxunto.
Cerremos estas liñas coa canción que sale no film: "Everybody Knows", de Leonard Cohen, en homenaxe ao cantante e ao director, dous canadienses de luxo:

Todo o mundo sabe que os dados están trucados
Todos os tiran cos dedos cruzados
Todo o mundo sabe que a guerra terminou
Todos saben que os bos perderon
Todo o mundo sabe que o combate estaba amañado
Os pobres seguirán pobres, os ricos serán máis ricos
Así son as cosas
Todo o mundo o sabe

Todo o mundo sabe que o barco estase afundindo
Todo o mundo sabe que o capitán mentiu
Todo o mundo ten a horrible sensación
de que o seu pai ou o seu can morreron.

Todo o mundo fala cos seus petos
Todo o mundo quere unha caixa de bombóns
E unha rosa de tallo largo
Todo o mundo o sabe

Todo o mundo sabe que me queres, nena
Todo o mundo sabe que iso é verdade
Todo o mundo sabe que foches fiel
Quita ou pon unha noite ou dúas.
Todos saben que foches discreta
Pero foron tantos cos que cumplir
sen as túas roupas
Todo o mundo o sabe

E todos saben que é agora ou nunca
que somos tí ou eu
E todos saben que vives para sempre
Ah, con unha ou dúas raias
Todo o mundo sabe que o sistema está podre
O vello negro, Joe, segue recollendo algodón
Para os teus galóns e barcos
Todo o mundo o sabe

Todo o mundo sabe que se achega a plaga
Todo o mundo sabe o axiña que avanza
Todo o mundo sabe que o hombre e a muller espidos
son só un brilante artificio do pasado.
Todos saben que a escea está obsoleta
pero haberá un medidor na túa cama
que revelará
o que todo o mundo sabe

Todos saben que tés problemas
saben o que estiveches pasando
dende a sanguenta cruz na cima do Calvario
á praia de Malibu
Todo o mundo sabe que esto se fai anacos...
Bota un último vistazo ao Sagrado Corazón
antes de que estoupe
Todo o mundo o sabe...

Buscando a Nemo

2007-11-08T15:52:00.005Z

(Finding Nemo, Andrew Stanton & Lee Unkrich, 2003)

Animación...
Cantas obras mestras se fixeron na gloriosa arte da animación!:
Temos en primeiro lugar ós empalagosos peliculóns da maquiavélica Disney (Ah... Walt, hai tantas lendas sobre tí, que non se sabe o que é certo e o que non...) como "Peter Pan" (53), "Alicia en el pais de las maravillas" (51) (ambas son claras apoloxías da droga e a rebelión xuvenil...), "Dumbo" (41) (dios... sáltanseme as bágoas), esa maravillosa obra mestra que conxuga cine e música que é a vanguardista "Fantasía" (40) ou das longametraxes de debuxos da historia, "Blancanieves y los 7 nanitos" (37)...
Os Japos tamén teñen moito que dicir neste campo: Teño que recoñecer que cada vez me gusta menos a súa actitude freak marciana, pero quítome o sombreiro ante incribles películas de inmensa calidade como "Akira" (88), "Porco Rosso" (92) ou "A viaxe de Chihiro" (2001)... Mención aparte merece esa delirante e terrorífica obra mestra que é "Cat Soup" (2001)... É curioso como algunhas pelis "destinadas a nenos" poden aterrorizar a un meniño, creándolle un trauma para toda a vida... Nos bós tempos da TV de dous canales, ás veces poñían pola tarde algunha destas rarezas e cagábame de medo...
En fin...
Outras obras mestras dignas de estudio en escolas de cine e de alabanzas por parte de sesudos críticos???: Buff... Moitas... Moitas, moitas..."Shrek" (2001) e todas as súas partes, "Pesadilla antes de navidad" (93), ese fracaso que foi "O señor dos aneis"(78), "La novia Cadáver" (2005), South Park: Bigger, longer & uncut (2000)... Eu que sei...!
Se xa nos metemos en cortos de animación, sería imposible rastrear toda a merda que se fai hoxe en día... Hai tanta e tan boa, que non daríamos visto nos anos que nos quedan de vida nin un 1% das maravillas que se deben estar a facer... Por poñer, un par de exemplos que me encantaron: a mala hostia de Arthur Pins e as pequenas obras mestras de Mikhail Aldashin.

Pero agora ímonos centrar na gloriosa productora que actualmente está fabricando peliculóns como churros: "Toy Story" (1995) e "Toy Story 2" (1999), dous peliculóns como a copa dun pino, "Monsters, Inc." (2001), algo cursi, pero excelente..., "Los increíbles" (2004), acojonante peliculón que mestura xéneros con bó gusto e saber facer, a sublime Ratatouille (2007), e un par de etcéteras que aínda non vín... Sí, amigos amantes do cine... Estou a falar da xa mítica Pixar (hoxe propiedade do Maligno Emporio da Disney), innovadores na súa apabullante técnica e na súa linguaxe cinematográfica, capaces de facer cine para tódolos públicos sen faltarlle o repeto á intelixencia do espectador, acaparadores de premios, pioneiros na animación do S.XXI, e magníficos contadores de historias maravillosas...
... E dentro do seu bendito Cine, eu opto por esta xenial película que conta a historia dun peixe trenco que é raptado por uns buzos, e a busca que emprende o seu neurótico pai ata atopalo... Un viaxe cheo de emoción, humor e diversión. As persoaxes que salen son todas impresionantemente boas (dende os tiburóns, ata os habitantes-prisioneiros da pecera, pasando pola encantadora e desesperante Dory, e ese incrible banco de sardiñas rockanroleras...) Debuxos impresionantes, música moi aceptable e grandes dosis de entretemento e bó Cine con maiúsculas. Sí, sí... Porque esta peli (e xa sei que me repito, pero é a puta verdade, joder...) non só é unha das mellores pelis (para mín) de debuxos da historia, senón sinxelamente, unha das mellores pelis da historia... Iso sí... Na miña opinión é preferible vela en versión orixinal (recomendación aplicable a todas e cada unha das pelis desta lista...) antes que soportar as patéticas voces de pseudodobladores hispanos como o puto Manel Fuentes... Prefiro voces como a de Willem Dafoe ou Geoffrey Rush...!
Unha película sensacional.

8 1/2

2007-11-08T15:39:00.004Z

(Federico Fellini, 1963)

Dentro do cine italiano atopamos grandes artistas indiscutibles dende que o papa León XIII bendeciu a primeira cámara: Aí están Rosellini (Pai do neorrealismo e maromo de Ingrid Bergman), Visconti, o grandísimo Vittorio De Sica, os personalísimos Pier Paolo Pasolini e Federico Fellini, dous autores tan particulares, que é imposible metelos en calquera movemento ou corrente... Quédanme moitos cineastas espagueti no tinteiro, pero sería imposible nomealos a todos. Eso sería como citar a todos os pintores italianos do renacemento. En fín... A quen sí teño que lembrar é a Sergio Leone...
Pero falemos de Fellini... Este tío non só foi un cineasta libre, entolecido e divertidísimo, senón que nun principio foi o histórico guionista de "Roma, Citá Aperta" (45) e "Paisá" (46) ambas de Rosellini. Despois rodaría xa como director numerosas e fantásticas obras, todas co seu innovador e fresco toque: "La Strada" (54), fermosísima e lírica obra sobre o mundo do circo protagonizada por Anthony "La Bestia" Quinn, "Le Notti di Cabiria" (57) coa muller e musa de Fellini, Giuleta Massina facendo de inolvidable putanna, "La Dolce Vita" (60) con Mastroianni e ese mítico baño da sueca despampanante na Fontana di Trevi, "Giuletta degli spiriti" (65) xa en cor (e vaia cor!) e de novo cunha impresionante Massina, "Amarcord" (73) loca e surrealista fábula autobiográfica da súa infancia, "Casanova" (76) na que se conta con barroquismo e levando o seu mundo á máxima expresión, a vida deste ligón encarnado por Donald Sutherland... Como comprenderedes, quedan moitas máis pelis del por citar, pero tanta enumeración aburre máis que unha peli de Antonioni, así que imos ó grano...
8 e medio...
Fellini sorprende novamente cunha fábula medio autobiográfica sobre o jodido que é ser creador, e para elo conta co seu alter-ego Marcello Mastroianni, ese ser entrañable que pasou a historia como o máis característico actor italiano, e que nesta peli está xenial, encarnando a un director de éxito en crise creativa, sempre agobiado pola súa muller, as súas amantes (impagable a escena do harem), o paverísimo productor/mafioso, a aparición da súa nai... Ás veces sufre alucinacións, recordos, visións, soños... que Fellini mestura coa realidade, dando lugar a unha divertida e lírica confusión que conclúe nun apoteósico final. Finalmente o bloqueo do artista é utilizado como ferramenta para volver a crear...
Esta peli é maravillosa... Moi especial, xa sexa pola presencia de Mastroianni, a Cardinale, ou esa popularísima música de Nino Rota, outro habitual no cine de Fellini. O seu rollo expresase aquí con claridade e beleza fotografiada en branco e nejro: os recordos, paiasos tocando instrumentos musicais, o mundo onírico, miles de italianos xesticulando como epilépticos, paisaxes metafísicos mediterráneos, tetudas, a ninfómana da vila, intelectuais, os pais, os curas, o circo, o mafioso... Este mundo particular que el conta tan ben e que dou como resultado unha das suas mellores películas, unha das mellores do cine italiano, e por suposto, unha das 100 mellores películas para este capullo que está a escribir este emocionado homenaxe.

Sendeiros de Gloria

2007-11-08T15:35:00.007Z

(Paths of Glory, Stanley Kubrick, 1957)

Francia, 1916, 1ª Guerra Mundial... Os soldados morren como moscas nas trincheiras. Unha puta carnicería...
Detrás de todo isto, están os xenerais, como o odioso Xeral Mireau (un impecable George McReady), tomando o té e bailando o vals en mansións versallescas, non dubidando en poñer en perigo as vidas dos seus homes como se foran putas fichas de parchís.
Nunha desastrosa maniobra, os franchutes non teñen máis remedio que retirarse a causa do virulento ataque enemigo, e o fodido xeneral entra en cólera. Tres soldados pagarán por todos ante un pelotón de fusilamento por tan imperdonable cobardía. O Coronel Dax (Kirk Douglas) que loitou codo con codo con eles,flipa ante tan surrealista orde, e loitará por salvar a eses homes, seguindo ó seu corazón, que non se corrompeu despois de ver tanta merda e morte.
Como vedes, nesta peli bélica, non sabemos ben quen é o enemigo (despois de todo, non se ve un puto alemán en todo o metraxe), despertando no espectador un intenso sentimento de rabia, e querendo que se faga xusticia!. E quén mellor que Stanley Kubrik para despertar esos nobles sentimentos en nós!
Todo comezou con un Kubrik de vintetantos anos, empeñado en levar esta historia (real) ao cine. Todo dios rexeitou a este individuo que pretendía rajar da guerra e inducirnos a ser maricóns antimilitaristas e amarnos los unos a los otros como asquerosos comunistas. Todos os estudios o mandaron a freir espárragos, ata que o guión caeu en mans do tarado de Kirk Douglas, que presionou ata conseguir que a United Artist aceptara rodala. El sería o protagonista (moi ben feito, Kirk), e por suposto, Kubrik o director.
Dicho y hecho... A peli rodouse en Alemania, e no seu estreno, despertou as iras de todo Cristo... Curioso, verdade? Unha peli con tan nobles propósitos foi boicoteada por todo tipo de energúmenos. Francia conseguiu parar as proxeccións e todo. Suiza, con su puta neutralidaz fixo lo mismo de lo mismo... Incrible. Ata o 1975 non se estrenou no país da Liberté!!! En Espiñi, xa nin che digo. Cando se estrenou, eu xa tiña pelos no pito.
Eso fainos reflexionar... Unha peli que é crítica, non che digo que non, pero con intencións totalmente boas foi vapuleada ata a saciedade! Por qué...? Bueno... Só hai que botar un vistazo ao que pasa no mundo para darnos conta de o porqué... A guerra é necesaria para catro banqueiros, cinco momias con uniforme e dous psicópatas que gobernan o mundo. Canto máis nobles sexan os soldados no celuloide, canto máis xusta pareza unha guerra, mellor para eles (cartos, poder...) Non igual para os miles de soldados/ganado que palman a diario sen saber porqué güevos están loitando...
En fín... Póñome enfermo... Mellor, falemos de cine...
As pelis de Kubrik non necesitan ser defendidas, pero sí adoradas. Me pongo de rodillas e bico os pés deste mestre, que nos describe e analiza a guerra máis salvaxe coa súa cámara. Unha cámara parcial e heróica, que se mete por todos os currunchos para denunciar a guerra e a la re-puta madre que a inventou. Uns escenarios dantescos (a trincheira) que contrastan cos maxestuosos palacios onde fan a guerra os xenerais... Uns incribles actores, tanto principais como secundarios, un emocionante e ben dosificado ritmo, cheo de suspense, sentimento e acción. Unha fermosísima fotografía en branco e negro, que plasma con sinceridade e sensibilidade o inferno da Gran Guerra. Un vestuario que quén mo dera no meu armario... Mataría por unha desas camisas do exército francés (ainda que hai que recoñecer que os alemáns sempre tiveron mellor gusto)...
Etc, etc, etc... Qué podo dicir??? Todo é perfecto. Obra mestra indiscutible. Mellor película (anti)bélica da historia... Non sei... Quédome corto.

Só lembrar dúas secuencias inolvidables: Douglas recorrendo as trincheiras nunha das mellores planificacións do cine, e por suposto, esa escena final... Os ollos énchenseme de bágoas cada vez que a vexo... Pódese dicir que é a miña escena preferida do cine... Gracias Stanley, por rodar a túa futura muller cantando esa canción alemana para os soldados franceses...
GRACIAS!!!!

Pouco despois, o tándem Kubrik-Douglas repetiría noutra inolvidable obra mestra con múltiples lecturas e matices: "Espartaco" (1960), outra peli que hai que ver antes de que deixedes este mundo cruel.

Un dos nosos

2007-11-08T15:32:00.001Z

(Goodfellas, Martin Scorsese, 1990)

Ahhh... Martin, Martin... Realmente eras consciente de que ías facer unha das mellores pelis da historia...? Porque ESTA é unha das películas que tiña que estar entre as 100 mellores (para mín) a collóns...
No meu caso, a primeira vez que a vín acabei, coa boca aberta, collín a jodida cinta (desgraciadamente, nunca vin a peli en pantalla grande, como debe de ser...) e púxena de novo para comprobar que era real a fodida obra mestra que acababa de ver... Hoxe, ese obsoleto cacho de VHS está totalmente desintegrado de tanto velo (non o tirei por respeto...) E cada vez que o vexo, máis me gusta, chico... Vela é sempre unha auténtica lección de cine coa que nos deleitou outra vez ese enano italiano con tan bó gusto.
Violencia, humor e unha das mellores banda sonoras da puta historia (algo que en Scorsese non ten nada de raro, pois a boa música está presente en todas e cada unha das súas grandes pelis). Unha película contada a base de detalles (o director afirma que son maioritariamente reais, recordos da súa infancia rodeada de gangsters italianos e curas...) A historia está levada cun ritmo sinxelamente PERFECTO... Estamos a falar de dúas horas e media de peli que parecen media hora!!!
Un excelente Ray Liotta (sen dúbida, no seu mellor papel) é o protagonista, que dende pequeno sempre quixo ser un gangster... E esa é a historia... A súa historia, dende que era neno, na que se describe con precisión, bó gusto e diversión, eses ambientes caricaturescos da mafia italoamericana de NYC. Pouco despois repetiría o mesmo esquema, guionista, protagonistas e concepto de "Godfellas" na moi similar (e tamén extraordinaria) "Casino"(95), volvendo a dar na puta diana; pero duns anos pa aquí, nun momento de flaqueza, Scorsese decidiu non volver a tratar os italianos como mafiosos, e agora dedícase a facer o mesmo cos irlandeses (Martin... Por Dios... "Infiltrados" (2006) está guay, pero tiña que ser con eses estereotipados mafiosos macarronis que coñeces tan ben...!)
Bueno... O caso é que nesta peli se nos describe a historia da mafia que rodea a Henry Hill (Liotta), un elenco de secundarios de luxo (...lembrades ós mafiosos dos Simpsons...?) facendo tropelías por gañar uns cuantos dólares. Todo dios está xenial nos seus maravillosos papeis de "goodfellas", pero sobre todos, destacan os dous compinches de Henry... Si, señoras e señores... Estou a falar dos inconmesurables Robert deNiro (o alter ego de Scorsese nas súas mellores obras) e Joe Pesci (no mellor papel que fixo nunca, que lle valeu un incuestionable Oscar e o elevou ó Olimpo das mellores interpretacións da historia...), tres tíos que o fan tan ben que cando ves a puta peli, pregúntaste se son realmente deste planeta. As mellores escenas, acaparaas Pesci, co permiso de Bobby DeNiro, pero a súa personaxe de Gangster cabreado, divertido e hiper-violento merece todo o metraxe do mundo.
Disparos, execucións, torturas, música excelente (dende as Ronettes ata o inolvidable My Way de Sid Vicious co que pecha a peli), unha posta en escea digna dun xenio, sangre, spaghetti, hostias, a acojonante voz en off de Liotta que nos fala directamente a nós para contarnos a historia, mafiosos de manual, planos secuencia de vértigo, moitos dólares, albóndigas, cocaina a raudales, un montaxe innovador (Thelma Shoonmaker, a habitual do director)..., Saul Bass nos títulos de crédito...
En fín... Podería estar liñas e liñas enumerando as virtudes da escandalosamente boa obra mestra, pero sería desperdiciar moitos uns e ceros deste jodido trebello... O mellor é volver a vela un día destes...
Douche un 10, Martin.

O roña e a furia

2007-11-07T16:48:00.000Z

(The Filth and the Fury, Julien Temple, 2000)

O xénero documental deixou varias xoias dentro da séptima arte... Agora mesmo véñenme á mente películas tan fascinantes como "El triunfo de la Voluntad" (1935) de Leni Riefenstahl, "El misterio Picasso" (1956) de Clouzot, "Fraude" (1974) de Orson Welles, "General Idi Amin Dada" (1974) de Barbet Schroeder, "La Batalla de Chile" (1975-79) de Patricio Guzmán, "Cuando éramos Reyes" (1996) de Leon Gast, "Lost in La Mancha" (2002) de Keith Fulton e Louis Pepe, "No direction Home" (2005) de Scorsese, a gratuita "Zeitgeist" (2007) de Peter Joseph... Grandes e interesantísimas películas coas que, ademáis, aprendemos un güevo... Nese sentido, os meus preferidos son os documentais de historia, que non me canso nunca de ver... Alguén dixo unha vez, que o documental, ainda que sexa de historia, é o xénero máis subxetivo do cine... Paréceme unha afirmación absolutamente certa.
E a historia é precisamente o que trata Julien Temple neste magnífico (e subxetivo) documental. Non vou ser eu quen eleve aos altares a este director, sen embargo, con esta película teño que quitarme o pucho e recoñecer o bó traballo que fixo.
¿Quénes foron os Sex Pistols...? Esta complexa pregunta é a que se nos tenta respostar nesta peli. Pero non vos creades que a música é a única protagonista da peli... Tamén contemplamos unha intensa descripción do contexto histórico-social do Reino Unido da época (época jodida, de folgas, hostias, fame, fascismo, e miseria). Non é unha peli exclusiva para os fans da banda, senón que a pode ver calquera que estea interesado na Historia e na socioloxía.
O film conta, cómo non, cunha banda sonora acolloante (non só dos Pistols...) que sona durante todo o film, e os protagonistas contan en primeira persoa o que supuxo o nacemento deste grupo, e a explosión punk británica que veu inmediatamente despois. Grandes declaracións que esclarecen cómo un mal grupo pode facer música con maiúsculas.
Sorprendentes as declaracións de Johnny Rotten (nunca puxen en dúbida a súa gran intelixencia, pero nesta peli parece un puto filósofo...) e as distintas imaxes que aparecen durante o metraxe (animacións, Ricardo III, Tv da época...).
Por suposto, o malo da peli é o pérfido Malcolm McLaren, o manager, que no ano 80 contratou a Temple para rodar un falso documental sobre os Pistols ("The Great RNR Swindle", puta mierda de peli...), no que el era o cerebro de todo o cotarro... 20 anos despois, Temple contraataca e pon a parir (todo dios o pon a parir) a McLaren, como un fillo de puta que se forrou a costa do xenio da banda, e que prácticamente matou a Sid Vicious... (por certo impagables as entrevistas a este entrañable cacho de merda, coa súa camiseta con esvástica toda jomitada...)
A única cousa que boto en falta son as homenaxes a outros grupos da época, e sobre todo a Ramones, que iniciaron o Punk no seu mítico viaxe a England ese 4 de Xullo do 76. O público eran os Pistols, Os Clash... e un ano despois, estes grupos inglesitos eran número 1 nas putas listas tocando a música que viran nese concertazo, mentres os Ramones (incriblemente) nunca se comeron nada, véndose obligados a tocar nas salas máis infectas do mundo

Temple rodou no 2007 outro documental sobre o lider dos Clash... "Joe Strummer: The Future Is Unwritten"... Se está a metade de ben que éste, haberá que velo...

