Talk Radio

(Oliver Stone, 1988)


Stone, un individuo capaz do mellor e do peor... Os exemplos do mellor son as fabulosas "Platoon"(1986), a asombrosamente boa "Wall Street" (1987), e esta apasionante obra de culto que comento, e película que da un mal rollo que te cagas... O peor prefiro non citalo, porque me cabrea bastante que o tío facturara merdas dese calibre.
Nun término medio estarían pelis interesantes como "The Doors"(1991), un biopic falseado e ás veces, algo absurdo, "JFK" (1991), sobre a investigación do asasinato do susodicho, ou a americanada absoluta, "World Trade Center" (2006), que por moi cursi que sexa, e moi odioso que sexa o papel de Nicholas Cage, pareceme unha gran película... Esperemos que nos sorprenda outra vez no futuro, e se deixe de entrevistar a dictadores bananeros e tocar os güevos con movementos de cámara gratuítos...
Pero falemos de "Talk Radio", esa película oscura, tétrica, tensa, que conta a historia dun locutor de radio algo cínico, e moi polémico, que recibe chamadas de tódolos tipos, dos que, por suposto, el se burla abertamente. Ás veces simpático, otras un verdadeiro hijoputa, o tio manexa ás ondas ó seu antoxo, polo que é rifado polas cadenas máis importantes da USA.
Pero tanta mala hostia pode estoupar na súa cara, e iso é precisamente o que consegue Stone, facernos sentir a morte durante todo o metraxe... O seu sabor, o seu tacto... Dios... Qué mal rollo... Cando chaman todos eses psicópatas! Dios mio...!
Como guionista, Stone tamén se sale do mapa... Eficaz como poucos ("Conan, O Bárbaro", "Scarface", "O expreso de Medianoite"...), nesta peli, fai que se nos poñan os putos pelos de punta, baseándose exclusivamente no peso do diálogo (recordemos que é unha peli sobre a radio...) e na interpretación dun tal Eric Bogosian, que o fai bastante ben... Ese monólogo final é unha das escenas máis estremecedoras dos anos oitenta... Por certo... El foi o co-guionista...
Nesa época, Stone tiña os seus tics de mover a cámara, pero nesta peli, facíao bastante ben, en coherencia co narrado, sen excesivos artificios, algo que é de agradecer... Todo en favor dunha excelente narrativa.
Un día preguntáronme cál sería o meu Ranking de 5 películas que falen sobre a morte: esta sería unha delas.

This is Spinal Tap

(Rob Reiner, 1984)

Gran peliculón, este documental ficticio (Mockumentary... ou mellor dito... Rockumentary...) sobre un dos mellores grupos de rock da historia... Un grupo que non existiu... Spinal Tap!!!. Un documental ficticio, pero increíblemente verídico!!!, pois todas e cada unha das situacións que se viven no film, sucedéronlle a varios rockeiros reais. A película está explícita e abertamente baseada en estrelas como Aerosmith, Black Sabbath ou Van Halen, pero ten guiños a outras bandas, dende os Beatles ata Grateful Dead, pasando polos Stones, Saxon ou Led Zeppelin, mostrando as súas manías, egos, anecdotas surrealistas, extravagancias e idas de olla.
Moita mala hostia sobre o mundo do rock, que Rob Reiner e tres humoristas ingleses, David St. Hubbins (Michael McKean), Nigel Tufnel (Christopher Guest)e Derek Smalls (Harry Shearer) describen dunha forma ridículamente xenial. Tódolos tópicos son explotados por esta banda que comezou facéndo o clásico R&B británico (impagable "Gimme Some Money"), pasou pola psicodélia (alucinóxena "Listen To the Flower People") e acabou no Hard Rock e o Heavy Metal onde poñen o volume das guitarras ó 11 (expléndida escena), póñense pepinos no paquete, ou tocan a guitarra, non cun arco de violín como Jimmy Page, non... senón co violín mesmo!!!
Podería contar miles de anécdotas desternillantes desta peli, pero son tantas, e algunhas tan sutiles, que é mellor que a vexades por vós mesmos, ou que a volvades ver para pillar novos chistes. Unha película ácida, intelixente, e ás veces cruel, que fará as delicias dos freaks do Rock and Roll...
Tamén deberíades facervos coa xenial banda sonora da peli, que repasa toda a discografía deste pedazo de grupo.