A Ventá indiscreta

2007-11-07T16:46:00.000Z

(Rear Window, Alfred Hitchcock, 1954)

Dentro desta lista das 100 mellores pelis, se foramos obxetivos, habería que meter unhas 15 ou 20 do mestre Hitchcock ("Rebeca" con Joan Fontaine e Lawrence Olivier, "Sospecha" tamén coa Fontaine e o meu actor preferido, Cary Grant, "Recuerda" con Ingrid Bergman e a surrealista colaboración de Dalí, "Notorious" con Grant-Bergman, irrepetible parexa, "A Soga", obra mestra con James Stewart, "Eu confeso" co grandísimo Monty Clift, "El hombre que sabía demasiado" e "Vértigo", de novo con Stewart, "Con la muerte en los talones", cun Cary Grant borracho no coche nunha das mellores escenas do cine, "Os Páxaros", "Marnie" ambas co último fetiche de Hitch, a rubia Tippi Hedren... E ainda quedan algunhas máis...), pero sería acaparar a lista para el só, e o espacio é reducido...
Así que optei, xunto con "Psycho", en poñer esta maravilla da época dourada do autor. Como vedes, ese gordito entrañable sempre se rodeou da élite de Hollywood, e nesta peli tivo o luxo de contar, nada máis e nada menos que cun mítico James Stewart coa perna escaiolada, e cunha fermosísima Grace Kelly antes de ser princesa de conto de fadas. Dúas figuras casi sagradas que me fixeron feliz mil veces coas obras mestras nas que participaron...
Pois falemos deste peliculón... En plena ola de calor en NYC, Stewart está inmobilizado por un accidente e só pode pasar o seu tempo mirando pola ventá pa ver o que fan os seus variopintos veciños do edificio de enfrente (onde por suposto, sae uns intres o director nun dos seus míticos cameos). Hitch conta en breves segundos a vida de cada un dos veciños cunha eficacia pasmosa, demostrando quén é o puto jefe (e de paso, fai un exercicio autobiográfico, pois el era un mirón de cuidao...).
Stewart observa sen ser visto as vidas dos demáis, aburrido de ter que estar sentado todo o día, morto de calor e agobiado por unha Grace Kelly que o presiona para que se case con el... E de súpeto, por diversas razóns, Stewart comeza a sospeitar que un veciño (Raymond Burr) se cargou a súa muller e a enterrou no xardín, convencendo e involucrando a Grace e a súa enfermeira (Thelma Ritter) nas súas paranoias. Hitch conta a historia sen apenas salir da habitación de Stewy, polo que nos da a información en cuentagotas facendo que o suspense se apodere da peli, e nos deixe coa incertidume de se todo son imaxinacións nosas e de Stewart (realmente, o que ve el, vémolo nós...), ou se realmente o veciño se cargou a súa señora. Momento cumbre é a de ver como esa cachondísima Grace Kelly entra na casa do presunto asasino, mentres nós observamos e nos sentimos impotentes, xunto co protagonista, de ver como o posible criminal está a punto de descubrila, e quizáis, de matala.
Unha peli fabulosa. Se sodes amantes do cine é imperdonable non tela visto, pois é, como moitas outras pelis do mestre inglés, un exemplo inmellorable de cómo se usa a linguaxe cinematográfica, cun ritmo escalofriantemente ben levado e unha historia contada con eficacia total...
... E se queredes indagar máis na obra do mestre, e de paso aprender unha leccións impagables de cómo se fai cine, a vosa obligación é facervos con esa obra mestra que é "El cine según Hitchcock" do apaixoado cinéfilo e mítico director François Truffaut, na que por medio de amenas entrevistas, aprendemos os máis elementales mecanismos para contar ben unha historia cunha cámara.

Apocalypse Now

2007-11-07T16:43:00.000Z

(Francis Ford Coppola, 1979)

(Tamén é máis que válido o montaxe ampliado de tres horas e media do 2001, "Apolalypse Now Redux")
Estamos a falar, amigos, da considerada por non poucos, como a mellor peli bélica da historia, unha adaptación moi libre da novela de Joseph Conrad "O Corazón das Tebras", trasladada da África do XIX, ás selvas da penínsulas de indochina en plena guerra de Vietnam, onde xa se sabía que se ía perder, e todo era unha puta loucura.
A peli, desde logo, mostra a sinrazón do conflicto, e a forma paulatina na que todo dios perde o norte. Todo se volve cada vez máis irreal e enrarecido, os nenos soldados que participan na guerra están drogados todo o tempo, e parece que nos adentramos nun mal viaxe de ácido cara o interior de nós mesmos. A loucura invadeo todo, creándose un eficaz relato sobre a guerra... "O horror... O horror..."
A selva é o escenario perfecto para este viaxe interior que ten que facer Willard (excelente Martin Sheen) para asasinar a Kurtz, un coronel que virou tolo e creou o seu propio exército de nativos que o ven como un dios (Marlon Brando, efectivamente é Dios...), escoltado por unha patrulla de pirados nun barco (todos xeniais nos seus papeis) que se adentra cada vez máis no "interior das tebras". A guerra serve de infernal contexto para tales fines, e pódese sentir en cada puto fotograma da película o jodido que tivo que ser ese inferno... Riffs de Hendrix, néboas púrpuras, sons de ametralladora e aspas de helicóptero... Inolvidable está Robert Duvall (oscar), alias Coronel Kilgore, ese tolo do surf ó que lle encanta respirar napalm polas mañás, e que pon a toda hostia "As Walkirias" de Wagner para cargarse charlies coa súa aerotransportada... Fermosas e á vez terribles imaxes... "Sóbranme güevos para facer surf nestas praias..."
Como dixo Coppola cando gañou a Palma de Ouro de Cannes: "Isto non é unha película sobre Vietnam... Isto é Vietnam...", e non se equivoca, pois para sacar adiante semellante proxecto tivo que sufrir todo tipo de calamidades... Os que vistes o maravilloso documental "Hearts of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse" rodado pola muller de Coppola, darédesvos conta do inaudito que é podela disfrutar hoxe en día, pois todo parecía ir en contra da peli... O proxecto prolongouse de la hostia, facendo perder tempo e diñeiro á productora, que xa tiña dabondo coas tormentas e enfermidades tropicais... Rodada en Filipinas, onde vivían o seu propio Vietnam, o excército deixoulle a Coppola os helicópteros mentres estes non andaban bombardeando aldeas de rebeldes. Moitas das escenas tiveron que ser cortadas porque os vehículos tiñan que marchar en pleno rodaxe para atacar a uns cuantos comunistas!!!... A Martin Sheen doulle un infarto con tanta presión e tanta enfermidade exótica. Finalmente, e tras ser aconsellado polos médicos de que non seguise adiente, puido finalizar o film... Afortunadamente, xa que nos deixou perlas como a de romper o espello (sangue real, amigos... O bó de Martin non só se cortou a súa man senón que recaeu no alcohol, que consegira deixar, para facer a escena máis conviencente... Todo dios quedou de pedra cando expulsaba improvisacións autobiográfico-suicidas de lo más chungo...). Por se todo isto fora pouco para o cada vez máis demacrado Francis F., Brando chegou tarde, rapado, con 30 kg. de máis e sen aprenderse o guión, facendo que se perderan moitísimos millóns, incluido o seu esaxeradísimo caché. Estivo semanas con Coppola estudiando o seu papel, que finalmente fixo como lle saiu dos güevos, improvisando esas maravillosas frases que todos sabemos... Dennis Hopper, enemigo de Brando negouse a compartir escenas con el, polo que se tiveron que "trucar" na montaxe... Etc,etc, etc...
O rodaxe foi un inferno, como unha guerra, pero finalmente, Coppola saiu vivo e victorioso, e o director de "O Padriño 1 e 2" e "Rumble Fish" poido firmar outra obra mestra. Iso sí... Contando coa inestimable colaboración de John "Conan O Bárbaro" Millius no guión, Vittorio Storaro na foto (Oscar), e a banda sonora de Rock and Roll máis acojonante do cine, que ilustra á perfección as movidas de Vietnam: The Doors, Hendrix, A Creedence, Johnny Cash, Beach Boys, Rolling Stones, Wagner...

E acabo con outra cita do Coronel Kilgore:

"Cheiras iso...? Chéiralo, rapaz...? É napalm. Nada no mundo cheira así... ¡Qué delicia ulir napalm pola mañá!. Un día bombardeamos unha colina e cando todo acabou, subín... Non encontramos un só cadáver desos amarelos de merda... ¡Qué pestazo a gasolina queimada...! Aquela colina cheiraba a... victoria..."

Alien, O Octavo Pasaxeiro

2007-11-02T16:46:00.002Z

(Alien, Ridley Scott, 1979)

Na miña humilde opinión, esta é a mellor peli de Scott, e a mellor peli inglesa de ciencia ficción de tódolos tempos... Unha pedazo de obra mestra na que se mesturan terror, suspense, fantástico, humor, etc... dando lugar a un cóctel de escuridade, fermosura e entretemento.
A peli vai dun grupo de xente metidos nunha nave de transporte no medio do espacio, que Scott & cía se encargan de retratar como persoas normais e correntes (hoxe serían camioneros ou algo así...) atrapados nun angustioso lugar no medio da inmensidade. Sós e aillados, expostos a todo tipo de perigos, transmítese no espectador unha sutil claustrofobia e un lixeiro caguete.
De repente... Aparece "O Bicho", e a peli convertese na clásica peli de terror estilo anos 50, Mario Bava, ou mesmo estilo Lovecraft e toda esa xente. Perfecta. Xenial. Aterradora.

O magnífico artista H.R. Giger creou algúns dos incribles escenarios barroco-sexuais da peli (tamén participaron Moebius ou Carlo "E.T." Rambaldi, entre outros...) , ademáis do simpático bicho. Os deseños destes encantadores animais son incribles, tanto da nécora, como o pequecho con mala hostia e o "guaperas" grande e nejro, que se convertiría nun dos grandes malos do 7º arte... Un massai de 2.40 cms. disfrazado de Alien malo-malirmo sedento de sangue, que ten como único fin aniquilar a todo cristo, de forma virulenta e sexy...

...Chamádeme enfermo, pero na peli, todo é vaxinal ou fálico, empezando polo mesmo bicho en todas as súas fases, a nave, ou o planeta ese construido con mariscos pegados á parede, e maquinas de fume prestadas polos Who (verídico!). Poderíamos estar horas e horas estudiando estas cousas e psicoanalizándonos, pero sería inutil. Se Giger está polo medio, hai que contar con pollas e conas, ainda que non se distingan moi ben... Fijo.

Deixando a un lado aos verdadeiros protagonistas (o bicho e o ambiente...), os actores están todos xeniais, sobresaíndo a cachondísima Ripley (unha debutante Sigourney Weber). Todos, con amplia experiencia, menos ela, que cumplen á perfección nas súas persoaxes, cada unha delas moi característica. Scott xogou con eles para conseguir o mellor para a peli. Por exemplo, cando o bicho sae do corpo de John Hurt, nadie lles dixo nada ós actores, que, salpicados con sangue e vísceras de ovella, levaron un susto de tres pares de cojones (recollido no montaxe final da peli)...

O guión de Dan O'Bannon sería retocado por Walter "The Warriors" Hill (un director XENIAL), entre outros, e foi modificado ata a saciedade (o montaxe orixinal duraba tres horas e pico), pero ó final acadouse un resultado máis que sobresaínte. O silencio invade esta peli, para dar más miedito, pero de vez en cando óese a interesante partitura de Jerry Goldsmith que acompaña á perfección este viaxe ao máis profundo, a esa loita tan clara entre o ben (o humano) e o mal (o non humano).

Conclusión: A peli é un mito e un clásico indiscutible. Como dixen, a mellor de Scott, que quitando "Blade Runner", no futuro non faría máis que caca. Pero eran tempos nos que o tío se implicaba e nótase...

Finalmente, unha pregunta que me atormenta: Porqué o octavo pasaxeiro...? O gato non conta, ou qué...?

O Muro

2007-10-30T19:13:00.000Z

(Pink Floyd: The Wall, Alan Parker, 1982)
En decembro de 1979, os Pink Floyd sacarían outra perla ó mercado: O seu deprimente e fantástico album conceptual "O Muro". 81 minutos de música jodidamente boa perpetrada por ese xenio chamado Roger Waters, que nos relata a complexa existencia de Pink, unha estrela de rock, alter ego do propio Waters, que vai poñendo os seus traumas como ladrillos, formando un muro que o ailla do mundo exterior.
Pouco despois de sacar o disco, uns cada vez máis distanciados Pink Floyd, saíron de xira en catro ou cinco cidades, cun espectáculo mastodóntico, onde había marionetas, animacións do xenial Gerald Scarfe, e un muro xigante que acabaría caendo ó final do espectáculo ("The Trial"). Tanto montaxe deu lugar a importantes perdas económicas para o grupo, que se pasou da raia.
Anos despois, e cun guión do propio Waters, a Metro decidiu levar a cabo a versión cinematográfica destes espectáculos (sen dúbida, o feito de que o album "The Wall" fose o 3º máis vendido da historia, axudaría un pouquiño a sacar adiante un proxecto tan depresivo e intimista...)
Tras moitas negociacións, encargouselle a dirección a Alan Parker ("Expreso de Medianoite" (1978), "Birdy" (1984), "O corazón do Anxo " (1987), "The Commitments" (1991)...), e a interpretación, ao marulán de Bob Geldof. Nun principio, o prota ía ser o propio Waters, pero, o ver que a interpretación non era precisamente o seu fuerte, cedeu un pouco, e deixando a un lado o seu inconmesurable ego, permitiulle o irlandés encarnar a Pink (moi ben, por certo...)
A peli, como imaxinaredes, non tivo un rodaxe agradable. Loitas de egos entre Parker e Waters, relacións tirantes entre Waters e o resto dos Floyd, Geldof actuando como un Punk que odia aos Pink Floyd... Pero finalmente, levouse a cabo, ainda que todo se podía vir abaixo nun plis-plas...
Hai anécdotas para dar y tomar... Unha delas é a das esceas nas que un grupo de neonazis seguidores de Pink causa o pánico entre a población. Para darlle realismo, Parker tivo a xenial idea de utilizar skinheads de verdade, e os rapaces pasárono en grande destrozando tendas pakistaníes e apaleando nejros. Como dixo o director: "...Ás veces, cando gritaba "corten", a escena parecía seguir..."... Así se explica o incrible ( e repugnantre) realismo das imaxes...
Todo é oscuridade e violencia nesta peli... Aínda me acordo do trauma infantil de ver como unhas máquinas facían carne picada cos rapaces na escola mentres estes coreaban os versos de "Another Brick on The Wall, Part2", e como finalmente, se rebelan e queiman a escola, os libros e o puto profesor...
As animacións de Scarfe son incribles, Geldof non a caga coa súa imitación de Syd Barrett, a peli consegue chegar á esencia do disco, e todo está tecnicamente impecable... Nun principio, non tivo éxito... Nalgún país ata foi censurada (En Arxentina, por exemplo, durou unha semana, ainda que neses tempos, o país non era precisamente un lugar de libertaz...), pero coa súa edición en video e DVD, acadou un éxito acojonante, e converteuse nunha peli de culto adiantada ó seu tempo...
Para os que amamos este disco, a peli non defrauda, e de vez en cando e agradable (?) vela outra vez, adentrándose nas turbias atmósferas creadas por Waters.

Sopa de Ganso

2007-10-30T19:08:00.000Z

(Duck Soup, Leo McCarey, 1933)

Os irmáns Marx foron uns verdadeiros tolos, un xenios que crearon as pelis máis absurdas da historia do cine, arrasando todo ó seu paso mentres rodaban (as actuacións que vedes na peli, son totalmente reais, pois estes tipos non podían estar sen gastar terroríficas bromas e volver majareta a calquera..., que llo pregunten a Margaret Dumont, "a 5ª irmá", e diana para todas as súas bromas...).
Máis de un director tolearía para poñer un pouco as cousas en orden, pero neste caso, McCarey (mestre do gag visual), deu conseguido un peli non demasiado caótica, dándolle forma cinematográfica ás surrealistas ocurrencias dos Marx. onde se critican sen piedade os rexímenes autoritarios que se estaban cultivando nesa época. De feito, Mussolini prohibiuna en Italia, cousa que non faría, ao menos na súa totalidade, nin co "Gran Dictador" (1940) de Chaplin...
A verdade é que esta peli é o suficientemente perniciosa como para prohibila... Apoloxía do absurdo, actitudes dadaístas e destructivas, catro tolos causando o terror, facendo gamberradas con actitude punk, mandando a tomar polo q toda lóxica coñecida, meténdose cos políticos, cas mulleres, co sexo, cos monarcas, cos ricos, cos militares, cos currantes, cos pobres, con eles mesmos... Con todo dios... Hoxe en día, con tanta corrección política, serían ilegalizados...
Groucho chega a ser primeiro ministro de Freedonia, e coa súa actitude desquiciada, ésta entra en guerra coa veciña (e autoritaria) Sylvania. Chico e Harpo son contratados como espías por este país, dando lugar a todo tipo de situacións e diálogos sen sentido que sería imposible reproducir aquí... Só uns exempliños:

RUFUS T. FIREFLY: Colla unha carta.
SRA. TEASDALE: Ben. ¿Qué fago con ela?
RUFUS T. FIREFLY: Pode gardala, aínda me quedan 51.
(…)
SRA. TEASDALE: Como Presidenta do Comité de Recepción, doulle a benvida cos brazos abertos.
RUFUS T. FIREFLY: ¿En serio? ¿Hasta qué hora está aberta?
(…)
SRA. TEASDALE: Espero que siga os pasos do meu marido.
RUFUS T. FIREFLY: ¿Qué lles parece? Non levo aquí nin cinco minutos e xa se me está insinuando. ¿Dónde está?
SRA. TEASDALE: Está morto (…). Eu mesma estiven con el ata o último momento.
RUFUS T. FIREFLY: Agora sei por qué pasou a mejor vida.
SRA. TEASDALE: Aperteino e biqueino...
RUFUS T. FIREFLY: Entendo. Foi asasinado. ¿Quere casarse conmigo? ¿Deixou algún diñeiro? Conteste primeiro á segunda pregunta.
SRA: TEASDALE: Deixoume toda a súa fortuna.
RUFUS T. FIREFLY: ¿É certo? ¿Non ve o que quero dicirlle? ¡Quéroa!
(…)
CHICOLINI: ¿Ten os plans?
VERA MARCAL: Non. Están na casa. Teñen que encontralos pero, polo que máis queiran, non fagan ruido. Se lles descubren, estamos perdidos.
CHICOLINI: ¿Cómo me vou perder se me descubren?

etc, etc, etc...

Pero sen dúbida, a miña escena preferida, a do espello... Antolóxica...

O Tolo de Pelo Roxo

2007-10-30T18:55:00.000Z

(Lust for Life, Vincent Minelli, 1956)

Van Gogh... Poderíase falar del largo e tendido... Un incomprendido (comprendido demasiado tarde), un tolo, un xenio, un rebelde, un RNR star... Calquera adxetivo valería para definir a este primeiro 'rara avis' comercial da arte contemporánea, a este monstruo que non se comeu nada en vida e idolatrado un século e pico despois de morto... Ainda hoxe non se sabe ben cánto influiu este tipo nas artes plásticas occidentais, pero aposto un güevo a que se pejaría un tiro outra vez se supera en cánto se cotizan as súas impresionantes obras...
Pero deixemos a pintura a un lado, e falemos de cine...
Minelli faille un homenaxe en cinemascope a Vincent neste largometraxe maxistral, que pretende ser un biopic baseado no fabuloso "cartas a Theo" do propio artista, e de algunha crónica máis. Representando o mundillo artístico da época, podemos achegarnos a esa figura da historia, de forma moi parecida a como fixo un par de anos antes John Huston en "Molin Rouge", na que se conta a desgraciada historia do anano, drojadicto, xenio e coxo Toulouse Lautrec
O certo é que un personaxe como Van Gogh, é demasiado complexo para facer unha peli de Jólibu dos 50, pero hai que recoñecer que Minelli o borda (axudado, como non, por esa bestia da natureza que é Kirk Douglas)... O seu amor polos cadros do xenio é evidente, e conta unha historia ben contada, documentada, bonita, e sen as falsedades históricas propias da rancia industria deses anos.
A toda cor, se pode percibir a maravilla dos cadros deste tipo, así como a dos seus contemporáneos (os de Gauguín, interpretado polo xenial Anthony Quinn (Oscar mellor secundario), de Seurat, de Monet...), pintura exposta como se dunha sinfonía se tratase (lembremos que Minelli ven do musical...), axudado, cómo non, pola partitura de Miklos Rozsa, mercenario musical da Metro, e polos impresionantes exteriores reais onde viviu o pintor (algo raro en Minelli, sempre rodando en estudio...).
As interpretacións son escalofriantes, sobre todo a de Kirk Douglas, un tío que ainda estaba máis tolo que Van Gogh, e que
chegaba a darlle unha intensidade á personaxe, que te deixaba cos pelos de punta. Todos coñecemos as obras mestras nas que participou, así que reivindicar a este gran home (ainda vivo...) é unha absoluta estupidez.

Mellor vou pechar cunha cita do gran Billy Wilder sobre Kirk Douglas:

Cando en 1958 Stanley Kramer quixo rodar "The Defiant Ones" (Fuxitivos, onde un branco e un nejro encadenados fuxen xuntos do cárcere), e lle presentou o guión a Robert Mitchum, este dixo:
-Non penso actuar cun nejro...
Marlon Brando leu o libro e dixo:
-Quero formar parte, só se interpreto ao nejro.
E Kirk Douglas, a quen Kramer tamén lle dou a ler o libro, contestou:
-Sí. Acepto. Cunha pequena condición: Quero interpretar os dous papeis...

Viva Douglas... Viva Minelli... Viva Van Gogh...!!!!

Cantando baixo a choiva

2007-10-28T20:46:00.000Z

(Singin' in the Rain, Stanley Donen e Gene Kelly, 1952)

Cando penso nesta peli, penso en dúas das secuencias imprescindibles da historia do cine: Penso en Gene Kelly jabeando por unha farola, totalmente drogado de amor, mentres chove a cántaros por el mentres canta esa magnífica canción; e penso na pandilla da Naranxa Mecánica dándolle de hostias ó personal mentres cantan esa mesma puta canción...!
Como vedes Kubrick homenaxea, como é natural nun tío da súa intelixencia e sensibilidade, a esta obra mestra inigualable, cumbre do musical, e homenaxe en sí mesmo aos vellos musicais da Metro, que naceron co cine sonoro, precisamente como ben se amosa argumento da peli que estamos a tratar... Eses anos onde o cine dou un paso revolucionario.
Como musical, é espectacular, qué duda cabe..., e hai uns bailes que te poden deixar parvo, con Kelly como xenio-protagonista absoluto. Xamáis esquecerei ao bó de Gene andando (literalmente) polas paredes como Spiderman mentres cantaba a grandiosamente divertida "Make'em Laugh"...
Todo na peli ten bó rollo... Esas cancións (por suposto, todos coñecemos a principal... Pero tamén están "Good Morning" ou "Moses"...), Cyd Charrise, o bó humor (sen ñoñerías, pese ó que poida parecer...), un guión sólido, fresco, alegre, divertido, entretido..., un equipo de dirección en estado de gracia (Donen é u fenómeno), os números de baile (Kelly, é un puto animal da danza)...
En fín... Se tedes un mal día, se estades deprimidos, se vos sentides unha puta merda pinchada nun pao, esta película é a fodida solución para os vosos problemas, asegúrovolo...

A vida de Brian

2007-10-28T18:09:00.002Z

(Life of Brian, Terry Jones, 1979)

Sen dúbida, a mellor película dos enormes cómicos Monty Python, e unha das mellores comedias de tódolos tempos, onde se conta a historia dun contemporáneo de Xesucristo, Brian (Graham Chapman), e de paso fustigan con crueldade e cotas nunca alcanzadas de mala hostia á relixión e demáis opios do pueblo... Os Guións destes tipos, son, como todos sabedes, a PUTA HOSTIA!!!
Os gags que aparecen na peli son incontables... Este film é unha sucesión de situacións absurdas e fodidamente divertidas nas que é moi proable que te mexes coa risa... Os Python (Chapman, morto por certo, borracho perdido..., Michael Palin, Terry Jones, Terry Gilliam, Erid Idle e John Cleese) interpretan á maioría das persoaxes que aparecen pola peli... Romanos, Xudios, Profetas, soldados, terroristas... Todos igual de locos e de desternillantes, a maioría deles, inolvidables... Con chistes surrealistas, irreverentes e aparentemente estúpidos, os hijos de puta conseguiron retratar á perfección os extremismos relixiosos e políticos, con eso que chaman "humor intelijente", do que sen dúbida, e ainda que me foda reconocelo, os ingleses teñen unha longa tradición, na que a guinda a poñen estes tíos.
A Iglesia, por suposto, protestou, pero, despois de ver a peli, calaron a puta boca, porque... Qué cojones se pode dicir despois de ver unha película así...? JC solo aparece nun par de ocasións durante o metraxe, e é tratado con respeto, ainda que a clase eclesiástica, política e militar salen bastante mal parados con algún que outro chiste... Só se prohibiu nun par de aldeas en UK, en Noruega ("...Película tan divertida que foi prohibida en Noruega...", foi a promoción sueca...) e por suposto, nalgun estado do fascinante sur dos USA... En fín... Fijo que a máis de un cura se lle afundiron os plomos... Despois de todo, un dos temas principais da peli, son as malinterpretacións e as distorsións das mensaxes, como por exemplo o do sermón da montaña, onde nin Dios sabe de que coño está a falar JC, ou cando dí "Bienaventurados los queseros", onde evidentemente, se refire a todos os fabricantes de productos lácteos en xeral...
A peli sorprende tamén, pola texturosa (e enrarecida) foto de Peter Biziou, o deseño de producción de Gillian (que fixo tamén a animación dos créditos iniciais) e a dirección do correcto Jones (Que tamén fai da nai de Brian), logrando crear en Túnez (nos decorados que usou Zeffirelli para o seu "Xesús de Nazareth", 1977) unha Palestina entre o relismo total e o cutre (non había un peso...), que naquela época estaba dominada polos cabrones dos Romanos, que nunca fixeron nada por esa gran terra...Bueno... Exceptuando os acueductos, o alcantarillado, as carreteras, a irrigación, a sanidade, a enseñanza, o viño, os baños públicos, a ley e a orde pública, a paz… Pero polo demáis, nada de nada...
Unha curiosidade: George Harrison participou na producción da peli e ten un pequeno papel na mesma... Sabedes cal???

Ser ou non ser

2007-10-28T18:04:00.000Z

(To be or not To be, Ernst Lubitsch, 1942)

Descojonante parodia na que un grupo de tolos actores que representan Hamlet en plena Alemania Nazi loitan contra os cans da Gestapo disfrazandose eles mesmos de nazis... Incluso se disfrazan de Hitler, e non te podes nin imaxinar o que te podes partir o cú vendo as situacións que se desenrolan...!!! ("Hail,eu mesmo..."!!!, dí...)
Este pedazo film resulta ser a máis ácida crítica ó III Reich nunca xamais rodada, e está feita en plena guerra mundial, cando Adolf tiña serias posibilidades de gañar !!! Nada de panfletos, solo auténtica mala hostia servida elegantemente en bandexa de plata polo grandísimo Lubitsch, ese director que sempre foi un pouquiño mellor que todos os demáis, deixandonos un agradable sabor de boca ós afortunados espectadores que saboreamos as súas delicatessen... Este tío era un dos grandes da posta en escea e do ritmo cinematográfico, sen ningún tipo de dúbida... Como se dixo por ahí... Nesta peli faise con Shakespeare o mesmo que Hitler fixo con Polonia...
Jack Benny e Carole Lombard están de puta madre (está claro porqué Clark Gable se fixou nela, lástima que se espetara nun avión pouco despois de rodar esto...), o guión do venenoso xudeu Edwin Justus Mayer é sinxelamente perfecto, excelente, inmellorable..., adicado ós nazis con todo o cariño... O ambiente é ese das altas comedias do Hollywood dourado, o sentido do humor é absolutamente soberbio... Todo está no seu sitio, estratéxicamente ubicado para que te partas o chourizo, e o mesmo tempo, a túa intelixencia sexa agasallada...
En definitiva: OBRA MESTRA, que xunto ao "Gran Dictador", é o máis claro e fiel retrato do nazismo e do totalitarismo... (Está claro que a comedia e o sentido do humor, son a peor arma para as tendencias políticas chungas...)
Qué máis podo dicir...? Calquera palabra quedaríase curta... Quén non a viu, o mellor é que a vexades inminentemente, non perdades nin un segundo máis, non sexades gilipollas...
...Como curiosidade, dicir que esta peli estivo prohibida en España ata ben entrados os 70's... Hai que joderse, qué burrada...!!!

Talk Radio

2007-09-20T19:38:00.000Z

(Oliver Stone, 1988)

Stone, un individuo capaz do mellor e do peor... Os exemplos do mellor son as fabulosas "Platoon"(1986), a asombrosamente boa "Wall Street" (1987), e esta apasionante obra de culto que comento, e película que da un mal rollo que te cagas... O peor prefiro non citalo, porque me cabrea bastante que o tío facturara merdas dese calibre.
Nun término medio estarían pelis interesantes como "The Doors"(1991), un biopic falseado e ás veces, algo absurdo, "JFK" (1991), sobre a investigación do asasinato do susodicho, ou a americanada absoluta, "World Trade Center" (2006), que por moi cursi que sexa, e moi odioso que sexa o papel de Nicholas Cage, pareceme unha gran película... Esperemos que nos sorprenda outra vez no futuro, e se deixe de entrevistar a dictadores bananeros e tocar os güevos con movementos de cámara gratuítos...
Pero falemos de "Talk Radio", esa película oscura, tétrica, tensa, que conta a historia dun locutor de radio algo cínico, e moi polémico, que recibe chamadas de tódolos tipos, dos que, por suposto, el se burla abertamente. Ás veces simpático, otras un verdadeiro hijoputa, o tio manexa ás ondas ó seu antoxo, polo que é rifado polas cadenas máis importantes da USA.
Pero tanta mala hostia pode estoupar na súa cara, e iso é precisamente o que consegue Stone, facernos sentir a morte durante todo o metraxe... O seu sabor, o seu tacto... Dios... Qué mal rollo... Cando chaman todos eses psicópatas! Dios mio...!
Como guionista, Stone tamén se sale do mapa... Eficaz como poucos ("Conan, O Bárbaro", "Scarface", "O expreso de Medianoite"...), nesta peli, fai que se nos poñan os putos pelos de punta, baseándose exclusivamente no peso do diálogo (recordemos que é unha peli sobre a radio...) e na interpretación dun tal Eric Bogosian, que o fai bastante ben... Ese monólogo final é unha das escenas máis estremecedoras dos anos oitenta... Por certo... El foi o co-guionista...
Nesa época, Stone tiña os seus tics de mover a cámara, pero nesta peli, facíao bastante ben, en coherencia co narrado, sen excesivos artificios, algo que é de agradecer... Todo en favor dunha excelente narrativa.
Un día preguntáronme cál sería o meu Ranking de 5 películas que falen sobre a morte: esta sería unha delas.

This is Spinal Tap

2007-08-13T12:22:00.000Z

(Rob Reiner, 1984)

Gran peliculón, este documental ficticio (Mockumentary... ou mellor dito... Rockumentary...) sobre un dos mellores grupos de rock da historia... Un grupo que non existiu... Spinal Tap!!!. Un documental ficticio, pero increíblemente verídico!!!, pois todas e cada unha das situacións que se viven no film, sucedéronlle a varios rockeiros reais. A película está explícita e abertamente baseada en estrelas como Aerosmith, Black Sabbath ou Van Halen, pero ten guiños a outras bandas, dende os Beatles ata Grateful Dead, pasando polos Stones, Saxon ou Led Zeppelin, mostrando as súas manías, egos, anecdotas surrealistas, extravagancias e idas de olla.
Moita mala hostia sobre o mundo do rock, que Rob Reiner e tres humoristas ingleses, David St. Hubbins (Michael McKean), Nigel Tufnel (Christopher Guest)e Derek Smalls (Harry Shearer) describen dunha forma ridículamente xenial. Tódolos tópicos son explotados por esta banda que comezou facéndo o clásico R&B británico (impagable "Gimme Some Money"), pasou pola psicodélia (alucinóxena "Listen To the Flower People") e acabou no Hard Rock e o Heavy Metal onde poñen o volume das guitarras ó 11 (expléndida escena), póñense pepinos no paquete, ou tocan a guitarra, non cun arco de violín como Jimmy Page, non... senón co violín mesmo!!!
Podería contar miles de anécdotas desternillantes desta peli, pero son tantas, e algunhas tan sutiles, que é mellor que a vexades por vós mesmos, ou que a volvades ver para pillar novos chistes. Unha película ácida, intelixente, e ás veces cruel, que fará as delicias dos freaks do Rock and Roll...
Tamén deberíades facervos coa xenial banda sonora da peli, que repasa toda a discografía deste pedazo de grupo.

Missing

2007-08-10T01:23:00.000Z

(Constantin Costa-Gavras, 1982)
Unha das pelis máis emotivas e ben feitas sobre o que o fillo de puta de Pinochet, e por extensión, todos os da súa calaña, armaron en America do Sur, facendo desaparecer xente, torturando, violando, executando e cometendo todo tipo de animaladas en ben das ideas máis rancias, e sobre todo, en ben do seu puto bolsillo, enchido polos fodidos estados unidos. E todo con total impunidade.
A peli, feita en Hollywood, raja sobre toda esa merda, e ten os güevos de afirmar que os que estiveron detrás do golpes de estado (como demostrou a historia) foron a CIA e outras axencias mafioso-terroristas, que apoiaron a dictadores bananeros e psicópatas.
Por suposto, unha boa peli non se pode quedar nun asqueroso panfleto, por moi noble que este sexa, e por eso cóntase unha bonita historia de amor (en forma de flashbacks) entre Sissy Spaeck e o seu mozo (John Shea), un rojillo que acaba desaparecendo por moi americano que sexa. Unha vez que pasa eso, o pai do mozo, o grandísimo Jack Lemmon (DIOS, que gran actorrrr!!!), que interpreta a un republicano de clase media americana, viaxará a Chile para investigar o que pasou. Por un lado descubrirá que os USA non son ese pais tan guay no que tanto confiaba, e por outro, coñecerá mellor a súa nora, descubrindo que teñen máis cousas en común do que a asquerosa política podería separalos.
Tanto Lemmon como Spaeck están inmaculados na súas interpretacións, e en máis de unha ocasión póñenseche os pelos de punta.
Guión espectacular e ambientación acojonante... Quizáis empalaga un pouco o estilo obsoleto da música de Vangelis... pero pa gustos colores.
Gavras, sempre comprometido, toma un caso real, e a partir de ahí crea esta fascinante obra, que nos introduce nos infernos dunha das dictaduras máis vergonzosas da historia. Deixando a un lado ese mensaxe tan obvio, a película, ademáis de entreter, emocionar, e manterte en vilo, consegue ensinar unha lección de historia con maiúsculas. Costa-Gavras demostra o gran director de cine político, e excelente historiador que está feito.
Todo un luxo de película que vos recomendo que vexades en versión orixinal, porque o doblaxe en español é a cousa máis horrorosa que te poidas imaxinar (qué coño pasa coas dobladoras españolas de Sissy Spaeck???), algo que por outra parte, é aplicable a tódalas películas desta precaria liasta.

Deliverance

2007-08-10T01:13:00.000Z

(John Boorman, 1972)

Todos recordamos películas tan incribles como "Excalibur" (81), "A selva esmeralda" (85) ou "Esperanza e Gloria" (87), todas elas facturadas por este inglés amante da natureza, artista xenial e honesto cineasta, que aproveita sempre que pode para expresarse mediante símbolos metáforas como o río, a auga... ou temáticas como a loita natureza-home ou a amenaza do progreso.
E con "Deliverance", a súa obra máis personal e sorprendente, leva esta iconografía aos máximos extremos de eficacia. Unha complexa e violenta obra que indaga no máis primitivo do ser humano e na súa eterna loita contra a natureza.
Catro amigos deciden pasar un fin de semana cruzando en canoa as agrestes augas dun rio do sur dos USA, tratando de desconectar da estresante vida da cidade. Todo o principio é xenial, onde podemos disfrutar de bucólicas paisaxes, camaradería e sobre todo, dunha das cancións máis maravillosas da historia do celuloide. Estoume referindo, por suposto, a "Dueling Banjos", unha obra mestra da música, que na película serve de nexo entre a cidade (que encarna o urbanita que toca a guitarra) e o máis profundo rural (representado por ese tipo tan extraño que toca o banjo, prototipo de ese sureños que se casan coas súas irmáns). Gran canción que nos acompaña toda a película resonandonos nos miolos e enchendo de matices o que estamos a ver.
Pero as augas vánse facendo máis turbias a medida que avanza o río, e acabará estoupando a violencia na que, para mín, é unha das escenas máis violentas da historia do cine (se a vistes, sabedes a cal me refiro... Joder, tio...! Nunca unha escena tivo tanta crudeza e realismo, e dou tan mal rollo como esa...!)
A partir de ahí, todo se jode, e os tios terán que aprender a sobrevivir nun entorno hostil, fronte as máis chungas adversidades. Todo se volve oscuro e chungo, tanto para eles como para o espectador. O suspense, e a inquedanza apodérase de nós, que ó final nos damos conta do hijoputa que pode chegar a ser a nosa especie. Grandes escenas de acción
Grandes actores (John Voight que se sale do mapa, Burt Reynolds nunha das súas mellores interpretacións, Ned Beatty e Ronnie Cox) que sacarán adiante esta película oscura, tensa e incluso terrorífica, que moitas veces recorda a "Cans de palla" de Peckimpah, ou mesmo a "Matanza de Texas" de Hooper.