Missing

(Constantin Costa-Gavras, 1982)
Unha das pelis máis emotivas e ben feitas sobre o que o fillo de puta de Pinochet, e por extensión, todos os da súa calaña, armaron en America do Sur, facendo desaparecer xente, torturando, violando, executando e cometendo todo tipo de animaladas en ben das ideas máis rancias, e sobre todo, en ben do seu puto bolsillo, enchido polos fodidos estados unidos. E todo con total impunidade.
A peli, feita en Hollywood, raja sobre toda esa merda, e ten os güevos de afirmar que os que estiveron detrás do golpes de estado (como demostrou a historia) foron a CIA e outras axencias mafioso-terroristas, que apoiaron a dictadores bananeros e psicópatas.
Por suposto, unha boa peli non se pode quedar nun asqueroso panfleto, por moi noble que este sexa, e por eso cóntase unha bonita historia de amor (en forma de flashbacks) entre Sissy Spaeck e o seu mozo (John Shea), un rojillo que acaba desaparecendo por moi americano que sexa. Unha vez que pasa eso, o pai do mozo, o grandísimo Jack Lemmon (DIOS, que gran actorrrr!!!), que interpreta a un republicano de clase media americana, viaxará a Chile para investigar o que pasou. Por un lado descubrirá que os USA non son ese pais tan guay no que tanto confiaba, e por outro, coñecerá mellor a súa nora, descubrindo que teñen máis cousas en común do que a asquerosa política podería separalos.
Tanto Lemmon como Spaeck están inmaculados na súas interpretacións, e en máis de unha ocasión póñenseche os pelos de punta.
Guión espectacular e ambientación acojonante... Quizáis empalaga un pouco o estilo obsoleto da música de Vangelis... pero pa gustos colores.
Gavras, sempre comprometido, toma un caso real, e a partir de ahí crea esta fascinante obra, que nos introduce nos infernos dunha das dictaduras máis vergonzosas da historia. Deixando a un lado ese mensaxe tan obvio, a película, ademáis de entreter, emocionar, e manterte en vilo, consegue ensinar unha lección de historia con maiúsculas. Costa-Gavras demostra o gran director de cine político, e excelente historiador que está feito.
Todo un luxo de película que vos recomendo que vexades en versión orixinal, porque o doblaxe en español é a cousa máis horrorosa que te poidas imaxinar (qué coño pasa coas dobladoras españolas de Sissy Spaeck???), algo que por outra parte, é aplicable a tódalas películas desta precaria liasta.

Deliverance

(John Boorman, 1972)

Todos recordamos películas tan incribles como "Excalibur" (81), "A selva esmeralda" (85) ou "Esperanza e Gloria" (87), todas elas facturadas por este inglés amante da natureza, artista xenial e honesto cineasta, que aproveita sempre que pode para expresarse mediante símbolos metáforas como o río, a auga... ou temáticas como a loita natureza-home ou a amenaza do progreso.
E con "Deliverance", a súa obra máis personal e sorprendente, leva esta iconografía aos máximos extremos de eficacia. Unha complexa e violenta obra que indaga no máis primitivo do ser humano e na súa eterna loita contra a natureza.
Catro amigos deciden pasar un fin de semana cruzando en canoa as agrestes augas dun rio do sur dos USA, tratando de desconectar da estresante vida da cidade. Todo o principio é xenial, onde podemos disfrutar de bucólicas paisaxes, camaradería e sobre todo, dunha das cancións máis maravillosas da historia do celuloide. Estoume referindo, por suposto, a "Dueling Banjos", unha obra mestra da música, que na película serve de nexo entre a cidade (que encarna o urbanita que toca a guitarra) e o máis profundo rural (representado por ese tipo tan extraño que toca o banjo, prototipo de ese sureños que se casan coas súas irmáns). Gran canción que nos acompaña toda a película resonandonos nos miolos e enchendo de matices o que estamos a ver.
Pero as augas vánse facendo máis turbias a medida que avanza o río, e acabará estoupando a violencia na que, para mín, é unha das escenas máis violentas da historia do cine (se a vistes, sabedes a cal me refiro... Joder, tio...! Nunca unha escena tivo tanta crudeza e realismo, e dou tan mal rollo como esa...!)
A partir de ahí, todo se jode, e os tios terán que aprender a sobrevivir nun entorno hostil, fronte as máis chungas adversidades. Todo se volve oscuro e chungo, tanto para eles como para o espectador. O suspense, e a inquedanza apodérase de nós, que ó final nos damos conta do hijoputa que pode chegar a ser a nosa especie. Grandes escenas de acción
Grandes actores (John Voight que se sale do mapa, Burt Reynolds nunha das súas mellores interpretacións, Ned Beatty e Ronnie Cox) que sacarán adiante esta película oscura, tensa e incluso terrorífica, que moitas veces recorda a "Cans de palla" de Peckimpah, ou mesmo a "Matanza de Texas" de Hooper.