Cadea Perpetua

2007-08-06T00:33:00.000Z

(The Shawshank Redemption, Frank Darabont, 1994)

Emotiva película pertencente ó xénero carcelario, baseada nun relato de Stephen King, e dirixida de puta madre polo xenial guionista, Frank Darabont, que voltaría a este xénero coa tamén tremenda ( e sospeitosamente similar) "A Milla verde" (99).
Tim Robbins (Andy) é un condenado a doble cadea perpetua polo asasinato da súa muller e o seu amante. Cando chega á prisión de Shawshank, descubre o verdadeiro terror... saber que eres inocente e ter que foderte, gardas hijosdeputa, sodomitas acosadores, e un alcaide malíiiiiisimo...
Pero tamén atopará a amizade de Morgan Freeman (Red), un negro que pasou casi toda a súa vida entre reixas, e que non sabería adaptarse fóra, e sobre todo, descubrirá que Rita Hayworth é unha excelente via de escape se estás encerrado nunha diminuta celda no caldeiro...
O guión é maxistral (a última media hora é do mellor do cine actual), as interpretacións, non che digo nada (Oscar a Freeman), e tanto a foto, como a banda sonora son de poñer os pelos de punta.
Unha peli, que pese a fracasar nas pantallas no seu dia (!!!???), triunfou paulatinamente gracias ó consumidor de cine doméstico (DVD,VHS...), e hoxe en día é un clásico indiscutible, do que beben todas as produccións posteriores que teñen algo que ver co xénero...
Unha peli que sorprende (ó final, excitado, non podes evitar sentir que pode existir a xusticia), emociona (é unha desas pelis que rozan a cursilería, pero no bó sentido...), e o que é máis importante: Entretén!... Carallo se o fai...!! Non podes nin apartar a vista da pantalla durante as cortísimas (iso parecen) dúas horas e pico de proxección!. Bendito sexa o cine!!!!
Unha peli optimista. Un canto á vida e á esperanza... Un sentido homenaxe á amizade... Un glorioso poema sobre a liberdade...
En fin... Se non a vistes ainda, védea. Se a vistes, védea outra vez, facédevos ese gran favor...

O clube da loita

2007-08-06T00:22:00.000Z

(Fight Club, David Fincher, 1999)

Estamos a falar dun dos directores máis interesantes dos últimos tempos... David Fincher... O tío que creou obras mestras como a escalofriante "Seven" (95), a excelente "The Game" (97) ou a grandiosa "Zodiac" (2006), todas impecables, psicolóxicamente aterradoras, ben feitas e deudoras do mellor cine de Hitchcock, Kubrick e Welles.
Finalmente, decanteime por "Fight Club", que pese a parecer en algúns momentos un fodido videoclip, ten unha posta en escena perfecta, e ten unha historia (ainda que ás veces non o pareza) que da moito que pensar... Non hai que olvidar que a peli está baseada na excelente novela de Chuck Palahniuk, que describe a perfección a situación existencial que vivimos neste fodido e incerto milenio de los cojones.
A Peli conta cun dos mellores actores da actual escena jolibudiense, o gran Edward Norton, herdeiro natural de monstros como deNiro ou Brando (fai uns anos xuntáronse os tres na decepcionante "The Score", 2001) , e co guapito de cara Brad Pitt, que cumple dignamente o seu cometido sorprendéndonos co seu carismático papel, pese a que a veces pode resultar cargante ensinando musculito e dicindo frases tontas e pedantes.
Ambos, levan o peso narrativo dunha peli estrana, casi irreal, e moderna (a ver se aguanta o paso dos anos...), a cabalo entre o videoclip, o noir, a videocreación e o cine experimental, que flipará a todo aquel que non a vira polo seu estupendo final (sí... ese no que sona a fermosa "Were is my mind" dos Pixies...). O seu ritmo atolondrado non toca os güevos, e provoca unha tensión no espectador (polo menos en mín) que te mantén en vilo ata o citado desenlace (a verdade é que os finais de Fincher non teñen desperdicio ningún... Insisto en "Se7en" e "The Game"...)
Unha peli que non deixa indiferente: ou a amas ou a odias. Orixinal e sorprendente, salvaxe, inquietante, violenta, casi fascista, intelixente, axfisiante ás veces, e paradóxicamente, verídica... No fondo, é un retrato de nós mesmos, e da nosa ansia por consumir merdas que non precisamos, de non vivir como queremos, de non ser nós mesmos, ou de non saber quén coño somos... É unha gran (e fermosa) hostia na nosa cara. Un verdadeiro insulto á nosa existencia.
DE PUTA MADRE!!!
Por certo... Acabo de incumplir as dúas primeiras reglas do clube...

Rocky Horror Picture Show

2007-08-01T11:56:00.000Z

(Jim Sharman, 1975)

Sexo, ciencia ficción e rock and roll feito por e para freaks...
Unha película que foi (lóxicamente) marxinada polo gran público. Pero que co tempo acadou o estatus de película de culto. Unha película que cada fin de semana congrega a miles da fans nas portas de cines underground de medio mundo (Incluída España!!!), que, vestidos como as excéntricas persoaxes que dan vida ós transilvanos, actúan, fan coreografías, interactúan, din os diálogos ó unísono e tolean con cada unha das fabulosas cancións que sonan a medida que avanza a metraxe da sesión golfa.
Como dí o lema da película, todo un canto á liberdade: "Deixa de soñalo e víveo...!"
Esta mítica película musical conta a historia dun histriónico alien travestí cunha fabulosa voz para rockanrolear (Frank-N-Furter), a medio camiño entre un New York Dolls e Marlene Dietrich, que vive nunha congregación do máis peculiar, un castillo onde o sexo, as drogas e o Rock and Roll están á orde do día. Ademáis, o glamuroso extraterrestre, é un científico tolo que está últimando a súa creación: o home perfecto (Rocky), cando dous inocentes rapaces (Sarandon e Bostwick) chegan a ese lugar nunha escura noite para resgardarse da tormenta.
Como vedes, a pelí é un pastiche cargado de guiños e homenaxes ás películas da RKO e da Universal, ademáis de a todo o rock and roll (en especial ó Glam) e ós comics dos anos 50-60. Toda unha delicia da cultura Pop para disfrute de mentes depravadas como as nosas.
Boísimos actores: Tim Curry facendo do inolvidable Frank'n'Furter (qué coño fai ese tio hoxe en día? Parece gilipollas desperdiciando o seu talento en bodrios de terceira división!!), Susan Sarandon nos comezos da súa xenial traxectoria, Meat Loaf facendo do rockeiro máis salvaxe do celuloide e interpretando unha das mellores cancións do film, Richard O'Brien facendo do fantástico maiordomo Riff Raff... etcétera. etcétera...
Un guión absolutamente tolo e divertidísimo, cancións pegañentas (conseguide a BSO, non ten desperdicio...), un tono salvaxe e depravado, pasadísimo de rosca...
Se algunha vez vos cadra de ter un par de horas libres, facédevos un favor e vede esta película. E a ser posible, maquillados, travestidos, armados con pistolas de auga, e entrándolle a quen teñades ó lado. (Os puristas recoméndana en pantalla grande, xa que consideran vela en video como masturbación.)

Drugstore Cowboy

2007-07-30T13:14:00.001Z

(Gus Van Sant, 1989)
Unha banda de drojadictos van atracando farmacias por todo USA, para satisfacer o seu hábito. Por suposto, o carismático lider desta tropilla é o gran Matt Dillon, un tio con clase, e un actor excepcional, que nesta película chega ás máis altas cotas de interpretación imaxinables. Fai de yonki, pero elegante e intelixente... E ésta é, precisamente, unha das poucas críticas que se lle poden facer á peli... O pouco realismo co que se presentan ós yonkis... Limpios, guapos e con demasiada saúde... Ainda que... Por qué non...?? Acaso non existen drojadictos así...??? De todolos xeitos, os actores están moi creibles. Todos están xeniais, e ademáis cóntase coa presencia de ilustres cameos como o do meu ídolo, William Burroughs, facendo casi de sí mesmo.
O propio Dillon conta a súa historia en terceira persoa, reflexionando sobre o problema das drogas, pero tamén, en certo sentido, agradecendolles todo o que fixeron por el. Despois de todo, formaron parte de toda a súa vida... Ainda máis... Foron a súa vida. As paranoias, supersticións, proxectos para delinquir e vida social propios dun yonki, están descritas pola súa expléndida voz con humor, esperanza, sabiduría e lírica, guiado por ese máxico Gus Van Sant dos primeiros 90, que realizaba pelis "alternativas" con moita imaxinación e bó oficio. Todo un poeta do audiovisual, que no futuro tamén realizaría bodrios ("Psycho", 98, remake da peli de Hitchcock), obras mestras ("My own private Idaho", 91, espeluznate River Phoenix) e películas, que seguindo a súa liña, non fan ningunha concesión á comercialidade ("Last Days", 2005, baseada nos últimos días de Kurt Cobain).
Esta película ten moito das dúas ultimas. Fresca, entretida, crúa, extrana, poética, asombrosa... Fai pensar, fai rir...
Con "Drugstore Cowboy", a súa segunda peli, Van Sant demostrou o interesante do seu discurso, e avisou do importante que pode chegar a ser o seu cine no futuro. Dillon demostrou que, sinxelamente, el é o mellor da súa xeración.

O Silencio dos Cordeiros

2007-07-30T13:10:00.000Z

(The Silence of the Lambs, Jonathan Demme, 1991)

¿Qué dicir desta peli...?
Pois que inaugurou un tipo de cine que hoxe en día ainda é copiado por outras pelis, series de TV, libros, etc...Un tipo de cine policiaco e de suspense, en lugares axfisiantes, escuros, e cos máis extravagantes psicópatas pululando, onde se fixeron grandes pelis (a secuela "The Red Dragon", ou a imprescindible "Seven"...) e outras non tan grandes.
Neste caso, Demme, acertou de cheo con esta historia que rexeitou medio Hollywood (ó final, (e afortunadamente pa eles) aceptaron Anthony Hopkins e Jodie Foster). O director recrea de puta madre uns ambientes que inquietan e acojonan, deixando atrás a súa etapa ochentera e facturando a mellor peli da súa filmografía (que non é precisamente unha maravilla). Algunhas escenas como a do ascensor ou a do final, son do mellorciño en suspense, acción e intriga do cine dos 90's. E eses primeiros planos... En fín... Insuperables.
Todos coñecedes de que vai a peli, polo que estaredes dacordo en que o guión de Ted Tally é unha puta maravilla. Baseado nunha excelente historia de Thomas Harris, Tally sacoulle todo o xugo ós inmortais persoaxes da novela. Eso, xunto coa brillante BSO de Howard Shore e o elenco de interpretes que por ahí circulan dan lugar a un dos zrilers máis icónicos da grande pantalla. Unha película que se converteu en clásico no día mesmo do seu estreno.
Unha importante responsabilidade para que as cousas sairan tan ben téñenas os oscarizados Hopkins e Foster, que actuan cunha isnpiración inmellorable. Hannibal Lecter converteuse nunha persoaxe mítica gracias ó bó facer do británico (que non pestanexa en toda a puta peli, e pon uns caretos, e dí unhas cousas, fai unhas posturas, ten tan bó gusto... XENIAL...), situándose ó lado de malos como Drácula ou Frankenstein, e gañandose a inmortalidade.
Clarice-Foster tamén esta xenial. Unha axente do FBI pequeniña, intelixentísima e rodeada de homes, que se "namora" do psicópata. Na súas miradas transmítense sutiles sentimentos que provocan escalofríos nun espectador tan impresionable coma min mesmo. Mención especial tamén a merece Ted Levine, facendo de "O Xastre", o veciño ideal que todos quixeramos ter.
Como sabedes, o éxito foi rotundo. A academia volcouse con esta peli deixando á favorita ese ano, "JFK", cun cara de parva, e o público acudiu de forma masiva ás salas a ver o máis oscuro que habita na natureza humana, un retrato deles mesmos, que, por suposto, encantou.
Despois, secuelas que non chegan á orixinal... "Hannibal" paréceme unha tomadura de pelo do fodido Rydley Scott, e a anteriormente citada "The Red Dragon" é unha digna sucesora con interpretes de toma y rasga , pero sen a chispa da primeira.

Rebelde sen Causa

2007-07-27T01:16:00.000Z

(Rebel without a cause, Nicholas Ray, 1955)

Mítica película por moitos motivos, pero o principal é que conta coa presencia dun dos grandes da súa xeración (Brando, Clift, McQueen, Newman... Os mellores actores xamais xuntados???) que como todos sabemos, viviu deprisa, morreu novo e deixou un bonito cadaver, converténdose automáticamente nun ser inmortal... Estou a falar do gran Jimmy Dean, un tio que coa súa hostia no coche, pouco antes do estreno desta peli (a segunda das tres que rodou) se converteu no símbolo de America, como Marilyn ou a Coca-cola...
...Nada máis lonxe da realidade, pois o actor era un individuo inseguro e confuso (como Clift), un individuo desorientado que non encaixaba na hipócrita sociedade... pa canto máis en Hollywood! Se logrou triunfar nese mundo, non foi pola súa curta estatura, as súas gafas de cú de vaso, nen a súa roupa chea de merda, senón pola súa presencia case divina, e a súa maxistral forma de actuar.
Precisamente, o papel de Jim Stark, o pandilleiro protagonista da peli, íalle a perfección, pois encarnou a un adolescente inadaptado e perdido, con problemillas, pero cunha mala hostia que o facía non dudar en sacar unha navalla a quen se pasara de listo... Esa mestura entre Monty Clift e o Marlon Brando de "The Wild One" (53) era evidente. Nunca negou esas influencias, ademáis da de (por suposto) Elvis Presley... Pero Jimmy facíao con verdadeira entrega, dando unha sensación de autenticidade nas súas persoaxes (Tanto encarnado a Jim Stark, como a Carl Trask en "Ó este do Edén" (55), outro cumio da civilización universal...) que o facían ser o mellor, o máis carismático...
Jim Stark... Ese era Jimmy, e por iso, a interpretación foi sencillamente perfecta... Só hai que recordar, por exemplo, a escena na comisaría, onde partiu dous dedos na man dándolle de hostias á parede... Escalofriante...! A verdade é que non imaxino ó mamón de Matt Damon facendo ese sacrificio por unha boa interpretación, en favor do séptimo arte.
A súa carismática presencia (os baixiños, é o que temos...) e o evidente oficio de Ray, xunto co pedazo de equipo que se xuntou (Sal Mineo, Natalie Wood, Dennis Hopper...) deron como resultado esta estremecedora historia de inadaptación adolescente, unha historia sensible, que non sensibleira, sincera e sobre todo, rockanroleira... Pese a que non se oe un puto acorde de guitarra en toda a peli, rezuma RNR polos catro costados...!!!
Podería falar longo e tendido de Dean, desta e das outras dúas pelis, de miles de anécdotas (como a de bañar a Natalie Wood desnuda nunha bañeira de Champán...), das súas fobias, das súas bromas telefónicas, da súa obsesión por Elvis e Manolete, da súa pasión por tocar os Bongos e sacar fotos maxistrais, do seu gusto pola marihuana e o sadomasoquismo... Pero ocuparía demasiado espacio... Son un mitómano, pero tamén son un vago...!
Sempre o terei nun altar, como un dos mellores... O seu éxito durou un ano e pico... Despois, abandonou este mundo para ser recordado eternamente como ese mozo de vaqueiros, chupa vermella, mala hostia e tupé, que sobreactuaba magníficamente ben.

Desafio Total

2007-07-27T01:11:00.001Z

(Total Recall, Paul Verhoeven, 1990)

Maravillosa película, sí señor... Schwarzie, pese a súa habitual e penosa interpretación, volveu a coller un papel dos que marcan historia. Nada menos que de protagonista desta futurista historia baseada nun conto de Philip K. Dick ("Blade Runner", "Minority Report"...), onde un complexo e apaixoante guión se mesturan coa mala hostia, humor malicioso e acidez do cine de Verhoeven ("Os Señores do Aceiro", "Robocop", "Instinto Básico"...), cheo de divertida violencia, mordaz crítica social, e un certo estilo desquiciado que só un holandés pode rodar.
O bruto de Arnold cumple no seu papel (sobre todo cando se lle incha a cabeza ou lle dan patadas nos güevos). A cada vez máis cachonda Sharon Stone interpreta á muller de Arnold, sendo o papel máis ambiguo e complexo da súa irregular carreira, e secundarios de luxo partcicipan na peli, dende o nicholsoniano Michael Ironside (imposible que este tío consiga facer de bó algún día...), ata un clon de Jordi Pujol ou a famosa tia das tres tetas.
Evidentemente, a peli é unha xoia de maquillaxe e efectos especiais (foi a peli máis cara na súa época), e mesmo foi a única nominada ós oscar ós mellores FX dese ano, porque non tiña rival... Por suposto, gañou.
Pero o importante é que se convertiu nun puto mito... Nun clásico indiscutible dende o seu estreno alá polos lonxanos 90's... Non estamos falar dunha mierda pinchada nun pao de Michael Bay, senón dun interesantísimo proxecto que xa pretendeu dirixir xente como Cronemberg, e que indaga no máis profundo da natureza humana, reflexionando sobre a existencia, a realidade e moitos temas que contados por outro serían un auténtico coñazo, pero da man deste equipo deu lugar a un señor peliculón... Por suposto, foi un exitazo en crítica e taquilla (vaia...! Eses dous gilipollas puxeronse de acordo por unha puta vez...!) Con dicir que a súa banda sonora é coñecida polo 96,4% dos españois, xa volo digo todo...

Os Commitments

2007-07-25T23:10:00.000Z

(The Commitments, Alan Parker, 1991)

Única e irrepetible película sobre cómo se monta unha banda de música, xa sexa de Rock and Roll, Heavy Metal, ou como neste caso, o Soul, esa maravillosa música que tantos orgasmos (literalmente) me proporcionou na miña vida.
Con actores amateurs (salvo dúas excepcións: Bronagh Gallagher e Colm Meany), Alan Parker conta dun xeito costumbrista e cercano, a formación dunha banda de soul nun Dublín empobrecido dos anos 80, onde as ilusións son o que leva as persoaxes a crear beleza, fuxindo da sórdida vida cotiá (impagables moitos dos diálogos nos que se reflexiona sobre estes temas como ¿por que estás nun grupo...?.
Os músicos aficionados irán loitando contra os seus problemas e obstáculos, acadando tocar en directo nos lugares máis típicamente irlandeses que te poidas imaxinar, e levando adiante a súa simpática banda de soul.
E menuda banda! Os habituais conflictos que xurden cando se xuntan varias personas para facer colectivamente algo bonito son tratados aquí con ollo crítico, con humor, con delicadeza e cunha mala hostia que se agradece.
Ademáis é unha auténtica homenaxe á música en xeral (a peli está cargada de guiños para melómanos), e en concreto á música negra por excelencia, que fala de temas tan cercanos que son universais, tanto en Detroit, como en Memphis, Dublín ou a Fontestrei... Esa música que interpretan ese plantel de maravillosos actores e músicos amateur que vibran e fan vibrar a pesar da súa insignificancia...
Como dí o protagonista, citando ó xenial James Brown: "Os irlandeses somos o negros de Europa, así que decídeo, e decídeo ben forte: Son Negro e estou orgulloso!!!"
A película fala esencialmente de música, pero retrata de puta madre a situación jodida que se viviu neses anos pre-europa en Irlanda, sen caer no progresismo coñazo e a falsa crítica barata que fai algún director británico, ademáis de non facer inútiles alardes técnicos propios de Parker ("O expreso de medianoite", "The Wall"...)
Osea, que en resumen, esta fantástica peli mestura un amor pola música acojonante, un guión realmente bó, e unha banda sonora de versións, que como comprenderedes, non chega ó nivel das orixinais, pero recopilan o mellorciño da musica sexual por excelencia (Aretha, Wilson, Otis...)
Se tes alma, tes soul... E se tes soul, faite un favor e volve a ver esta pedazo de "obra menor" de Parker. Os teus tímpanos e o teu espíritu agradecerancho.