Cadea Perpetua

(The Shawshank Redemption, Frank Darabont, 1994)

Emotiva película pertencente ó xénero carcelario, baseada nun relato de Stephen King, e dirixida de puta madre polo xenial guionista, Frank Darabont, que voltaría a este xénero coa tamén tremenda ( e sospeitosamente similar) "A Milla verde" (99).
Tim Robbins (Andy) é un condenado a doble cadea perpetua polo asasinato da súa muller e o seu amante. Cando chega á prisión de Shawshank, descubre o verdadeiro terror... saber que eres inocente e ter que foderte, gardas hijosdeputa, sodomitas acosadores, e un alcaide malíiiiiisimo...
Pero tamén atopará a amizade de Morgan Freeman (Red), un negro que pasou casi toda a súa vida entre reixas, e que non sabería adaptarse fóra, e sobre todo, descubrirá que Rita Hayworth é unha excelente via de escape se estás encerrado nunha diminuta celda no caldeiro...
O guión é maxistral (a última media hora é do mellor do cine actual), as interpretacións, non che digo nada (Oscar a Freeman), e tanto a foto, como a banda sonora son de poñer os pelos de punta.
Unha peli, que pese a fracasar nas pantallas no seu dia (!!!???), triunfou paulatinamente gracias ó consumidor de cine doméstico (DVD,VHS...), e hoxe en día é un clásico indiscutible, do que beben todas as produccións posteriores que teñen algo que ver co xénero...
Unha peli que sorprende (ó final, excitado, non podes evitar sentir que pode existir a xusticia), emociona (é unha desas pelis que rozan a cursilería, pero no bó sentido...), e o que é máis importante: Entretén!... Carallo se o fai...!! Non podes nin apartar a vista da pantalla durante as cortísimas (iso parecen) dúas horas e pico de proxección!. Bendito sexa o cine!!!!
Unha peli optimista. Un canto á vida e á esperanza... Un sentido homenaxe á amizade... Un glorioso poema sobre a liberdade...
En fin... Se non a vistes ainda, védea. Se a vistes, védea outra vez, facédevos ese gran favor...

O clube da loita

(Fight Club, David Fincher, 1999)

Estamos a falar dun dos directores máis interesantes dos últimos tempos... David Fincher... O tío que creou obras mestras como a escalofriante "Seven" (95), a excelente "The Game" (97) ou a grandiosa "Zodiac" (2006), todas impecables, psicolóxicamente aterradoras, ben feitas e deudoras do mellor cine de Hitchcock, Kubrick e Welles.
Finalmente, decanteime por "Fight Club", que pese a parecer en algúns momentos un fodido videoclip, ten unha posta en escena perfecta, e ten unha historia (ainda que ás veces non o pareza) que da moito que pensar... Non hai que olvidar que a peli está baseada na excelente novela de Chuck Palahniuk, que describe a perfección a situación existencial que vivimos neste fodido e incerto milenio de los cojones.
A Peli conta cun dos mellores actores da actual escena jolibudiense, o gran Edward Norton, herdeiro natural de monstros como deNiro ou Brando (fai uns anos xuntáronse os tres na decepcionante "The Score", 2001) , e co guapito de cara Brad Pitt, que cumple dignamente o seu cometido sorprendéndonos co seu carismático papel, pese a que a veces pode resultar cargante ensinando musculito e dicindo frases tontas e pedantes.
Ambos, levan o peso narrativo dunha peli estrana, casi irreal, e moderna (a ver se aguanta o paso dos anos...), a cabalo entre o videoclip, o noir, a videocreación e o cine experimental, que flipará a todo aquel que non a vira polo seu estupendo final (sí... ese no que sona a fermosa "Were is my mind" dos Pixies...). O seu ritmo atolondrado non toca os güevos, e provoca unha tensión no espectador (polo menos en mín) que te mantén en vilo ata o citado desenlace (a verdade é que os finais de Fincher non teñen desperdicio ningún... Insisto en "Se7en" e "The Game"...)
Unha peli que non deixa indiferente: ou a amas ou a odias. Orixinal e sorprendente, salvaxe, inquietante, violenta, casi fascista, intelixente, axfisiante ás veces, e paradóxicamente, verídica... No fondo, é un retrato de nós mesmos, e da nosa ansia por consumir merdas que non precisamos, de non vivir como queremos, de non ser nós mesmos, ou de non saber quén coño somos... É unha gran (e fermosa) hostia na nosa cara. Un verdadeiro insulto á nosa existencia.
DE PUTA MADRE!!!
Por certo... Acabo de incumplir as dúas primeiras reglas do clube...

Rocky Horror Picture Show

(Jim Sharman, 1975)

Sexo, ciencia ficción e rock and roll feito por e para freaks...
Unha película que foi (lóxicamente) marxinada polo gran público. Pero que co tempo acadou o estatus de película de culto. Unha película que cada fin de semana congrega a miles da fans nas portas de cines underground de medio mundo (Incluída España!!!), que, vestidos como as excéntricas persoaxes que dan vida ós transilvanos, actúan, fan coreografías, interactúan, din os diálogos ó unísono e tolean con cada unha das fabulosas cancións que sonan a medida que avanza a metraxe da sesión golfa.
Como dí o lema da película, todo un canto á liberdade: "Deixa de soñalo e víveo...!"
Esta mítica película musical conta a historia dun histriónico alien travestí cunha fabulosa voz para rockanrolear (Frank-N-Furter), a medio camiño entre un New York Dolls e Marlene Dietrich, que vive nunha congregación do máis peculiar, un castillo onde o sexo, as drogas e o Rock and Roll están á orde do día. Ademáis, o glamuroso extraterrestre, é un científico tolo que está últimando a súa creación: o home perfecto (Rocky), cando dous inocentes rapaces (Sarandon e Bostwick) chegan a ese lugar nunha escura noite para resgardarse da tormenta.
Como vedes, a pelí é un pastiche cargado de guiños e homenaxes ás películas da RKO e da Universal, ademáis de a todo o rock and roll (en especial ó Glam) e ós comics dos anos 50-60. Toda unha delicia da cultura Pop para disfrute de mentes depravadas como as nosas.
Boísimos actores: Tim Curry facendo do inolvidable Frank'n'Furter (qué coño fai ese tio hoxe en día? Parece gilipollas desperdiciando o seu talento en bodrios de terceira división!!), Susan Sarandon nos comezos da súa xenial traxectoria, Meat Loaf facendo do rockeiro máis salvaxe do celuloide e interpretando unha das mellores cancións do film, Richard O'Brien facendo do fantástico maiordomo Riff Raff... etcétera. etcétera...
Un guión absolutamente tolo e divertidísimo, cancións pegañentas (conseguide a BSO, non ten desperdicio...), un tono salvaxe e depravado, pasadísimo de rosca...
Se algunha vez vos cadra de ter un par de horas libres, facédevos un favor e vede esta película. E a ser posible, maquillados, travestidos, armados con pistolas de auga, e entrándolle a quen teñades ó lado. (Os puristas recoméndana en pantalla grande, xa que consideran vela en video como masturbación.)