Marathon Man

2007-07-25T23:07:00.002Z

(John Schlesinger, 1976)

Lawrence Olivier (probablemente, o mellor actor da historia da civilización) facendo de dentista nazi torturando a un destrozado corredor de Marathon (Dustin Hoffman), que símplemente pasaba por ahí. "Están a salvo...? Están a salvo...?"... Bufff... Póñenseme os pelos de punta só de recordar esa puta escena, e eso que disque era moito máis larga nunhas primeiras proxeccións públicas...
En fín, o meu estómago estivo a punto de non aguantalo, pero conseguín ver esta obra mestra que conta con miles de virtudes que sería aburrido enumerar...
Só dicir que foi precursora do Setady Cam, que conta cunha magnífica fotografía (Conrad Hall), con ese elegante toque 70's, que Schlesinger ("Cowboy de Medianoite") dirixe cun ritmo realmente eficaz e emocionante... A novela orixinal (e posteriormente o guión) de William Goldman non é para menos, xa que se conta unha complexa historia de espías, atractivas mozas suizas, diamantes, xudios cabreados e ex-nazis que aumentarían o nivel de adrenalina do mesmísimo Tranquilo.
Para Mín, o mellor son sen dúbida, as antolóxicas interpretacións: ese malvadísimo Olivier ó que venero, un Dustin Hoffman cada vez máis destrozado (Estivo varios dias sen durmir para rodar algunha escena, e Olivier replicoulle un día: "Xoven... E logo... ¿Non chegaría con actuar...?), e un dos actores con máis personalidade (ese careto) do cine: Roy "Tiburón" Scheider, que nesta peli ten un papel á súa medida.
Esta é a típica película que nunca se vai repetir. É producto dunha época maravillosa para o cine e a música, e conta cos mellores profesionais dese momento. Esta película é a que engrandece a palabra "thriller".
Nunca vos preguntastes qué cojones é un Thriller??? Ben... Esto é un Thriller.

Granujas a todo ritmo

2007-07-18T12:15:00.000Z

(The Blues Brothers, John Landis, 1980)

"A nosa idea era rendir unha homenaxe á música negra americana..."
Dan Aykroyd

...E tanto que lla rendiron... Os Blues Brothers naceron como un simple gag no mítico programa "Saturday Night Live", pero a cousa foiselles das mans... Tiña tan boa calidade e eran tan carismáticos, que os personaxes de Dan Aykroyd e John Belushi -Elwood e Jake - cobraron vida propia, necesitados de nada menos que unha peli para eles sós onde lucir o seu traxe estilo gintonics.
E vaia peli! Flipantemente divertida, con secundarios de luxo, e sobre todo... Xa sabedes... Esa banda sonora tan jodidamente boa, na que Jake e Elwood encarnan a unha das mellores bandas de soul, blues e rythm & blues de tódolos tempos (con nada menos que Steve Cropper á guitarra , Donald "Duck" Dunn ó baixo, etc...). Ambos precisan tocar para conseguir unhas pelillas con caracter solidario.
Record de coches destrozados, policías gilipollas, nazis humillados, extras enloquecidos e grandes nomes da música reunidos nesta trepidante e absurda película: Un impagable James Brown facendo de cura!!!! Ray Charles facendo de cego!!! Aretha Franklin facendo de taberneira!!!!!! John Lee Hooker!!! Carrie Fisher!!!!
Mítica, realmente mítica...
John Landis ("Desmadre á americana" (78) -tamén con Belushi-, ou "An American Werewolf In London", 1981) da renda solta ó entretemento máis xenuino, levando a batuta de semellante proxecto, e proporcionándonos os números musicais máis incribles da historia do celuloide. Ademáis, son unhas risas pois este tipo domina a comedia á perfección...
Tampouco o tivo que currar moito, pois contou coa inestimable axuda dun, por aqueles tempos gran cocainómano, Dan Aykroyd; e dun, por aqueles tempos, gran consumidor de todo, John Belushi... Coa personalidade carismática de ambos, o seu talento innato como comediantes e o seu sorprendente bagaje musical (catedráticos en RNR, soul e blues...Dan tiraba polo Jazz, e John polo Punk) chegaron realmente lonxe... Máis lonxe do que nunca soñaron, pero menos do que mereceron.
Musical emocionante polo que ten de histórico, e por contar nas súas filas con ese John Belushi, unha lenda á altura de James Dean, un mito dos "prematuros fiambres" que palmaría dous anos despois dunha sobredosis de cocaína e heroína, na súa entolecida, e comprensible busca por atopar a autodestrucción.
...A súa vida foi curta, pero aqui nos quedaron as súas fantásticas interpretacións, como por exemplo, á desta inmensa película...

"Non penso ter ningún tipo de consideración co meu corpo"
John Belushi.

Depredador

2007-07-08T19:47:00.000Z

(Predator, John McTiernan, 1987)

Acción trepidante USA??? Schwarzenegger??? Bichos do espacio???? Si... Seino... A priori non sona moi ben, pero unha vez vista esta película, non podemos máis que quitarnos o sombreiro, pois é unha das grandes películas de tódolos tempos... Repito... Unha das grandes películas de tódolos putos tempos...!!!! Vale que Arnold non é precisamente Lawrence Olivier, pero para facer o papel de bruto mercenario pegando tiros no medio da selva tampouco hai que estudiar con Stanislavsky... Ademáis, o tipejo solía escoller boas películas nas que traballar como "Conan the Barbarian" (J. MiIlius, 82), "The Terminator" (J. Cameron, 84) ou "Last Action Hero"(O propio McTiernan, 93) antes da súa arrepiante incursión no mundo da política (xa o vexo de presidente), así que merece tódolos meus respetos.
Pero o que mola da peli non é Schwarzy, nin moito menos, senón o incríblemente ben rodada que está...
A excelente música de Alan Silvestri nos acompaña polo impresionante despliegue narrativo e plástico que orquesta McTiernan, dándolle unha tensión espectacular, e transportándonos ó medio da selva, onde unha estrana amenaza nos rodea. O guión (parco) é excelente. A penas sobra nin falta nada... O elenco, composto por uns tios que parecen os Village Pipol en Vietnam, é maxistral, pois todos e cada un dos soldaditos que compoñen a compañía son entrañables...E por suposto, o deseño do bicho (made in Stan Winston) pasará a historia do cine como icono indiscutible, e por estar claramente influenciado por unha centola ou nécora con mala hostia.
McTiernan non escatima en demostrar o seu oficio en secuencias antolóxicas, e confírmase como algo que moi pouca xente sabe: É un dos grandes cineastas de Hollywood. Domina o cine de acción (xénero vapuleado e humillado) como ninguén. Mírese se non a nunca suficientemente valorada "Die Hard, A xungla de cristal" (1988), outra xoia do cine...
Un dos grandes, pese a quén lle pese, tanto para a industria como para a arte. E todo gracias en parte a esta película, a súa segunda obra, na que xa apuntaba como mestre.
De tódolos xeitos, con "Predator" abriuse unha saga que, na miña opinión, nunca se debeu continuar, con secuelas bastante prescindibles, pero, Qué carallo!!! Ese entrañable bicho merece unha estrela en Hollywood, xusto ó lado da de Arnold... Unha das grandes parexas do cine!!!!

Cry Baby

2007-07-07T17:23:00.001Z

(John Waters,1990)

John Waters!!!! O acertadamente chamado "O rei do vómito"!!!! Atrás quedaron os anos das desagradables "Pink Flamingos" (1972) (Con Divine comendo merda de can ), "Female Trouble" (1974) (con Divine facendo o papel de señorita, e tamén do fillo de puta que a viola!!!), "Desperate Living" (1977) (con Mink Stole), todas elas películas onde Waters e o seu elenco de super-estrelas intentaron por tódolos medios acabar coa subnormalidade HIppie. E todo esto, por suposto, con bandas sonoras incriblementes boas nas que destacan o Rock and Roll e o Doo Wop...
Nos anos 80, os tempos cambiaron, e o seu cine tamén, volvendose máis comercial, pero sen perder a súa malicia e a súa maravillosa incorrección política. "Cry Baby" é un exemplo desta nova etapa, onde un sempre xenial Johnny Depp fai de "O lágrima", o rockeiro máis rebelde do instituto, membro estrafalaria pandilla (a destacar Iggy Pop e a ex-actriz porno e encantadora Traci Lords...), que se namora dunha pija, confrontándose coa alta sociedade USA, representada pola familia da rapaza (que por suposto sucumbirá ó encanto do prohibido RNR) e polo seu mozo, o típico hitleriano.
Waters non deixa títere con cabeza e fai un musical verdadeiramente divertido e loco. Con tódolos meus respetos a "Grease" (78), esta película non só a parodia violentamente, senón que a deixa a altura da merda no que respecta as súas actuacións musicaise a súa actitude.
Banda sonora impresionante e vestuario fermosísimo, ademáis das clásicas salidas de tono da factoría Waters, que conta cos actores máis freaks de USA (dasafortunadamente xa non están entre nós Divine e David Lochary...), e un guión sen grandes pretensións, que sen embargo, e por ese mesmo motivo é grande, XIGANTE... Gracias a dios, existen tipos como Waters, que arremeten contra a sociedade cando esta se enche de indeseables políticamente correctos, mentireiros, hipócritas, falsos progres, basura... (vaia, hoxe en dia non estamos a vivir ujnha época desas?)
Amigos... Se vos gusta o Rock and Roll, esta é a vosa película.

Aguirre: A colera de Deus

2007-06-20T14:35:00.000Z

(Aguirre: Der Zorn Gottes, Werner Herzog, 1973)

A primeira das moitas (e fructíferas) colaboracións entre dous xenios, dous tolos, dous individuos que o daban todo en beneficio da película... Werner Herzog e Klaus Kinski, dous iluminados que chegaron ó límite entre fantasía e realidade con esta peli.
Baseada nas crónicas sobre o infame Lope de Aguirre, conquistador e explorador vasco apodado "o Tolo" (quén mellor que Kinski para o papel...!) conta a busca de El Dorado, cidade mítica inca, a través do amazonas, e o paulatino entolecemento de Aguirre, que empeza a matar a todo dios, e se cre emperador do novo mundo.
Para contar todo esto, Herzog traladou o seu equipo de peludos jipis ás selvas de Perú, onde sufriron o inimaginable. Fame, enfermedades, accidentes, serpes venenosas, e o peor... Klaus Kinski en estado de cólera, créndose Aguirre e cuestionando continuamente a un Herzog que ata pensou en matalo, pero ó final perdonoulle a vida e puido contar con semellante figura da interpretación para a súa película... Un rodaxe que foi, segundo todos os que participaron, un verdadeiro inferno que ríete tú de "Apolcalypse Now", peli coa que "Aguirre..." ten numerosos puntos en común (é evidente que Coppola viu esta peli...)
Como era de esperar Kinski está xenial. Este tipo, actor visceral donde los haya, meteuse no seu papel e xa non saliu máis del. Os extras indios chuparon hostias a mansalva, e ata lle abriu a cabeza a un actor cunha espada!!! e a escena pódese ver perfectamente na peli !!!! A realista escena mostra un saqueo dos españois a un poblado da selva. Os extras tiñan tanta fame que se abalanzaron sobre as frutas que había por ahí, recibindo "a cólera de Kinski" nas súas carnes...Ainda hoxe en dia, os indios acórdanse dese "rubio loco que gritaba" mentres mostran as cicatrices que lles fixo no interesantísimo documental do propio Herzog "Mein Liebster Feind" (1999) baseado na figura do actorazo.
Herzog recréase na natureza amenazante da selva e dalle á peli un ritmo pausado para adentrar ó espectador na película, facendonos sentir como acojonados miembros da expedición, aislados na xungla, e contando o tempo ata que Kinski-Aguirre lle dea por acabar coas nosas insignificantes vidas.
A verdade é que a peli conta con escenas que son a puta hostia... Deixando aparte os paisaxes (que quitan o hipo), as principais están protagonizadas por un Kinski en estado de gracia, mentres Herzog lle daba ordes armado cunha escopeta (non é coña...!!!). A escena final co barco invadido polos monos é dunha beleza escalofriante, e ahí, entre eles está Kinski totalmente metido no seu papel de demente tullido, vengativo e torturado.
Todo isto está musicado con guitarra e mellotrón polo grupo progresivo alemán Popol Vuh (ahhh... os 70's...)
A relación entre Herzog e Kinski, foise jodendo no personal, pero ainda colaboraron en catro pelis máis, conscientes do tandem acojonante que facían... Por certo... Todas absolutas obras mestras: "Woyzeck" (1978), "Nosferatu, fantasma de la noche" (1979), A fodidamente incrible "Fitzcarraldo" (1982) e "Cobra Verde" (1987), onde xa cortaron a súa relación para evitar a morte dalgún dos dous.

Insisto en que vexades "Mein Liebster...", onde podemos saber máis dos míticos rodaxes nos que participaron Herzog e Kinski, e no que se fala sobre este gran e inolvidable actor, e ata se mostran escenas das suas entolecidas obras de teatro, onde prácticamente agredía ó público.

Unha Historia de Violencia

2007-06-13T22:33:00.000Z

(A history of Violence, David Cronenberg, 2005)

Cronenberg é un dos meus directores preferidos, que dende a súa primeira obra (mestra) "Viñeron de dentro de..." (75) foi evolucionando, e gañando en calidade de forma sorprendente, ata asustar... Sabe dios a donde vai chegar este tipo... Por iso escollo a súa última obra (mestra), que pese a non ser unha das miñas pelis-fetiche del ("Rabid" (77), "The Brood" (79), "Videodrome"(83), "The Fly" (86), "Dead Ringers" (88), "Spider" (2002)...), pareceume incriblemente boa.
Un respetable Viggo Mortensen protagoniza unha das películas máis "normais" do canadiense, na que o ritmo envólvete dentro da mesma, ata que descubres que rematou. Todo un recital de saber facer cinematográfico no que hai escenas incribles, moi poéticas (ese polvo nas escaleiras...) e que indagan no interior da mente humana, unha das especies animais do máis hijodeputa e complexa, como ben sabe o colega Cronenberg. A violencia, ás veces explícita, como é normal no Cronenberg amante das vísceras do ser humano, é nesta peli máis que nada psicolóxica, ou chámalle como queiras... Trátase da violencia da rutina, do día a día, esa violencia que todo ser humano leva no seu interior, latente e amenazante... A tensión, a mentira, a rutina, o cambio... toda pura violencia...
A compañeira de reparto de Mortensen é a fermosísima María Bello, que aparte de estar como un queixo, actúa moi ben. Outros grandísimos interpretes que participan na peli son, Ed Harris facendo maxistralmente de malo, ou o sempre infravalorado William Hurt, ambos pertencentes á historia do cine con maiúsculas pola súa participación en grandes e históricas pelis.
O guión é solidísimo, e sorprende continuamente a un impresionable espectador, que acaba percibindo as persoaxes como reais. Está baseado no comic de John Wagner e Vince Locke, pero a brillante adaptación é de Josh Olson...

Cronenberg, como Lynch, é ese tio normal na vida que fai cousas raras no seu cine. Cousas realmente extranas, que ademáis son buenísimas.

O mago de Oz

2007-06-13T22:23:00.000Z

(The Wizard of Oz, Victor Fleming, 1939)

Clara apoloxía das drogas coa yonki/alcoholica (e salvaxe) Judy Gardland como protagonista, e que está rodeada de mil anécdotas e lendas sinistras (por exemplo, a que dí que nunha das escenas, ó fondo, pódese observar a un tipo aforcándose nunha árbore, ou a que afirma que poñendo o "Dark side of the Moon" dos Pink Floyd sincronízase á perfección coa peli...).
A verdade é que odio a puta "Over the Rainbow", pero como musical é a hostia de entrañable ver a Dorothy cantando e bailando mentres segue o camiño de baldosas amarelas con esos tipos raros (xa sabedes, o espantallo, o león e o home de hojalata... este último sufriu lesións irreversibles na cara polo maquillaxe tóxico que lle botaron, algo que tamén pasaría con Ace Frehley dos KISS...). De feito, apasióname a atolondrada "We're off to see the Wizard, The Wonderful Wizard of Oz....", un tema moi demencial (e versioneable)
No seu estreno, a peli non foi un éxito precisamente, pero os jipis adoptárona como propia aló polos 60, xa que é evidente que é unha puta viaxe ácida. Quizáis máis sutl que "Alicia no país das Maravillas", pero claramente pro-LSD... Esas cores tan Kischt, esa felicidade... Todo o contrario que esa realidade en branco e negro en Kansas
Os efectos especiais son, como non podía ser de outra forma, mellores que os actuais. As veces maldigo ós ordenadores por permitir que nas pelis de hoxe en día calquera palurdo faga unha chapuza jañán e ainda por riba lle aplaudan. Eu son dos que prefiren a artesanía e non os efectos que se notan a leguas, e que non aguantan o paso do tempo. Todo nesta peli é artesanal (é o ano 39...) e fodidamente ben feito...
Un arduo traballo para crear esta obra fixo pasar a catro grandes directores por ela: Richard "Ivanhoe"Thorpe, George"Costilla de Adán" Cukor,King "Duelo al sol" Vidor ... pero Fleming ("Lo que el Viento..." (39)) aporotou maior cantidade de metraxe final, quedándose co verdadeiro mérito, e de paso facturar dúas pelis espeluznantes no mesmo ano.
Outros directores actuais como David Lynch, obsesionados con "The Wizard...", fan continuas referencias sobre ela nas súas películas (ver "Corazón Salvaxe"(90)...) Definitivamente este mundo de Oz encaixa á perfección cos escuros universos de Lynch!!!
Qué podo dicir...? A mellor película infantil da historia...? Pode ser.

Pulp Fiction

2007-06-13T22:12:00.000Z

(Quentin Tarantino, 1994)

Peliculón indudable. Ainda teño tatuado o recordo de vela no cine, e sair querendo ser un elegante gangster mentres sonaba no meu cerebro a mellor música imaxinable e fumar un "Red Apple" (marca de tabaco ficticio que sale en todas as súas pelis).
Cantas anécdotas, cántos detalles, cantas curiosidades... cánta calidade...!!! Un clásico dende que saliu a luz. O seu director, Tarantino, xa sorprendeu a todo dios ca (tamén mítica) "Reservoir dogs" (92), onde tamén se parodiaba e mesturaba todo tipo de estilos, influencias e guiños cinéfilos.
Esta merecida palma de ouro en Cannes é un combinado perfecto de cine negro, cine oriental, blaxploitation, Hawks, Sergio Leone, comedia, etc, etc... na que se entrecruzan tres historias dunha forma narrativamente sorprendente (sempre xogou coa estructura nos seus guións). Diálogos xeniais, cunha amoralidade acojonante, pero fodidamente divertidos (negros e xudios son continuos obxetos de ataque). Interpretacións históricas (O retorno de Travolta, o mellor papel de Samuel L., o sempre xenial Harvey Keitel, a bellísima Uma Thurman, Tim Roth, ese personaxe que fai Christopher Walken, o propio Tarantino... Ata Bruce Willis está soberbio...). Ritmo interno maxistral (o mesmísimo Kubrick era un auténtico fan desta peli polo seu trepidante ritmo) no que a peli pasa sen enterarte, e eso que dura 2h e media!. Violencia estética e divertida (hai cantidade de secuencias...Por exemplo cando lle reventan a cabeza a Marvin sen querer ...). Cada detalle da peli é protagonista, e a maioría das escenas son xa iconos do 7º arte, que avanzou un paso máis gracias a Tarantino.
Por suposto, a peli ten outra protagonista máis: A MÚSICA!!! Dick Dale (alguén me pode dicir uns títulos de créditos mellores que estos, cando sona "Misirlou" a toda hostia?), Kool&Gang ou Dusty Springfield (Quentin, sempre apaixoado pola música negra), Moito surf (de feito, a película asóciase directamente con este estilo de RNR), Link Wray (sorprendentemente non sae na BSO), Country (outra das debilidades de Q., nativo de Tenesee), música actual (Urge Overkill coa xenial versión de "Girl..." de N. Diamond), e por suposto a inmortal obra mestra de Chuck Berry, escrita na súa estancia no caldeiro e titulada "You Never Can Tell", coa que Vincent e Mia bailan un impresionante twist nunha das miñas escenas preferidas da peli...
Ahhh!!! Películas así fanse unha vez cada século... creo que Quentin e cía, poden empezar a chuparse as pollas xa...
En fin... Podería estar horas e horas escribindo sobre esta peli, pero calquera cumplido que lle faga a esta OBRA MESTRA quédase corto, ridículo, diminuto....