Drugstore Cowboy

(Gus Van Sant, 1989)
Unha banda de drojadictos van atracando farmacias por todo USA, para satisfacer o seu hábito. Por suposto, o carismático lider desta tropilla é o gran Matt Dillon, un tio con clase, e un actor excepcional, que nesta película chega ás máis altas cotas de interpretación imaxinables. Fai de yonki, pero elegante e intelixente... E ésta é, precisamente, unha das poucas críticas que se lle poden facer á peli... O pouco realismo co que se presentan ós yonkis... Limpios, guapos e con demasiada saúde... Ainda que... Por qué non...?? Acaso non existen drojadictos así...??? De todolos xeitos, os actores están moi creibles. Todos están xeniais, e ademáis cóntase coa presencia de ilustres cameos como o do meu ídolo, William Burroughs, facendo casi de sí mesmo.
O propio Dillon conta a súa historia en terceira persoa, reflexionando sobre o problema das drogas, pero tamén, en certo sentido, agradecendolles todo o que fixeron por el. Despois de todo, formaron parte de toda a súa vida... Ainda máis... Foron a súa vida. As paranoias, supersticións, proxectos para delinquir e vida social propios dun yonki, están descritas pola súa expléndida voz con humor, esperanza, sabiduría e lírica, guiado por ese máxico Gus Van Sant dos primeiros 90, que realizaba pelis "alternativas" con moita imaxinación e bó oficio. Todo un poeta do audiovisual, que no futuro tamén realizaría bodrios ("Psycho", 98, remake da peli de Hitchcock), obras mestras ("My own private Idaho", 91, espeluznate River Phoenix) e películas, que seguindo a súa liña, non fan ningunha concesión á comercialidade ("Last Days", 2005, baseada nos últimos días de Kurt Cobain).
Esta película ten moito das dúas ultimas. Fresca, entretida, crúa, extrana, poética, asombrosa... Fai pensar, fai rir...
Con "Drugstore Cowboy", a súa segunda peli, Van Sant demostrou o interesante do seu discurso, e avisou do importante que pode chegar a ser o seu cine no futuro. Dillon demostrou que, sinxelamente, el é o mellor da súa xeración.

O Silencio dos Cordeiros

(The Silence of the Lambs, Jonathan Demme, 1991)


¿Qué dicir desta peli...?
Pois que inaugurou un tipo de cine que hoxe en día ainda é copiado por outras pelis, series de TV, libros, etc...Un tipo de cine policiaco e de suspense, en lugares axfisiantes, escuros, e cos máis extravagantes psicópatas pululando, onde se fixeron grandes pelis (a secuela "The Red Dragon", ou a imprescindible "Seven"...) e outras non tan grandes.
Neste caso, Demme, acertou de cheo con esta historia que rexeitou medio Hollywood (ó final, (e afortunadamente pa eles) aceptaron Anthony Hopkins e Jodie Foster). O director recrea de puta madre uns ambientes que inquietan e acojonan, deixando atrás a súa etapa ochentera e facturando a mellor peli da súa filmografía (que non é precisamente unha maravilla). Algunhas escenas como a do ascensor ou a do final, son do mellorciño en suspense, acción e intriga do cine dos 90's. E eses primeiros planos... En fín... Insuperables.
Todos coñecedes de que vai a peli, polo que estaredes dacordo en que o guión de Ted Tally é unha puta maravilla. Baseado nunha excelente historia de Thomas Harris, Tally sacoulle todo o xugo ós inmortais persoaxes da novela. Eso, xunto coa brillante BSO de Howard Shore e o elenco de interpretes que por ahí circulan dan lugar a un dos zrilers máis icónicos da grande pantalla. Unha película que se converteu en clásico no día mesmo do seu estreno.
Unha importante responsabilidade para que as cousas sairan tan ben téñenas os oscarizados Hopkins e Foster, que actuan cunha isnpiración inmellorable. Hannibal Lecter converteuse nunha persoaxe mítica gracias ó bó facer do británico (que non pestanexa en toda a puta peli, e pon uns caretos, e dí unhas cousas, fai unhas posturas, ten tan bó gusto... XENIAL...), situándose ó lado de malos como Drácula ou Frankenstein, e gañandose a inmortalidade.
Clarice-Foster tamén esta xenial. Unha axente do FBI pequeniña, intelixentísima e rodeada de homes, que se "namora" do psicópata. Na súas miradas transmítense sutiles sentimentos que provocan escalofríos nun espectador tan impresionable coma min mesmo. Mención especial tamén a merece Ted Levine, facendo de "O Xastre", o veciño ideal que todos quixeramos ter.
Como sabedes, o éxito foi rotundo. A academia volcouse con esta peli deixando á favorita ese ano, "JFK", cun cara de parva, e o público acudiu de forma masiva ás salas a ver o máis oscuro que habita na natureza humana, un retrato deles mesmos, que, por suposto, encantou.
Despois, secuelas que non chegan á orixinal... "Hannibal" paréceme unha tomadura de pelo do fodido Rydley Scott, e a anteriormente citada "The Red Dragon" é unha digna sucesora con interpretes de toma y rasga , pero sen a chispa da primeira.