Por certo... Alguén sabe que hai dentro do maletín????

Lenny

2007-06-05T16:27:00.000Z

(Bob Fosse, 1974)

Antes de que calquera subnormal televisivo nos avergonzara cos seus fétidos monólogos diante dunha falsa parede de ladrillos e un público que rie por inercia ou cando lle mandan, Lenny Bruce era un xenio deste tipo de humor. Ainda que el, arremetía máis ben contra a ñoñería e todo o establecido. O sexo, os poderes e a relixión eran os seus temas predilectos.
En plenos anos 60, o tipo non deixou títere con cabeza cos seus ácidos comentarios, esbardallando contra todo quisqui cun estilo jazzistico, e un humor non apto para todos... A corrección política non era o seu forte, precisamente. Evidentemente, os poderes fácticos emprenderon unha campaña contra Bruce, usando todas as súas nauseabundas armas democráticas. Detuvérono mil veces por dicir "polla" ou "correrse", pero en realidade querían acabar co Lenny Bruce que incitaba a xente a pensar, a rebelarse mediante a máis poderosa das armas: O humor. As detencións e os xuicios eran como os seus espectáculos e congregaban a xente, que se partía o cú ante as salidas de tono de Bruce, que tiña nesa situación unha mina de ouro para ironizar sobre semellante absurdo. Pero, como di a canción, loitou contra a lei e a lei gañou. Tras acosalo sen descanso coma se fose un violador de monxas, consegiron que o xenio non fose contratado e finalmente a palmara dunha sobredose.
A puta barreira do idioma fai de nós uns putos aislados, pero se tedes oportunidade consegide as grabacións ou as transcripcións dos seus espectáculos, porque non teñen desperdicio, e son un humor universal e corrosivo, entendibles en Las Vegas, Frankfurt ou Montaos. Despois de todo falaba das cousas importantes da vida: ¿Quénes somos...? ¿Cando follarei...? ¿Cara onde imos...? ¿Follarei hoxe...?
Esta peli, sen ir máis lonxe, trata de ser fiel a moitos destes monólogos.E para iso axuda o gran Dustin Hoffman no papel de Lenny, que pese a estar sobreactuado, está formidable. Tamén Fosse imprímelle un ritmo fresco e orixinal, que toma moito do bebop e o jazz, principais fontes de inspiración de Bruce.
Unha peli moi setentera, cun agradecido tono documental, cunha foto en branco e negro maravillosa e boa música jazz de fondo. Unha peli que pretende homenaxear a Lenny Bruce, ainda que as veces peca un pouco de morbosa. Sen embargo, é un dos mellores biopics da historia do celuloide e unha biblia para amantes das frases xeniais... Aquí vai unha:

""Se Xesúcristo morrera fai 20 anos, os nenos das escolas católicas estarían usando pequenas sillas eléctricas ó redor do pescozo, en lugar de crucifixos..."

Dead Man

2007-05-31T14:44:00.000Z

(Jim Jarmusch, 1995)

Jarmusch é un puto xenio. Demostrouno toda a súa carreira coas súas peculiarísimas visións sobre a sociedade, e en especial, sobre esos individuos que non encaixan nela. Pelis como "Stranger Than Paradise" (1984), "Down by Law" (1986) "Mistery Train" (1989) ou "Night on Earth" (1991) son incribles, xeniais. Toda unha colección de pequenas obras mestras underground e de baixo presuposto, que contan con bandas sonoras absolutamente maxistrais (Tom Waits, Neil Young, RZA) e con actores/colegas que se pasan polo rodaxe para interpretar papeis inmortais (Tom Waits, Iggy Pop, Joe Strummer...).
Pero para min, esta película é unha culminación da súa arte. Unha nova etapa na súa atípica carreira. Un Western absolutamente salvaxe, surrealista e fermoso que conta cos mellores profesionais da actuación da historia (o gran Johnny Depp, o porrero de Robert Mitchum, Iggy Pop interpretando a unha moza, Gary Farmer facendo do indio chamado Ninguén, Billy Bob Thornton, John Hurt, Gabriel Byrne, Alfred Molina... ) Todos eles, como vos podedes imaxinar, están xeniais.
A peli fala do viaxe do contable William Blake (Depp) polo salvaxe oeste ata o cú do mundo, onde conseguiu un posto de traballo nunha metalúrxica. Pero o traballo está pillado, e ademáis mata por accidente ó fillo do xefe (Mitchum, CUÁN GRANDE ERES) polo que este ponlle precio a súa cabeza.
O asesinos máis estrafalarios (xeniais, sobre todo o caníbal) tentarán darlle caza, e el só pode fuxir, coa axuda do indio "nobody", fan do poeta e pintor do S.XVIII, William Blake... Un viaxe cara o inevitable, cara os infernos.
Todo esto bañado cos repetitivos acordes de Neil Young á guitarra eléctrica, cunha foto en branco e negro de puta madre e con continuas referencias a ese encantador e visionario chiflado que foi William Blake... Peliculón dos que divirten, fan pensar e purifican o teu espírito... Mira un exemplo.
Jarmusch nunca deixará de sorprender co seu cine. Pouco despois faría a rapeira "Ghost Dog" (1999), onde se volve a contar a historia dun perdedor acorralado, esta vez a ritmo de Hip-hop.

Santa Sangre

2007-05-31T14:33:00.000Z

(Alejandro Jodorowsky, 1989)

Comprendo ós detractores deste chileno... Demasiado iluminado, un místico que abusa dos simbolismos, que ten unha extrana obsesión coa familia, enchufes no reparto (efectivamente, quizais as interpretacións dos seus fillos eran mellorables...) , delrios narrativos... Sí... Un puto colgado... Un jipi anclado en doctrinas espirituais doutros tempos...
...Pero vaia películas fixo o tio!
Xa non falo desta só, senon de verdadeiras obras pioneiras, experimentais e fascinantes: "El Topo" (1970) e "La Montaña Sagrada" (73), duas fodidas idas de olla lisérxicas que te deixan flipao. A primeira foi tan innovadoran (Un Western espititual de LSD) que chamou a atención deses oportunistas chamados os Bitels, que, por suposto querían traballar cun director tan cool. O mesmo Allen Klein, o seu representante, comprometeuse a producir o seguinte proxecto do zumbao chileno. Cal foi a sorpresa de George Harrison cando descubriu que non ían rodar precisamente Help!, senón que o seu personaxe tiña que, entre outras cousas, mostrar o ollo do cú para ser purificado con auga e xabrón!!! Imaxinádevos qué peliculón...!!! A verdade é que non ten desperdicio... Por suposto, Harrison decidiu non participar...
Pero se algo fallaba nestas pelis, era que chegaba un punto no que o delirio era demasiado, que a ida de olla podía chegar a aburrir...
Non pasa o mesmo nesta fermosa película, na que, ainda introducindo as súas obsesión sobre o psicoanálisis, o zen, a xenealoxía e as diversas doctrinas que mesturou, conta unha moi boa historia de terror. Extrana e atractiva, bizarra e sensible, cursi e cazurra; fai rir, chorar, e ás veces casi jomitar... Con moito sentimento...Pero con moita violencia, moi impactante nalgúns casos... Ten secuencias verdadeiramente terroríficas, e outras dunha cursilería irritantes... E unha historia que engancha, que sorprende, que acojona, que incomoda, que emociona...
Ese é Jodorowsky, un artista, un ser contradictorio, un poeta do escándalo que pretende non deixar indiferente a ninguén. Dende logo, pese ós detractores, esta película, como moitas outras das súas obras literarias, artísticas ou cinematográficas son (cada vez máis) obras de culto.

Psicose

2007-05-31T14:31:00.000Z

(Psycho, Alfred Hitchcock, 1960)

Alfred Hitchcock volveu a renovar a linguaxe cinematográfica con esta bomba, que influiu de forma devastadora nas películas posteriores, ademáis de darnos un dos personáxes máis aterradores da pantalla: Norman Bates, pai de grandes psicópatas como Leatherface ou O Director Skinner.
Todos temos en mente a escena da ducha, unha virguería sen precedentes na que coa axuda de múltiples planos consigue rodar un asesinato de forma acojonante, e sen enseñar unha miserable teta de Janet Leigh. En parte, temos que recoñecelo, esta famosísima secuencia débelle moito, por un lado á maxistral música de Bernard Herrmann, que nos acompaña toda a película meténdonos a a angustia no corpo, e por outro a ese puto artista chamado Saul Bass, autor do storyboard.
Non lle jodo a peli a ninguén se digo que a protagonista palma á metade de película, algo que neses anos era impensable. De feito, a metade de película, ese gordito entrañable empeza a contar outra historia totalmente distinta... ! Dun roubo pasamos a... En fín... Hitch deixou a todo Cristo coa boca aberta por enésima vez, sorprendendo pola audacia, a maestría e os collóns que lle botou.
Nin hai que dicir que a peli foi un exitazo nun cine que neses anos estaba competindo directamente coa maligna TV (formato no que o cabrónazo tamén dou un par de lecciós co seu fantástico pograma, presentado e varias veces dirixido por el mesmo)
Un dos grandes, Hitchcock... Sen duda. Un maestro... Un visionario... Un Psycho!!!

Ed Wood

2007-05-31T14:29:00.001Z

(Tim Burton, 1994)
Qué grande é Burton!!! Un mitómano coma el tiña que ser o encargado de levar ó cine a vida do peor director da historia (discutible título), Edward D. Wood Jr... E ninguén mellor para encarnar a este pedazo de freak como o gran Johnny Depp, un actor como a copa dun pino, e alter ego do propio Burton.
A peli fuxe en todo momento do típico biopic ñoño ó que nos ten acostumado Hollywood, e só conta a época de gloria do cineasta, durante o cal filmou as súas tres principais obras mestras "Glenn or Glenda" (53), "The Bride of the Monster" (55) e "Plan 9 from outher Space" (59), tres perlas que hoxe en día se estudian nas escolas de cine para explicar cómo NON se debe facer unha película.
Unha película que contén cinefília amazo, cariño polos persoaxes... Ambientación perfecta do Hollywood dos 50's, foto en branco e negro moi coherente, unha peli mitificadora e á vez desmitificadora... Con diálogos buenísimos... Unha comedia que chega a tocarnos a fibra sensible en moitos momentos... Con ese maravilloso optimismo desmedido...Vamos... O que é o cine de Burton...
Depp está xenial, pero o resto do elenco non se queda atrás precisamente...Mención para o oscarizado Martin Landau facendo dun Lugosi yonki e patético, pero tamén Bill Murray, Lisa Marie, Jeffrey Jones, a guapísima Patricia Arquette... Todos impresionantes...
Como nota negativa, dicir que ésta é a única peli de Burton, na que prescinde dos servicios de Danny Elfman ("Manostijeras", "Os Simpsons", "Batman"...). Unha pena, ainda que Howard Shore faino guay introducindo instrumentos marcianos como bongos e theremins.
En definitiva: Unha xoia... Unha reflexión sobre a creación, sobre apasionarte co que fas, ainda que sexa unha merda... Como lle comenta Orson Welles (clavadito Vincent D'onofrio) a Wood nun bar (de mellor a peor director da historia...):

"Visions are worth fighting for. Why spend your life making someone else's dreams...?"

O Golpe

2007-05-31T14:23:00.000Z

(The Sting, George Roy Hill, 1973)

Vaya peliculón! Dous estafadores facendo das súas en plena depresión americana (excelente ambientación) a ritmo do fantástico ragtime de Scott Joplin... Un divertidísimo viaxe cara unha época e un lugar no que os timos estaban á orde do día e que había que facer números para sobrevivir...
Roy Hill dirixe esta maravilla con impecable estilo, que, pasados os anos (porque os anos pasan...), ainda conserva un encanto máxico e especial... E é que estamos a falar de dous protagonistas cunha química que te cagas... Paul Newman e Robert Redford, nada menos, dous guapitos de cara, que ademáis teñen o don da interpretación e de cómo encher un plano con elegancia... Dous tipos que pasarán á historia, entre outras cousas, por encarnar a Henry Gondorff e Johnny Hooker, respectivamente.
Estos dous pájaros urden un plan para foderlle os cartos ó típico mafioso hijoputa (Robert Shaw, eres dios...!), pero as cousas complícanse... Partiditas de cartas... E vólvense complicar... Un polvete... E todo parece fodido... e... AHHH... Qué final, mamaiña...!!!! O mellor dese sorprendente final (David S. Ward mereceo todo por escribir semellante guión) é que, ainda que voltes a ver a película, segues a sorprenderte!!!
Mención especial para os inumerables secundarios, e as súas historias paralelas á principal... Todos fantásticos...
Ben... Imos repasar... Guión perfecto, música perfecta, ambientación perfecta, interpretación perfecta, dirección perfecta... Dios... A PELICULA PERFECTA??? Non, amigos... Non existe a perfección (se acaso, só en Gene Tierney...), pero esta peli achégase perigosamente a esta cualidade... Se non a vistes, non sigades vivindo un minuto máis sen solucionar este problema... Poño a man no lume de que vos vai gustar...

Fargo

2007-05-29T21:26:00.000Z

(Joel Coen, 1996)

Fargo, Dakota do Norte... Este é o nevado escenario para -na miña humilde opinión, supoño que haberá discrepancias- a mellor película dos irmáns Coen, que xa é dicir. Uns individuos coa súa (case perfecta) filmografía chegaron ó máis alto en canto a transmitir unha buenísima historia. Sempre co seu característico cachondeo de fondo, cóntase algo moi serio, baseado nun feito real, por certo. Non vou dar detalles... O que sí teño que dicir é que o guión e a dirección son para chorar da emoción, do suspense e do ben feito e contado que está todo. O mellor? uns personaxes absolutamente maravillosos... E todos xenialmente interpretados por xente que o fai dun xeito tan maxistral que os habería que momificar e idolatrar a todos... Frances McDormand, excelente policía rural preñada e tranquila, o seu home, un ser entrañable e igual de tranquilo, Steve Buscemi (coño! qué raro este tío nunha dos Coen) e Peter Stormare (presencia escénica donde las haya) facendo de malos, e sobre todo, o xenial, o grandísimo o indescriptible William H. Macy, no papel da súa vida (por agora, espero) que conta cun jueco no olimpo dos actores sobrehumanos... O cabrón fai un traballo sorprendente nesta película.
Un conto, unha pesadilla de cine negro nuns paraxes brancos. Unha narración que pon histérico a calquera a medida que avanza, ilustrado pola xenial música de Carter Burwell (Dios! cánta beleza) e unha fotografía que simplemente é perfecta. Nunca unha paisaxe toda branca suxeriu tantas cousas. Os Coen mostran de novo a súa lírico-liserxica idea de USA.
A mellor película dos 90...mmm...pssss... Digamos que a mellor do 96, pese a que "O paciente inglés" se levou o Ozkad ese ano!!! JJAJJAJAJAJ... Ata se levou o de fotografía!!!!!

Freaks

2007-05-29T21:20:00.000Z

(Tod Browning, 1932)

A Película de culto por antonomásia, onde Todd "Dracula" Browning, antigo empregado nun circo, e mestre indiscutible do terror, conta a historia duns fenómenos reais, interpretados por verdadeiros fenómenos reais... O elenco é insuperable: Un negro sen brazos nen pernas, un esqueleto vivinte, unha muller barbuda, un tio sen pernas, unha "venus de milo", un-unha hermafrodita vertical, varios "pinheads", 2 siamesas, unha "muller paxaro"... Todos reais! Sen maquillaxe nin pollas!!!!
Imaxinadeos no estudio da Metro, codeándose coa flor e nata de Hollywood, e causando o terror aló por onde ían, baixo a protección do visionario Browning, e o acojone do capo da Metro, Louis B. Meyer, que tras o estreno, e despois que todos os críticos a puxeran a parir (non podía ser de outro xeito), decidiu retirala e non voltar oir falar de semellante enxendro.
A peli foi un desastre de taquilla, entre outras cousas porque foi prohibida en varios paises, e en USA, os poderosos puritanos de los cojones presionaron ata marxinala ó circuito underground ( onde por outro lado é o seu sitio) polo que supuxo o funeral de Browning como director de éxito (traballou nuns aniños máis para a Metro, e retirouse...)
Freaks é a súa película máis innovadora e audaz... A historia de amor (e sexo) entre un enano e unha fermosa trapecista. Ela vai polos cartos... Pero o enano ten amigos... Cuidado rubia...! GOOBLE, GOOBLE!!! é un dos nosos...!!!! GOOBLE, GOOBLE...!!!! Unha película desgarradora, orixinal, fermosa e fodidamente real. Browning reinventouse a sí mesmo...
...E non podo despedirme sen mencionar o xenial homenaxe dos Ramones a esta peli coa súa maravillosa "Pinhead", obra do infame Johnny Ramone, amante do bo cine e xenio da música.

Malas Terras

2007-05-29T21:15:00.000Z

(Terrence Malick, 1973)
Malick... Deleite ou tortura...? Quizais ambas cousas. As súas películas, feitas a cuentagotas ( 4 pelis en 35 anos), non son doadas, para qué negalo ("La delgada línea roja" (1998)), pero teñen algo moi especial... Maxia!... Despois de todo, este tipo vive encerrado ó máis puro estilo Salinger, consciente de que podería traballar con quen lle saira dos collóns, e tan chulo que pasa de promocionar as súas pelis... Todo un bicho raro, que, na miña opinión, só fai cine cando fai obras mestras, sen importarlle un güevo a taquilla, a crítica, nin os productores... Sen prisas, sen facer películas alimenticias... Só auténtico e personal cine.
Nesta peli, para min a mellor del, Sissy Spacek e Martin Sheen encarnan a dous asesinos cos que non podes evitar sentir empatía. No fondo son boas persoas, que dende un punto de vista retorcido, non teñen culpa ningunha de facer esas animaladas... Malick posiciónase claramente do lado deles, mentres unha surrealista- e fermosa- voz en off, narra as súas tropelías dunha forma poética e caralluda.
As paisaxes do cú do mundo americano remiten a Hopper, e Malick fílmaas cun cariño inusual. Paisaxe e persoaxes son unha mesma cousa, e non é máis que un retrato dese gran país que é USA, terra de perdedores, de solitarios, de indios e vaqueros, de outsiders, de xente de todos os tipos...
Se por todo esto fora pouco, Badlands ten unha das mellores bandas sonoras da historia do cine.
Martin Sheen afirmou que , das que traballou, esta é a súa pelicula favorita... A ver cando Malick nos sorprende con outra das súas personalísimas visións das cousas.

A la Caza

2007-05-29T20:57:00.000Z

(Cruising, William Friedkin, 1980)

Al Pacino vestido como un Turbonegro, frecuentando bares hardcore-gay e paseándose como un chulo-chapero polas calles do NYC de finais dos 70?

Si, amigos... Incrible pero certo... Pero é que Pacino interpreta a un axente de policía que se infiltra nos barrios máis underground para investigar sobre un psycho asesino de homosexuais...
Para non levantar sospeitas, o bó de Alfredo da rienda suelta a unha interpretación delirante e homo-chulesca, pero co estilo e a elegancia que se esperan dun peso pesado como el... Polo demáis, a peli é correctita, para qué negalo... Bastante cruda e contundente nas descripcións destes tugurios e deste ambiente, pero moi frouxa no que se refire á historia e ós personaxes... e eso que ten un argumento cañero e un director de lo más solvente ("El Exorcista" (73)), pero parece que a peli quedou pola mitade, sen Friedkin dando todo o que podía dar... Con esto non quero dicir que sexa unha peli mala... Todo o contrario... Hai suspense, hai oficio... Hai boas interpretacións...
Pero o que realmente me gusta desta película, e a súa acojonante banda sonora... Unha música, que efectivamente está feita para pinchar nos tugurios máis inmundos e underground... Lembrade que estamos no NYC de finais 70, cuna do Punk, e esta música sona durante toda a peli... Guitarras insanas en ambientes insanos que complementan á perfección ver a Pacino dirixirse a un cuarto escuro onde se practica Fist-Fucking... The Germs (coa fermosísima "Lions Share"), algo dos Cripples, un longo etcétera de grupos punk buenirmos que no los conoce ni su puta madre, música clásica ( Boccherini, un dos primeiros rockeiros e a súa "La música nocturna de las calles de Madrid"), e sobre todas, esa maravilla de Willy DeVille (que ten varias) na súa época punk chamada "It's so Easy"...

El Crepusculo de los Dioses

2007-05-29T20:51:00.000Z

(Sunset Blvd, Billy Wilder, 1950)

¿Qué se pode dicir de Billy Wilder...? Por suposto, e pa empezar, que é o mellor director que traballou na meca do cine, un tio que, pese a estar integrado nese mundo, non facía máis que ironizar sobre el, e poñelo en evidencia... Un puto xenio cun sentido de humor sorprendente e unha mala hostia que estaba nalgún lugar entre o cine máis rancio e comercial e o cine máis irreverente e contestatario.
Facturou grandes obras mestras, e esta é un exemplo... Orixinal (a peli empeza co protagonista morto, William Holden, flotando nunha piscina como narrador), venenosa (nunca tanta mala hostia supurou un guión de Hollywood) e moi cruel e despiadada...
...Pero tamén divertida, cos diálogos chispeantes do maestro, e uns cameos nos que xente real se rie de sí mesma (Buster Keaton, Cecil B. Demile...). Pero para unha verdadeira cura de humildad, a que fai Gloria Swanson casi autointerpretandose, nun dos papeis máis desgarradores e acojonantes da historia do cine... Norma Desmond!... Un papel que fai que se che poña a pel de galiña... Como tamén os que interpretan outros dous monstruos... William Holden, un dos meus ídolos, o tipo duro con ironía... O vividor con escrúpulos... E por suposto, Erich Von Stroheim interpretando de forma maxistral a un chofer que está tan zumbao como a súa xefa...
Esta violenta historia fijo que levantou unhas cuantas ampollas, pero só se pretendeu dicir un par de verdades sobre o cruel paso do tempo, o anclamento no pasado, a soidade, a egolatría dalgunha estrela vida a menos, o falso amor...
Por suposto hai que citar tamén ao guionista colaborador de Wilder, Charles Brackett, un tio que se complementaba á perfección co maestro, e que escribiu con el moitas das mellores películas do séptimo arte ( "Berlín Occidente" (1948), "Días sin huella" (1945), "Cinco tumbas al Cairo" (1943)," El mayor y la menor" (1942), "Ninotchka" (1939), "La octava mujer de Barba Azul" (1938)...)

Blade Runner

2007-05-26T16:32:00.001Z

(Ridley Scott, 1982)

El mito de Frankenstein? El cyberpunk? Todo esto e moito máis para unha das películas máis características dos 80. Cun reparto acojonante, encabezado por Harrison Ford, descríbese un futuro onde o home e a maquina xa son prácticamente iguais. Harrison será o encargado de localizar a estas réplicas de humanos, e destruilos. E todo esto no 2019!!! (quén sabe, quizáis nuns aniños os coches voen polos ceos...)
Con este argumento fantástico (ainda que tal como vai a cousa, nada improbable...)Scott non roda a peli como unha peli de acción máis, senón que a dota dunha complexidade temática e filosófica moi aceptables. Isto sumado a unha estética que está na mente de todos (Syd Mead) e a unha música característicamente 80´s (Vangelis), da lugar a unha peli de culto en todo o mundo, menos en USA.
O caso é que os temas tratados, e esas reflexións sobre o ser humano, o paso do tempo, a morte e a existencia son dignos de un tostón de Bergman. Tamén os recursos simbólicos na película son constantes... Un futuro oscuro onde non para de chover...
Cine negro, Metrópolis, os ollos, a choiva, William Blake,a proto-informática, Moebius, etc... Miles de influencias e guiños habitan na película para darlle unha extrana atmósfera que a convirte nun clásico. Plagada de lendas e anécdotas, a miña preferida é a que afirma que o discurso final do androide Roy Batty foi invención do propio Rutger Hauer, un puto fenómeno que desperdiciou a súa prometedora carreira facendo bodrios ó máis puro estilo Mickey Rourke.
Peliculón... Ridley en su puta vida superará esta fodida maravilla.

Rashōmon

2007-05-26T16:20:00.000Z

(羅生門, Akira Kurosawa, 1950)

No Xapón do S.XII, tres tipos reúnense nunhas vellas ruinas e contan a mesma historia, a dunha violación e un asasinato, dende puntos de vista diferentes... E Kurosawa aproveita para narrar a historia de forma incrible, mediante o uso de acertados flashbacks. Cuestionando a realidade, a verdade... Nótase o pesimismo que se vivia no Xapón deses anos, coas cinzas da bomba ainda no aire, xa que Kurosawa non é moi amable coa condición humana...
Este proxecto tan extravagante non contou con demasiados apoios por parte da industria nipona, polo que tivo que rodarse sen un puto duro e agudizando o inxenio cinematográfico (Cántas obras mestras se fixeron así...!)De tódolos xeitos, a peli conta coa sobresainte fotografía do grandísimo Kazuo Miyagawa, que xa por iso, é unha puta pasada. Se ademáis contamos con un ritmo constante e directo e coa interpretación do actor fetiche do cineasta, Toshiro Mifune, e doutros grandes actores en papeis sinxelos, danos lugar a unha peli sublime, cojonuda...
Esta claro que ver a un chinos andando a hostias e a espadazos no monte xaponés da idade media é unha cousa interesante e divertida. É o chamado xénero jidai-geki, cultivado entre outros por Mizoguchi ou Masahiro Makino. Outros xéneros apasionantes e íntegramente japos, son o Chambara (Hostias), o Tokusatsu (Lagartos xigantes radioactivos) ou o Yurei (terror japo).
Rashōmon supuxo unha revolución para o cine. Non só é unha das grandes obras do cine nipón, senón tamén do cine occidental (que Kurosawa amaba con loucura). De feito, a academia creou os Oscar á mellor peli estranxeira por esta peli.

El Angel Azul

2007-05-26T16:17:00.000Z

(Der Blaue Engel, Josef Von Sternberg, 1930)

Ah, Marlene, Marlene... Benditas as túas pernas... Esas poderosas pernas que nesta peli hipnotizan a Emil Jannings... Esas pernas polas que calquera se volvería un calzonazos, un meapilas e un ridículo ser insignificante como o Profesor, que nun principio é un tio autoritario e fascistoide, pero que tras tamaña visión se enamora locamente, e casa con ela, convertíndose nun pelele, nun palanas nas mans de esa muller fatal, desa diosa... Ahh... Esas pernas valoradas nun millón de dólares da época... Marlene Dietrich...
Von Sternberg, claramente afín o expresionismo ilumina esta peli dunha forma sorprendente para contarnos a historia desta fermosísima cabaretera, Lola Lola...
Sternberg, emulando ó profesor, namorouse como un tonto da explosiva actriz, e xa non levantou cabeza, a non ser baixo a sombra da mesma. Non puido resistir a esta mantis devoradora de homes... e de mulleres, xa que foi das primeiras en vivir a súa bisexualidade sen tapuxos e tirarse a todo aquel ou aquela que quería. O mesmo Hitler era un fanático de Marlene, e esta ideou un plan para convencelo de que deixara Polonia tranquila... deitándose con el para despois matalo... Eso sí é ser unha boa alemana...
O ser unha das primeiras pelis sonoras alemanas dalle un encanto irrepetible, pero sobre todo, o realmente importante é a primeira presencia no cine desa gran muller con voz ronca e unha clase e unha elegancia da que carece calquera estrella do Hollywood actual. (Kidman? Jolines? Zeta-Jones? Roberts?... Vulgares furcias comparadas con Marlene...)

Stalker

2007-05-26T16:15:00.000Z

(Сталкер, Andréi Tarkovski, 1979)

Tarkovski era un dos cineastas máis recoñecidos e aclamados dentro e fora da antigua Unión Soviética, e eso que non tiña máis que encontronazos con ela, que o via como unha amenaza. O seu cine era demasiado avanzado para eles...
A verdade é que o seu cine ten todo o bó e o malo da arte... Lento? pode ser... Críptico? ya lo creo... Coñazo? Yeahhh! ...Esta película, por exemplo, ten os planos máis longos e coñazo que te poidas imaxinar, non aptos para os máis débiles... Os minutos pasan sin que apenas se mova nada... A cousa é interminable...1 Hora... Hora e media... Duas horas e pico... Buff... Ideal para ver ás 6 da mañán... AHGG!! Xa me entra o sono só con pensalo... Pero bueno... Eso non quita que esta peli sexa unha obra mestra das que quitan o puto hipo.
Como na súa outra gran película "Solaris" (1972), Tarkovski utiliza o xénero fantástico para mostrar as súas obsesións sobre a natureza humana... Un meteorito cae nunha zona que é rapidamente acordonada polo exército. Eso non impide a tres personas penetrar na zona para buscar "algo"... Atmosferas desasosegantes, debate entre ciencia (o personaxe do profesor) e arte (o escritor), símbolos, moito misterio e constante presencia da auga para unha viaxe cara o seu destino, pero tamén cara o interior do ser humano. A ambientación e as localizacións son admirables. Nunca vira uns interiores tan bonitos... Nótase que están feitos por un verdadeiro Artista.
Como escultor no tempo, Tarkovski recréase nas paisaxes, que se van facendo máis nítidas e coloristas, e nos diálogos de pura poesía e filosofía.
Película altamente recomendable.

La noche de los muertos vivientes

2007-05-26T15:57:00.000Z

(Night of the Living Death, George Romero, 1968)

Este é, sen dúbida, un dos meus xéneros preferidos no cine... As pelis de Zombis.
Romero (director da tamén xenial "El amanecer de los muertos" (1978) soubo reinterpretar "Os Paxaros" de Hitchcock, sendo máis minimalista e enigmático incluso que el... Normal, despois de todo, non había un peso... Ata os actores que facían de zombis, cobraron un dolar e unha camiseta!!! ("I Was A Zombie In Night of the Living Dead!", poñía...)
As pelis de zombis teñen suspense, son inquietantes, divirten, e ademáis suxiren algo oculto, algo imperceptible (crítica ó racismo?, (o "heroe" da peli é nejro), reflexo da sociedade dos 60?... Non sei... Qué máis da...? O importante é ver a unha multitude de mortos vivintes intentando devorar a un grupo de rednecks americanos, encerraos dentro dunha casa, e dando lugar a situacións de tensión, humor e terror moi significativas... Todo ambientado cunha fotografía e unha iluminación deliciosamente cutres... Gran peli, vive Dios... De feito, a biblioteca do congreso de USA considerouna "significativa culturalmente" e foi catalogada nos fondos patrimoniais americanos.
Curiosidade: Por andar durmindo, os neglixentes distribuidores orixinais desta película liberarona ó dominio público. Puto papeleo!! Se eres dos que teñen escrúpulos, podes baixar esta película de internet sen que sufra a tua preciosa conciencia.

Alguien voló sobre el nido del cuco

2007-05-26T15:49:00.000Z

(One Flew Over the Cuckoo's Nest, Milos Forman, 1975)

Baseado nunha xenial novela de Ken Kessey, o gurú do LSD e o rock and roll na USA dos sesenta, esta peli do checo-americano Milos Forman forma parte das grandes películas da historia do cine polo que ten de transgresora, libertaria e setentera. As interpretacións do sempre sobreactuado Jack Nicholson, da aterradora enfermeira Louise Fletcher e dunha galería de secundarios que fan de freaks de frenopático ( co permiso de Danny DeVito, o meu preferido é o indio mudo de 2 metros de altura, que por certo, no libro é o narradore) dan lugar a unha película peculiar, divertida e sorprendente. Un canto á liberdade, un ataque ós poderes (Fight the power!) e, sobre todo, unha denuncia o inhumano sitema psiquiátrico que fai vinte anos non tiña nada que envidiar ás torturas de Torquemada (electroshock, lobotomía, drogas duras experimentais... Vamos, como para quedar feito un dos Ramones...). Un retrato da sociedade. Despois de todo, todos e cada un dos que estamos lendo esto, estamos tolos... Dunha forma ou outra... Pensade niso...
Como dí o personaxe de Nicholson na película: "...Estades máis cuerdos que a maioría dos que están fora..."

Top Secret!

2007-05-24T11:20:00.000Z

(Jim Abrahams, David Zucker, Jerry Zucker, 1984)
Indiscutible obra mestra da comedia, na que este triunvirato chamado ZAZ, da rienda suelta ó humor máis descojonante da historia do cine. Película áltamente entretenida, e milagrosa cura para a mala hostia e a morriñosidade.
O argumento en sí, xa é unha puta xenialidade... Se eres dos poucos despistados que non a viu, non che vou joder a peli, pero podo dicir que vai dunha estrela do rock (Val Kilmer, anos antes de encarnar a Jim Morrison) que toca por primeira vez nunha surrealista Alemania do Este, e que se ve envolto en líos militares, políticos e amorosos. Gag tras gag (todos buenísimos) entramos nunha historia de espías que sobrecolle da risa.
ZAZ!!! Os tios estes son a puta hostia... Riense de todos e de todo... Non teñen respeto por nada... DE PUTA MADRE! Tamén é verdade que as outras comedias destes grandes xenios non chegan ó nivel desta brutal parodia do RNR e da guerra fría. E tamén é verdade que moitos dos seus imitadores (este sub-xénero dentro da comedia é unha mina de ouro) dan máis pena que risa.

Hierro 3

2007-05-22T16:27:00.000Z

빈집, Kim Ki-duk, 2004)
Un sixiloso chino adícase a entrar nas casa silenciosamente, non precisamente para roubar... E nunha das súas incursións enamórase. É verdade que certo cine oriental pode ser un coñazo polos seus ritmos lentos, pero ás veces conséguese unha poética incrible usando estos recursos. E esto é precisamente esta película... Un exercicio de poesía cinematográfica que suxire máis que contar, que fai sentir máis que pensar. E tampouco é que teña un ritmo lento, senón todo o contrario. O director oblíganos a recrearnos no que conta... Unha orixinal historia que vai do máis cotidiano ó máis inverosímil... Desgarradora, e ás veces absurda reflexión sobre o baleiro, a soidade e o silencio da man deste peculiar cineasta surcoreano (cine desafortunadamente descoñecido por min). Unha historia de amor triángular, violenta e fermosa nos seus contidos, e moi orixinal... Pódeche emocionar ou podes odiala con toda a túa alma... Pero polo menos, non quedas lobotomizao na puta butaca desperdiciando o teu valioso tempo vendo merdas que non veñen a nada...
De tódolos xeitos, se a vedes, comprenderedes por qué unha imaxe vale máis que mil palabras.

Star Wars

2007-05-22T15:43:00.000Z

(George Lucas, 1977)

Unha evidente obra de culto, á que miles de fans freaks idolatran como a octava maravilla. E que é evidente que esta peli e a súa saga (imos obviar a última triloxía) foi un clásico dende o mesmo día que se estrenou, xa que naqueles maravillosos anos 70, as películas facíanse de forma artesanal, con cariño e dedicación, mentres que agora, faise todo por ordenador, de forma perralleira, e ó carallo. Aqueles anos de inocencia, experimentación e loucura deron como resultado a súa meteórica carreira ó éxito (non só pola peli, senón máis ben polo merchandisinj), ben merecido, qué duda cabe.
Lucas, como gran cinéfilo, plasmou todo o seu universo neste xenial pastiche onde teñen cabida tódolos xéneros: aventuras, western, bélico, humor, romance, melodrama, culebrón... ecos de Kurosawa, de Ford, de Flash Gordon... O tio tirou todo nunha pota, e a ferver... Produciu, escribiu o guión e dirixiu esta película crendo en ela, confiando en sí mesmo fronte ás burlas dos demais, que o tachaban de jipi fumador de droja, e fronte ás trabas da Fox. E o jolpe saliulle redondo. O traballo dou o seu froito e o seu bó facer como director/guionista, e sobre todo como productor ("Indiana Jones", outra ilustre triloxía) fixeron o resto. Todo o que vemos nesta peli é lexendario...
A música de John Williams fixo posible unha vez máis que esta película trascendera máis aló do cine. Pódese dicir que a sintonía principal é unha das pezas máis famosas do 7º arte. Obsérvese tamén o maravilloso traballo de maquillaxe e vestuario (Chewbacca, os soldados do imperio, os robots...) e comparadeo co cine de ciencia ficción de alto presuposto de hoxe en día... Non hai comparación, verdade?
O carismático Dath Vader, a química entre Harrison Ford e Carrie Fisher, a presencia de Alec Guinness e Peter Cushing, os universos creados con todos esos monstruitos... Canto máis tempo pasa, máis peliculón é...
Se tedes unhas horiñas libres, unha noite vede esta peli, acompañada (por suposto) de "El Imperio contraataca" (80) e "El Retorno del Jedi" (83). Maratón que te transportará a outros mundos.

Sede de Mal

2007-05-21T16:16:00.001Z

(Touch of Evil, Orson Welles, 1958)

Obra mestra indiscutible do autor de "Ciudadano Kane"(41). Un film "noir" moi moi bo no que podemos, para empezar, flipar cos seus interpretes: Charlton Heston (facendo de mexicano!!!), Janet Leigh, Orson Welles (nun papel de enorme corrupto que se leva todo o protagonismo), Marlene Dietrich (muller fatal donde las haya), Joseph Cotten... Uns tíos que levan os seus papeis ata límites insospeitados.
A fronteira USA-México (as persoaxes tamén están na fronteira do moral e o inmoral) serve de escenario para que dous policías investiguen un oscuro asasinato. Os acojonantes diálogos serven para contar unha historia negra como o carbón, e Orson non se corta de experimentar coa linguaxe cinematográfica como é habitual no seu magnífico cine (movementos de cámara non gratuitos, iluminación expresionista, profundidade de campo...). Véxase senón a escena inicial... Pese a todo, a Universal cambioulle algunhas escenas, xa que pese ó seu talento, Orson non lles daba moitas fortunas en taquilla... Valientes hijosdeputa!
Pódese considerar a última película de cine negro... Tufillo a serie B con ecos sheaksperianos (Welles...), película ambigua, barroca e fodidamente expresiva... Música rocanrolera de Mancini... ¿Qué máis se pode pedir...?

Medo e Noxo nas Vegas

2007-05-21T16:14:00.000Z

(Fear and Loathing in Las Vegas, Terry Gilliam, 1998)
Gilliam mete con esta película unha verdadeira hostia na cara do espectador. A inconexa sinópse da película fala das visións e percepcións de dous verdadeiros drogatas que proban toda a droga que se lles poña por diante na cidade de Las Vegas (unha cidade xa de por sí surrealista) da época da guerra de Vietnam. Baseado na obra honónima do gran periodista gonzo Hunter Stockton Thompson, un xenial Johnny Depp (qué gran actor!) interpreta a este mito literario a modo de D. Quijote (tema típico de Gilliam), acompañado por un Sancho que Benicio Del Toro (qué gran actor!) sinxelamente borda. A crónica dunha carreira que ten que cubrir como periodista serve de excusa para mostrar o desquiciado viaxe deste par de individuos á capital mundial do LSD, onde non se cortan de probar de todo, escoitar unha música cojonuda e participar nas máis absurdas e desternillantes situacións. Un descenso ós infernos inquietante, agresivo e surreal, pero fodidamente divertido e transgresor.
Subxetividade absoluta, e cunha ilóxica desconcertante e por momentos angustiosa, búscase a repulsión no espectador máis blandengue, que pese a contar cun reparto impecable, e con cameos de numerosas estrellitas de turno, é para este alucinao espectador, unha auténtica burrada que non deixa impasible.
Non se podía esperar menos dun valente como Gilliam, que nunca se deixou domar e sempre experimentou coa linguaxe cinematográfica (algunhas veces con mellores resultados que outras)... Só hai que ver o que fixo desde os Monty Python ata a súa última loucura : "Tideland" (2006) unha buenísima película que tamén reflexiona sobre as drogas, o soño e a realidade, a percepción, a relatividade do tempo e todos esos temas que obsesionan ó bueno de Terry.