Rebelde sen Causa

(Rebel without a cause, Nicholas Ray, 1955)

Mítica película por moitos motivos, pero o principal é que conta coa presencia dun dos grandes da súa xeración (Brando, Clift, McQueen, Newman... Os mellores actores xamais xuntados???) que como todos sabemos, viviu deprisa, morreu novo e deixou un bonito cadaver, converténdose automáticamente nun ser inmortal... Estou a falar do gran Jimmy Dean, un tio que coa súa hostia no coche, pouco antes do estreno desta peli (a segunda das tres que rodou) se converteu no símbolo de America, como Marilyn ou a Coca-cola...
...Nada máis lonxe da realidade, pois o actor era un individuo inseguro e confuso (como Clift), un individuo desorientado que non encaixaba na hipócrita sociedade... pa canto máis en Hollywood! Se logrou triunfar nese mundo, non foi pola súa curta estatura, as súas gafas de cú de vaso, nen a súa roupa chea de merda, senón pola súa presencia case divina, e a súa maxistral forma de actuar.
Precisamente, o papel de Jim Stark, o pandilleiro protagonista da peli, íalle a perfección, pois encarnou a un adolescente inadaptado e perdido, con problemillas, pero cunha mala hostia que o facía non dudar en sacar unha navalla a quen se pasara de listo... Esa mestura entre Monty Clift e o Marlon Brando de "The Wild One" (53) era evidente. Nunca negou esas influencias, ademáis da de (por suposto) Elvis Presley... Pero Jimmy facíao con verdadeira entrega, dando unha sensación de autenticidade nas súas persoaxes (Tanto encarnado a Jim Stark, como a Carl Trask en "Ó este do Edén" (55), outro cumio da civilización universal...) que o facían ser o mellor, o máis carismático...
Jim Stark... Ese era Jimmy, e por iso, a interpretación foi sencillamente perfecta... Só hai que recordar, por exemplo, a escena na comisaría, onde partiu dous dedos na man dándolle de hostias á parede... Escalofriante...! A verdade é que non imaxino ó mamón de Matt Damon facendo ese sacrificio por unha boa interpretación, en favor do séptimo arte.
A súa carismática presencia (os baixiños, é o que temos...) e o evidente oficio de Ray, xunto co pedazo de equipo que se xuntou (Sal Mineo, Natalie Wood, Dennis Hopper...) deron como resultado esta estremecedora historia de inadaptación adolescente, unha historia sensible, que non sensibleira, sincera e sobre todo, rockanroleira... Pese a que non se oe un puto acorde de guitarra en toda a peli, rezuma RNR polos catro costados...!!!
Podería falar longo e tendido de Dean, desta e das outras dúas pelis, de miles de anécdotas (como a de bañar a Natalie Wood desnuda nunha bañeira de Champán...), das súas fobias, das súas bromas telefónicas, da súa obsesión por Elvis e Manolete, da súa pasión por tocar os Bongos e sacar fotos maxistrais, do seu gusto pola marihuana e o sadomasoquismo... Pero ocuparía demasiado espacio... Son un mitómano, pero tamén son un vago...!
Sempre o terei nun altar, como un dos mellores... O seu éxito durou un ano e pico... Despois, abandonou este mundo para ser recordado eternamente como ese mozo de vaqueiros, chupa vermella, mala hostia e tupé, que sobreactuaba magníficamente ben.