O Planeta dos Simios

2007-05-16T14:45:00.000Z

(Planet of the Apes, Franklin J. Schaffner, 1968)
Unha das mellores películas de ciencia ficción da historia. Unha obra mestra que en mans de outro podería converterse no maior dos ridículos.
Pero non foi así... E en parte polo gran equipo de rodaxe que nela traballou. Para empezar, ese maquillaxe artesanal, que fixo que os actores o pasaran realmente mal (que llo pregunten a Edward G. Robinson, que tivo que desistir de interpretar ao Dr. Zaius), pero que dotou á peli dun realismo artesanal e acojonante. Tamén o vestuario foi un gran traballo. Os decorados feitos por verdadeiros artistas, así como as localizacións poden recibir o mesmo adxetivo: Excelentes.Pero o que realmente chama a atención da película (sobre todo unha vez finaliza, e quedas flipando con ese final...) é a buenísima trama montada a partir dun libro de Pierre Boulle... Todo llo debemos a Michael Wilson e a Rod Serling, este último, guionista e creador da buenísima serie sesentera"The Twilight Zone" ("A Dimensión Descoñecida"), que sorprendía por ter un 100% de capítulos moi bos. Evidentemente, Schaffner tivo moito que ver á hora de crear esa magnífica atmósfera que nos inquieta durante todo o film (cando chegan os astronautas e exploran o planeta...), pois é un director como a copa dun pino... Jerry Goldsmith ("Chinatown", "Alien", "A profecía", "Desafío Total"...) fai unha música perfecta para a película... Sesentera, extraterrestre e jazzística. Finalmente, Charlton Heston non merece ser reivindicado. O seu nome está ligado a moitos dos grandes títulos do 7º arte, e é tan bó actor como facha de mierda. Nesta peli está tan ben como se esperaba del. Te quiero, Charlton!Unha última cousa: Amo a Tim Burton, pero o innecesario remake que fixo desta obra mestra é unha puta verguenza!

La ley de la calle

2007-05-16T14:10:00.000Z

(Rumble Fish, Francis Ford Coppola, 1983)

Peliculón que ten un elenco que quita o hipo: Dennis Hopper, Nicolas Cage, Chris Penn, Diane Lane, Tom Waits, Laurence Fishburne, Sofía Coppola e sobre todo... os dous mellores actores da súa xeración: Matt Dillon e Mickey Rourke, facendo respectivamente de Rusty James e El chico de la moto, dous iconos cinematográficos inolvidables, que lle dan ó concepto de interpretación novos significados.
Tamén detrás das cámaras a cousa é para tirar fogetes: Coppola e toda a súa mafia, guión de Coppola en colaboración da autora do libro orixinal Susan E. Hinton, xenial fotografía expresionista en b/n de Stephen H.Burum, música de Stewart Copeland, o batería dos Police...
E todo isto para contarnos a historia de unha familia (ah, Francis...) que está como encerrada nun acuario confuso, nunha cidade en decadencia, onde xa nada é igual que antes, ainda que todo siga igual. O punto de vista para narrar esto é o do chico da moto (Rourke), un daltónico xordo e medio autista, polo que as escenas son de lo más surrealistas (e bonitas). De ahí o uso maxistral do branco e negro (con certas pinceladas simbólicas en cor). Rusty James (Dillon) será o seu irmán pequeno, un pandillero que tentará emular ó grande, sendo só unha vulgar imitación do seu carismático estilo.
A peli, ó fin e o cabo, e unha reflexión sobre o tempo (na maioría das secuencias aparece un reloxio dunha forma ou outra...), sobre o rápido que pasa, sobre o lento que pasa, sobre cando pasa sen darnos conta, sobre cando se estanca, cando se paraliza, cando é igual dez minutos que dez anos...

Vamos, unha auténtica pasada!! Unha especie de película de outro planeta, quizais unha das poucas películas ochenteras que envelleceron con dignidade. Rara, fermosa, punk, sensible, acojonante... A peli máis bonita de Coppola!!!

O Anxo Exterminador

2007-05-14T17:49:00.000Z

(Luis Buñuel, 1961)
De entre todas as etapas de Buñuel, a miña preferida é a mexicana, cando realiza todas esas obras mestras ("Os Olvidados"(50), "Nazarín"(59), "Simón do Deserto" (1965)...), e sobre todo despois de arrasar en Cannes con "Viridiana" (61) e rodar un par de pelis en USA ("Robinson Crusoe" (1954)...), cando os productores lle dan a liberdade para facer o que lle salga dos mesmísimos güevos (ainda que con certos límites económicos)...
E é que nun país tan surrealista como México respirábanse todas as cousas que obsesionaban a Buñuel (Relixión, morte, sexo, liberdade, represión, política...) e alí botouse fora canto quixo, proporcionando de paso unhas cuantas obras mestras entre as que se conta esta puta maravilla, que ven a ser algo así como a versión burguesa e surrealista do Gran Hermano na que se retrata ó ser humano posto ó límite (en realidade ao ser humano burgués posto ó límite, igual de salvaxe que calquera...)
Aquí vemos a un Buñuel con máis mala hostia que nunca, coas súas típicas saidas se tono, que non escatima en surrealismo, poesía, crueldade e sentido do humor para facer un dos films máis cojonudos da súa filmografía, que nalgúns momentos chega a poñer os pelos de punta. Despois de todo, ven sendo a versión cinematográfica surrealista/burguesa da Balsa da Medusa de Gericault.
Buscáronse sesudas explicacións alegóricas de todos os tipos (marxista, relixiosa, droga...) pero, como en toda boa obra de arte, quen lle da sentido, quen pon a última palabra, é o espectador.

Qué foi de Baby Jane?

2007-05-14T10:48:00.000Z

(What Ever Happened to Baby Jane?, Robert Aldrich, 1962)

Película mítica por ver xuntas a dúas tías que non se podían nin ver: Joan Crawford e Bette Davis, dúas arpías perturbadas que se levaban peor na vida real que na propia película!! Sólo hai que ver os comentarios que se dician unha a outra a través dos medios de comunicación para darse conta de que estas tías non eran precisamente a sosa sintalento de Julia Roberts.
A peli xa trascendeu ó cinematográfico para convertirse nunha obra lexendaria plagada de incontables anecdotas. A miñas preferidas teñen que ver coas escenas de violencia entre ambas, nas que se ensañaron realmente unha coa outra, e mesmo, se equivocaban a posta para repetir unha e outra vez as torturas. Grandes damas, que nesta peli parecen dous adefesios sacados dunha película de terror(incomprensiblemente para dúas estrellas do seu calibre), que o deron todo por unha interpretación convincente. Chungas... chunguísimas... O caso é que á Crawford debeulle foder un güevo que a súa compañeira/archienemiga fose nominada pola academia por esta peli, quedando ela fora.
Aldrich tivo os collóns de dirixir a estas icribles tias e conseguiu un aceptable cacho de dinamita, contando as cousas con oficio e ambigüidade; e creando unha atmósfera inasana e un suspense moi inquietante (o denominado, terror psicolóxico).
Película de culto imprescindible.

Vive como quieras

2007-05-12T17:44:00.000Z

(You Can't Take it With You, Frank Capra, 1938)

Unha verdadeira apoloxía do anarquismo e a individualidade fronte a un capitalismo feroz. Típico tema do inconmesurable Capra ( e o seu guinista, Robert Riskin), que nos presenta a unha familia de entrañables tolos... James Stewart (un dos meus ídolos) enamorarase da filla desta familia (a única medianamente normal), ainda que sexa o fillo do millonario hijoputa de turno, pero xa se sabe, que os cartos non significan unha mierda para as personaxes de bó corazón de Capra..
Deixando aparte se che gusta o director ou non (pódese dicir que o optimismo e a empalagosa inxenuidade de "Qué bello es vivir" (1946) non é para todos os gustos), hai que recoñecer que se trata dunha adaptación dun Pulitzer que describe a uns personaxes verdadeiramente tolos e divertidos (o profesor de música é absolutamente xenial) que o que nos ven a decir é que os cartos non traen a felicidade, e que é mellor vivir realizado, que ser un puto esclavo infeliz. Hai que ser un mesmo, non aparentar!!!
A peli é fodidamente entretida e, o mesmo tempo é conservadora e subersiva. Por ela non pasan os anos, e ten un 'toque' cojonudo... Pero en Capra eso era normal: "Sucedió una noche" (1934), "juan Nadie" (1941), "Arsénico por compasión" (1944), "Un gangster para un milagro" (1961)...

A Matanza de Texas

2007-05-11T17:55:00.000Z

(The Texas Chainsaw Massacre, Tobe Hooper, 1974)

Hooper conseguiu rodar esta peli sen un puto duro e facendoo practicamente todo (Guión, producción, música...) e triunfou, vaia se trinfou... (con cen mil e pico gañou máis de 50 millóns)
E fíxose xustiza... Esta xenialidade merece estar no máis alto da historia do cine. O xénero de terror revolucionouse totalmente, e nunca volvería ser o mesmo (tamén é verdade que abriu camiño a verdadeiros bodrios que, ainda hoxe, repiten unha e outra vez a mesma historia). Pero ninguén pode negar que esta obra de arte se acabou convertindo nunha lenda.
A historia é sencilla: Un grupo de jipis de excursión por Texas son asesinados por unha familia de caníbales, entre os que se conta o carismático Leatherface, un sujeto de lo más entrañable que mata a golpe de motosierra... Definitivamente, non lle gustaban os jipis... Con semellante argumento, non é de estrañar que dous anos despois, os Ramones homenaxearían a esta santa película nunha das preciosas cancións do seu disco de debut, iniciando así o Punk.
Todo esto fotografiado cunhas texturas la hostia de bonitas e rodado cunha eficacia e intelixencia sorprendentes nunha peli tan barateira... La puta-hostia, colegas...
Terror suxerido (en realidade, pouca sangue se ve...), personaxes antolóxicas, grandes secuencias, ritmo acojonante, dirección intelixente, humor negro... unha bofetada nas cachas á sociedade bienpensante dos 70... Máis ainda, un tremendo hostión ó ser humano en xeral.
Do 1 ó 10, eu poríalle un 9,75.

Telefono Rojo? Volamos hacia Moscú

2007-05-06T17:01:00.000Z

(Dr. Strangelove, or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, Stanley Kubrick, 1963)

Ahhh... Stanley, Stanley... Cómo fixeches para facturar obra mestra tras obra mestra ó longo da túa carreira? Cómo güevos conseguiches a perfección en cada puto fotograma que creaches? Maldita sexa!!! ERES O MELLOR!!! Ninguén o fixo coma tí... e nunca gañaches un Ozkad á mellor dirección!!! Pois esta peli merecía un palé de trofeos deses.
En plena guerra fría, Kubrick proponse facer unha peli que mostre o clima de tensión agobiante de estar baixo o perigo de ser fulminado por unha puta bomba. Un tema serio, non? En principio sí... Pero a medida que avanzaba o proxecto, as situacións absurdas e o humor ían aumentando. Conclusión? Optouse (gracias, señor...) por unha comedia realmente descojonante, con gags históricos e risas a esgalla. Abdominales e dor de cara asegurados (gracias a un guión que ríete tú de Cervantes)
Mención especial merecen os actores: Sterling Hayden (loco, muy loco... un tío con moita clase que bebe whisky con auga da choiva pa non dañar os seus fluidos corporais...), George C. Scott (o grandísimo cabrón borda o seu prototípico xeneral da USA. Máis tarde faría de Patton, co que gañou un Ozkad... Pero o bó de George dixo que se meteran a estatuilla polo q... Foi o primeiro en rexeitar o fodido galardón!!! ) e sobre todo, o inigualable, o incrible, o xenial PETER SELLERS facendo un triple papel (entre eles presidente de USA) que nos saltan as lágrimas (coa risa). Coñezo xente que, coa risa, non controlou os seus esfínteres ó ver a este fenómeno.
...E vaia final ten a peliculita...

Ninotchka

2007-05-02T16:47:00.000Z

(Ernst Lubitsch, 1939)

Unha das miñas pelis preferidas... Motivos?
A) A bellísima Greta Garbo, e nesta película... non só se rie (a promoción da peli foi esa) senón que se parte o cú!!! Como digo, inigualable.
B) Billy Wilder... Con un guionista con tan mala hostia, a peli está feita...
C) Lubitsch... O mellor contador de historias do cine?
Mira, non sei. O que sei é que cada vez que vexo esta maravilla me gusta máis... E ten de todo! Elegancia, narrativa maxistral e suxerente, ritmo perfecto, sátira política, diálogos e situacións para ter un infarto coa risa, os mellores primeiros planos da historia, actuacións soberbias da Garbo e o absolutamente xenial Melvyn Douglas, unha química impresionante entre ambos, os enormes secundarios, un cameo de Bela Lugosi, etc, etc, etc...
Como dixo Wilder: "Esta película está rodada en París, naqueles maravillosos días cando unha sirena era una moza e non unha alarma, e se un francés apagaba a luz non se debía a un ataque aereo..."

The Last Waltz

2007-05-02T16:14:00.000Z

(Martin Scorsese, 1978)

Un documental que todo o amante do bó RNR debería ver. O derradeiro concerto de The Band grabado por un dos mellores cineastas da historia e un dos maiores amantes da música que hai no cine... Un concerto así, necesitaba a alguén desta calidade que o inmortalizara... Xa non só eran The Band, senón tamén: Bob Dylan, Van Morrison, Neil Young, Joni Mitchell, Neil Diamond, Eric Clapton, Paul Butterfield, Dr. John, Muddy Waters, Emmylou Harris, Ronnie Hawkins, Ringo Starr, Ron Wood... AHHH... Nalgúns momentos, caeche a lagrimilla da emoción.
Ó final, o autor de Taxi Driver non defrauda, e pódese dicir que case nos sentimos, xa non en primeiras filas, senón no puto escenario. Ademáis intercala fragmentos de entrevistas á banda nos que falan da filosofía que os tivo na estrada tantos anos. Vamos... Auténtico e xenuino Rock and Roll...
Un ímprescindible disco triple corrobora todo esto. Unha grandísima película... Quizais, a mellor de Scorsese...

Punch-Drunk Love

2007-05-02T15:45:00.001Z

(Paul Thomas Anderson, 2002)

Non se podía esperar menos do autor das excelentes "Boogie Nights" (1997) e "Magnolia" (1999)... Unha comedia romántica, pero lisérxica, oscura, divertida e moi, moi agresiva. Para que nos entendamos: RARA. O tio segue facendo pequenas obras mestras de culto donde nos presenta personaxes incribles (por certo, sempre usa os mesmos secundarios, en plan os Coen) e mete sempre un humor que está entre partirse o cú e sobrecollerte coa melancolía. PT Anderson fai unha pequena xoia, moi sencilla e desconcertante, onde non escatima en surrealismo, e mesmo abstracción (eses colorines...), e consegue crear atmósferas acojonantes. Pero, todo hai que decilo, gracias a esa xenial música de Jon Brion, e unhas interpretacións que chegan á alma.
Sen duda é o mellor papel de Alan Sandler, que fai dun individuo tímido, mentireiro e acojonado, con fortes desequilibrios, que, un bó dia, se enamora.

A Evasión

2007-05-01T17:18:00.000Z

(Le Trou, Jacques Becker, 1960)

Película póstuma do xenial Jacques Becker ("París, Bajos fondos", 1952), que da acadado a perfección narrativa.
Unha desas peli de trama carcelaria, que tanto molan, pero mirada baixo o prisma deste talento gabacho, que a presenta de forma aparentemente sinxela, pero que en realidade, a leva a cabo como un gran mestre. Non vou destripar a peli, pois odio á xente que o fai, pero as esceas da fuga subterránea son absolutamente brillantes. Ó vela, convertímonos nun máis deses cinco presos que tentan fugarse, sufrindo, sudando, carretando cousas... Sentimos o seu esforzo e as súas ilusións... Sentímonos, como poucas veces no cine, parte da película. Hai que recoñecer que os fodidos actores están magníficos, ENORMES! TODOS!!!
E todo isto iluminado de forma maxistral, demostrando que non hai cousa máis bonita que o branco e negro ben fotografiado.
Pero se algo deixa pasmado nesta indiscutible obra mestra, é o ritmo narrativo. Becker sacrifícao todo en favor de contar unha historia ben contada, sen mariconadas.
Un sublime canto á amizade e a liberdade. Unha verdadeira lección de ética cinematográfica. E aventúrome a dicir que é a mellor película francesa da puta historia.

Tiburón

2007-05-01T16:53:00.000Z

(Jaws, Steven Spielberg, 1975)

Joder, qué maravilla! Aventuras, suspense, terror e dosis de humor para unha das mellores (e máis taquilleiras) películas xamáis rodadas. Se alguén pon e duda as artes de Spielberg para contar unha historia, que vexa esta peli e cale a puta boca. O tio cóntanos coa axuda de tres actorazos (Roy Scheider, Robert Shaw, Richard Dreyfuss), un simpático bicho, e unha incrible música do grandísimo John Williams, unha película de aventuras como as da vella escola, e ademáis, de forma orixinal e entretida. Spielberg converteuse gracias a esta puta maravilla, no neno prodixio de Hollywood. E ata hoxe... De paso, a Universal recuperou parte do prestixio perdido dende Frankestein e Hitchcock.
Palomitera, pero das que che deixan sentado cos músculos agarrotaos polo suspense e sen poder pestanexar para non perderte todos e cada un dos magníficos fotogramas que nos brinda o director de cine que sale no diccionario cando buscas "director de cine".
1975 foi bó ano para o cine e a música. Daquela o comercial e a calidade, solían coincidir de vez en cando.

O septimo selo

2007-05-01T12:37:00.000Z

(Det Sjunde insegle, Ingmar Bergman, 1957)

Bergman... Entre o coñazo e o soberbio... Entre o aburrido e o inmenso... Un tio moi intelectual que as veces nos tocou as pelotas coa súa gravedade en moitas películas... Pero non é o caso desta obra mestra, chea de humor, mala hostia e entretemento, pero o mesmo tempo cargada cos máis complexos problemas filosóficos do home... Eran tempos de existencialismo... Un cabaleiro (un Max Von Sydow que parece Billy Idol) chega a casa tralas cruzadas, e todo está escarallao pola peste... Aventuras, bós diálogos, unha partida de xadrez conta a morte para gañar tempo... Simbolismo e Poesía nunha idade media historicamente moi irreal, feita así para que os habitantes do occidente do S.XXI nos reflexemos sen problemas... E todo isto filmado cun branco e negro fodidamente bonito e eficaz. Se non a viches, faite un favor e soluciona eso canto antes.

Doce homes sen piedade

2007-05-01T12:05:00.000Z

(12 angry men, Sidney Lumet, 1957)

Unha puta delicia!!!. Lumet tennos en ascuas durante hora e media de película na que apenas saimos dunha habitación. Casi se pode sentir o calor axfisiante que sinten as doce persoaxes en tensión que deliveran como xurado nun xuizo... Unha reflexión sobre a sociedade como colectivo, a toma de decisións e a integridade persoal fronte as influencias externas. O guión de Reginald Rose é a puta hostia, e... cómo o leva Lumet, mamá!!!, Non podemos máis que flipar ante o que estamos vendo... Esto pasa sobre todo, gracias ás acojonantes actuacións de monstruos como Henry Fonda, Lee J. Cobb, Jack Warden, etc... Uns tíos que estaban vivindo o seu mellor momento, neses maravillosos 50-60, onde todo empezaba a cambiar, onde todo (incluido Hollywood) empezaba a facerse eco das convulsións sociais que se aveciñaban.
Peliculón.